The Vines - "4ever"

Deze fijne luie cover van The Veronicas’ b-pop klassieker "4ever" is het ultieme bewijs dat iedere Posies en Teenage Fanclub fan een bulldozerpopper / Max Martin aanbidder in spé is. (via)

Nederbulldozerpop: STEREO

Tja, we hielden ze heus al wel een tijdje in de gaten hoor, de winnaars van de RTL talentenjacht Rock Nation. "Niet onaardig, maar toch net 'n beetje te 'Anouk meets Bloc Party' om echt in aanmerking te komen", dachten we nog bij eerste single "Unexpected". Toen er op een tussentijds gelekt liedje plat gebeukgrooverockt bleek te worden vervloog de hoop bijna definitief. Maar nu het vertraagde album eindelijk aanstaande is (6 juni), de nieuwe single onomwonden De-Pop-met-Flying-V brengt (zie onder) én iedereen ze eigenlijk alweer vergeten lijkt (voorlopig drie bezoekers voor de show in Patronaat a.s. vrijdag), is STEREO (denken ze nu werkelijk dat die hoofdletters het googlen nog gaan bespoedigen?) een warm onthaal op Bpop Central inmiddels van harte gegund. WELKOM!

May We Have Your Bpop Votes... plz?

Vanavond!

Damesdrumfonetica

pink pedal pushers

"Bang da boom da beat".


"Pa ra pa pum pum".


"Boom tuh boom tuh boom".


"Boom boom clap boom dee clap dee clap". (zoals u ongetwijfeld zult beamen, samen met het nieuwe Funeral Mist album nog steeds hét muzikale hoogtepunt van 2009)


"Boom boom boom boom".(okéoké, deze is debatteerbaar maar de klassieke vier-op-de-vloer mag niet ontbreken)


Natuurlijk, de moeder aller boemchickies:
"Chica chica boom chic".


En de mooiste van allemaal:
"Prrrrrook ah took ah took ah took ah tum tum". (pff, lastig taaltje dat IJslands...)


Er moet nog veel meer leuks in deze categorie te vinden zijn (girl groups!), dus kom op, wie weet er nog een paar? En nu niet allemaal met Ella Fitzgerald aankomen hè.

15 going on 16

Demi Lovato heeft een nieuwe clip voor het titelnummer van Don't Forget. De Eftelingwaterorgel-scène tijdens de kortstondige gitaareruptie heeft acute bpop-icoonstatus:

In de categorie 'oh noes! teh horror...' daarentegen dit Demi-à-la-Duffy misbaksel, een bonus track van de zojuist verschenen deluxe edition van Don’t Forget. Kelly Clarkson doet op haar laatste plaat ook al wat dingetjes in die Duffy/Adele/Amy/Xenomania girlgroupretrosoul stijl, allemaal best leuk en aardig maar dames, laten we de hoofdzaak niet uit het oog verliezen: Er moet wel gebulldozert worden natuurlijk. Wat is dat toch dat als de meiden boven de zestien geraken ze zich ineens zo saai, smaakvol en volwassen moeten gaan gedragen (zie ook Miley)? Of is het met bpop net als met turnen en zijn ze dan al over hun top heen? Bovendien klinkt dit nummer eigenlijk ook nog eens meer als Matt Bianco dan als Brits & hip. Goed gekozen titel, dat dan weer wel...

Eeeeeyyeeeew! Om de vieze smaak weg te spoelen is er deze bonusgoodie van de 'international edition' van hetzelfde album. Door de Green Day riffripoff direct herkenbaar (vergelijk "Australia") als het werk van de Jonas Brothers, die door Demi voor Don't Forget werden ingehuurd om haar liedjes wat Disneyfähiger te maken (of zoals ze het zelf - volledig ten onrechte! - omschrijft: "Ummmm ... I need help writing catchy stuff just because, well, my target audience isn't [into] metal music"). Maar het is vooral mijn "Demi, doe eens Paramore" dream come true, want zeg nou zelf, dit is toch niet of nauwelijks van Hayley & co. te onderscheiden:

Miranda Cosgrove is gelukkig nog net vijftien en heeft alvast een iTunes EP-tje uitgebracht in afwachting van haar later dit jaar te verschijnen debuutalbum. Het Oasis-ish getitelde kleinood bevat drie 'oudjes' (zie hier) en twee nieuwe nummers, "FYI" en "Party Girl", waarop Miranda gaat voor bpop van Canadese snit: Een flinke portie Avril met wat bull2.0zer stottergitaarelectronica à la Skye Sweetnam. De langspeler wordt ondertussen terwijl u wacht in elkaar getimmerd door erkende vaklui als the Matrix en Dr. Luke, en is in Cosgrove's eigen woorden "fun pop-rock girl empowerment. There's one ballad that's kind of sad." Naast KSM, Aly & AJ en Selena Gomez nóg alweer een plaat om naar uit te zien dit jaar, kortom.

De traktatie van de week tenslotte is een andere vijftienjarige, Taylor Momsen (1993, St. Louis), bekend als actrice in de serie Gossip Girl. Haar bandje heet The Reckless (of toch The Pretty Reckless?) en ze houdt van Joan Jett! Aan de foto's te zien is de dresscode haar ook al ingefluisterd, al lijkt ze er nog een beetje onwennig in... Belangrijker: Dit liedje is zo kakelvers uit de studio ontsnapt dat er nog niet eens een titel van bekend is (de vierletterwoorden zitten er ook nog in), en tjonge, hoor 'ns welk één garagepopgenot:

Aly & AJ - "Something More"

ik voel een nieuwe blogavatar aankomen...

Aly & AJ zijn momenteel druk bezig met het afmixen van hun komende zomer te verschijnen vierde album, dat naar verluidt een stuk heavier ("lots of guitars and definitely a more rockin feel") gaat worden dan de vorige plaat Insomniatic (2007), en misschien zelfs een - eigenlijk best voor de hand liggende - samenwerking met Rivers Cuomo van Weezer gaat bevatten. Mooi zo, terug naar de stijl van het debuut Into The Rush, nog steeds één van de beste platen uit het genre. Bij voorlopig gebrek aan lekjes nog maar even terug in de tijd met een paar verschillende uitvoeringen van mijn favoriete nummer 'Something More', dat om de één of andere reden niet aan bod kwam in de eerste post over de Michalka zusjes (het staat overigens wel op de compilatie); maken we bij deze vierdubbel en dwars goed, want ik kan nog steeds geen genoeg krijgen van dit liedje.

Origineel

De originele versie met strategisch voor de versterkers geplaatste roze kussentjes, waardoor wel de licht ABBA-eske koortjes in het refrein beter uitkomen:

Remix

Van de luxe heruitgave van Into The Rush uit 2006 komt de superieure 'new version' met extra chunky gitaren. Werkelijk een perfect staaltje bpop, door de combinatie van de lichtvoetige 'nananana...yeah' twinkelpop van de coupletten en het bulldozerende Nickelback refrein. Het micro-hoogtepuntje is onmiskenbaar het zangnootje vlak vóór het refrein dat prachtig vooruitwijst naar de meerstemmigheid van dat refrein. Fijn uitgekiend arrangement ook na de op zich ook al mooie bridge: Bijna a capella terug naar refrein dat precies goed nog een keer herhaald wordt:

Akoestisch

Op hun Indigo Girls’ best. Het liedje blijft gestript dus moeiteloos overeind, voor wat dat waard is. Let op de gekke-bekken dictie van Amanda (rechts) en de prachtig van unisono naar harmony vocalen switchende refreinen:

Live
De gulden middenweg: Een uitstekende live (?) uitvoering met prima funky wegploppende sessiemuzikantenband à la de originele versie maar met wat hardere gitaren zoals in de remix. Vocaal spot-on en in tegenstelling tot de akoestische versie zijn de refreinen hier volledig meerstemmig. En check vooral ook even het Beverly Hillbillies familiekiekje op 2:58:

It's catching on

Gheh.

Geen bpop op de bill helaas, maar anderszins zijn er in ieder geval twee erg interessante bandjes te bewonderen volgende week in de Hout: Het L.A. indiedancenoisecombo HEALTH, dat onlangs nog veel indruk maakte op het Motel Mozaïque festival, en Pink Mountaintops, de psychfolkrockband van Black Mountain frontman Stephen McBean. Misschien dat we ons dit jaar dus toch maar weer eens in het zweterige gedrang gaan storten; twee uurtjes, kleine podium, moet te doen zijn.

Nu het b-woord toch weer is gevallen, onze favoriete Go-Go-dolls KSM hebben opnieuw twee liedjes uitgepoept, voor de verandering eens wat meer 'meh' dan 'yeah' jammer genoeg: Eén keer No Doubt en één keer powerballad. Gelukkig beloven liveleaks van nóg drie andere tracks (doorklikken alleen voor de diehards!) weer veel goeds; vooral "Saturdays Sundays" krijgt bonuspunten vanwege de scandeer-in-één-van-je-liedjes-je-eigen-bandnaam factor.

Overigens kunt u al deze hete nieuwtjes voortaan ook gewoon zelf genereren via x_hiram_x's reuze handige en volledig om niet aangeboden lijstje met bpop-links; even doorscrollen en naar links blijven kijken s.v.p.

Daar bemerkt u dan ondertussen wellicht ook het lemma 'kindamuzik'. Sinds een maandje of twee schrijft onze medewerker van het eerste uur Thijs G. immers voor dit zojuist tien jaar geworden online muziektijdschrift en het is wel zo netjes om u, de trouwe lezer, hier ook even van op de hoogte te houden middels onze sidebar. Hij heeft het er maar druk mee onze Thijs, want bij De Subjectivisten verscheen onlangs ook nog een concertrecensie van Marit Larsen van zijn hand!

Nog meer heuglijk nieuws tot besluit: Huize Hiram krijgt er binnenkort een nieuwe bewoner bij, en wát een poepie is het:


Een zwart/wit gestreept Noors boskatertje, dus. U mag drie keer raden hoe wij hem gaan noemen. Het rijmt op Penriz.

The Clarkson

Kelly Clarkson (Fort Worth, Texas, 1982), de grand old lady van de bulldozerpop, heeft vocaal vaak meer weg van Bonnie Tyler of Joe Lynn Turner dan Miley of Avril; ze heeft een beetje een blank hees hardrock r&b shouter ding gaande, errug cool. De winnares van de allereerste American Idol zingt hoe dan ook werkelijk alle roze/zwarte dametjes (alleen Demi geef ik nog een geest van een kans) rechtstreeks terug naar de milk & cookies bij mama thuis met haar tsunamistem, die haar niet voor niets de force of nature bijnaam The Clarkson heeft opgeleverd. Na haar 'donkere' prom dress Evanescence plaat (lolz) My December (’t is gewoon pop hoor) is ze nu terug met haar vierde album All I Ever Wanted, en houzee, het is haar beste tot nu toe. We maakten al gewag van het Spoon plagiërende titelnummer (luister toch vooral nog eens even hoe ze daar big-bad-wolf stijl dat refrein komt binnenblazen), maar daarmee is de koek nog lang niet op. Hier een paar van de fijnste bulldozermomentjes:

My Life Would Suck Without You

Viel als aanvankelijke teaser in januari in eerste instantie nog een beetje tegen, maar van enige twijfel ben ik inmiddels wel dubbel en dwars genezen. Geschreven en geproduceerd door good old Max Martin en Dr. Luke.

I Do Not Hook Up

Hét prijsnummer wat mij betreft. Als ze terugkomt uit de bridge met die aangehouden hoge harmony noot (“fingeeeeeeeeeeeer!”) lijkt het potjandosie de Posies wel man, met spacey gitaren en al. Om even een goede indruk te geven van Kelly’s onaantastbare suprematie in het vocale departement, hier de “keep your thing in your pants”-versie van Katy Perry, die overigens een aantal songwriting credits krijgt op All I Ever Wanted.

Don’t Let Me Stop You

Het bevallige van The Clarkson is vooral dat ze ondanks die Stem toch altijd iets kwetsbaars, iets lijdzaams heeft, een wonderlijke combinatie die vreemd genoeg toch werkt en soms echt vreselijk tissues-in-de-aanslag hartverscheurend verterend kan uitpakken, zoals in dit liedje. Check dat refrein: “Don't let me stop you from doing what you wanna do /you don't wanna stick, trust me it's cool /take no chance gettin' over you / no, no, don't let me stop you, if you wanna leave, baby you can leave / just don't pretend that you're into me / if it ain't true, no, don't let me stop you” Ik bedoel, that's just plain br00tal! Vocaal valt het hier overigens te halen in de pre-chorus.

If I Can’t Have You

Ook voor de electrorock slettenbakken clubbanger bpop variant draait ze haar hand niet om, met toch ook weer dat zielige muurbloempje motief.

Whyyawannabringmedown

Lijkt me nou zó leuk om deze eens zonder blikken of blozen in een rawk DJ setje te gooien: “Vet, is dit de nieuwe The Gossip? Iets op In The Red misschien?” “Uh neuj, ’t is een Idols winnares met de producer van Color Me Badd ” Uno-dos-tres-suziquatro!


Eerste AI auditie: "SCORE!"

Platgewalste Lepel

Bpop: OMG WTF KSM FTW!

Dit Californische kwintet, KSM dus, kwam al een paar keer eerder ter sprake en het duurt werkelijk een eeeeeeuwigheid voor dat album uitkomt, maar hot damn, het lijkt er inmiddels wel verdraaid veel op dat dit de eerste Disneydames gaan zijn die echt full on Andrew WK on our asses gaan worden. Die gitariste is trouwens sowieso echt way2cool, ze lijkt dan ook akelig veel op Mrs. Hiram. Hou je vast voor liedje 3 en 4:

Boom Boom Clap Boom Dee Clap Dee Clap

Bulldozerpop: Paramore

De plaat die mij als geen ander door de afgelopen twee maanden van onvrijwillige muzikale drooglegging heeft gesleept [/drama queen modus] is Riot! van Paramore. Ze verbleef al een poosje onbekend en onbemind in de degradatiezone van mijn mp3 speler, verhuld door een inderhaast neergesmeten, ‘te emo’ gelabeld dekentje, maar diende zich plots alsnog in alle hevigheid aan. Want wat bleek: ’t Is dus gewoon pop met harde gitaren en een zangeres, need I say more. En toch, en toch… als het een ‘echt’ bandje is in plaats van je vertrouwde cookie cutter Disneyette doen de hooks stom genoeg toch altijd als vanzelf wat rockeriger aan, wat natuurlijk nooit de bedoeling kan zijn. Ik bedoel, rock ‘n’roll, ja, metal, hel ja, rock… not so much. Maar ach, zolang het Alanis/Anouk/Lorena Bobbitt gehalte niet de overhand krijgt ben ik altijd wel bereid te luisteren. Niet dat Paramore zich nou richting die specifieke no go area beweegt, want het is uiteraard veeleer teen angst die met name op debuutplaat All We Know Is Falling (2005) nog op de loer ligt, maar zelfs toen wonnen ‘de liedjes’ het gevecht al hendig. Op Riot! (2007) is er van die strijd al helemaal geen sprake meer, ondanks songtitels als “For A Pessimist, I'm Pretty Optimistic”, “Misery Business” en godbetert “We Are Broken”. Ik weet verder niet veel meer van Paramore dan dat het een jong viertal is uit Tennessee dat in de VS een strontlading platen heeft verkocht, maar wát een fijne powerpoppunkplaat is dit, en die zangeres… boy can that girl carry a tune! Hayley Williams heet ze, geboren in de stad van the godfather of country en met de achternaam van the hillbilly Shakespeare. Het beste liedje van de plaat “That’s What You Get” verraadt Paramore’s zuidelijke roots: De elegante, in lichtvoetig langselkaarschuivende drieën en vieren gearrangeerde coupletten vormen de contrastrijke backdrop voor de zó mooi simpel rechtdoor gespeelde (let op de drums, hij doet werkelijk niks) refreinen, gegoten in klassieke AABA vorm en bovendien gezegend met een kneiter van een countryhook: “That’s what you get when you let your heart win.” Prachtig! Een wonder ook hoe Hayley een strofe als “why do we like to hurt so much” weet te verkopen. Duidelijk een bandje dat gewoon lekker muziek staat te maken in plaats van vermoeiend boos te wezen, en wat een prestatie om al op zo’n jonge leeftijd het less is more principe in de vingers te hebben. Met zo’n zangeres en zulke hooks eigenlijk niet meer dan logisch, maar doe het maar eens. Ik hoop dat Demi Lovato’s volgende plaat ook zo gaat klinken, want het is zonneklaar dat ze in ieder geval al goed naar Hayley heeft geluisterd.

Bulldozerpop: Miranda Cosgrove

Hups!

Joris schreef n.a.v. de b-pop pakjes:

"wo0t11! enzo natuurlijk maar ik ben nu ergens aan het eind van volume 2 en, laten we eerlijk zijn, het bulldozergenre is niet bepaald albummuziek he? zelfs in compilatievorm is het een behoorlijke kluif aan muzikale middelmatigheid. af en toe een handvol hits half bekijken op youtube of voorzichtig gedoseerd tussen de andere actuele mp3meuk is het geweldig, maar je moet er niet al te veel op letten (bij alles in een keer valt ook zo erg op dat al die dames precies dezelfde stem hebben en/of precies hetzelfde zingen)."

Grappig, toen ik de compilaties aan het samenstellen was maakte ik me juist vrolijk over de relatieve diversiteit! Okay, je moet het ook een beetje willen horen, maar binnen het genre heeft iedereen toch wel haar eigen neveninvloeden: Twang / country / bluegrass bij Aly & AJ, Cheyenne Kimball en Miley Cyrus, (post)grunge bij Aly & AJ, Fefe Dobson en Marion Raven, dance / electro bij Skye Sweetnam, Meaghan Martin en The Veronicas, r&b bij Jordin Sparks en Fefe Dobson, gothic metal bij Marion Raven, glam rock en speed metal bij Damone, palingsound bij Monique Smit... Waarbij aangetekend dat het mij altijd vooral om het liedje en de hooks gaat en wat minder om de vocale welonderscheidenheid. Ik heb wel een duidelijke voorkeur voor chirpy, bratty en twangy (Miley dus), en dat kan ik ook eindeloos met plezier horen; voor de wat zwaarder aangezette, uhm, 20+ sterke vrouw pathos van bijvoorbeeld Raven en Dobson duurt een album inderdaad te lang, in ieder geval voor deze 30+ slappe zak van een man. Soort-van-voordeel is wel dat er niemand is die een heel album lang alleen maar b-pop doet, het zit altijd verpakt tussen een hoop arrenbie, kiddiedancepop, hemeltergende ballads, faux-ska/-latin/-rap, eurotrash, gospel, country, Didoësque damesmuzak, Nickelbackesque herenmuzak and what have you. Zo is bijvoorbeeld "Let's Dance" één van mijn favoriete Miley-djes ("i like that drum, when it goes... bom-tuh-bom-tuh-bom"), ondanks het feit dat het niets met b-pop van doen heeft. Verder heeft Joris natuurlijk zonder meer gelijk, het gaat hier om liedjes-/singles-/radio-/clipzendermuziek, maar langspeelplaten als Aly & AJ's Into The Rush, Skye Sweetnam's Noise From The Basement, The Veronicas The Secret Life Of..., Demi Lovato's Don't Forget en de twee CDs van Miley Cyrus zijn, een zekere bovenmatige tolerantie danwel heimelijke voorliefde voor 'plat Amerikaans' veronderstellend, toch echt van harte aanbevolen.

Ondertussen is er al weer nieuws van het front: Miley's "Fly On The Wall"-video is uit; weer een variant op het uitgemolken paparazzi-thema (of 'paparazzis', zoals ze ze zelf noemt), maar niet onaardig gedaan met die parkeergarage gang dance / weerwolf Jacko referenties, en een topliedje sowieso. Verder blijk ik nog een Class Of 2008 dametje vergeten, waarschijnlijk omdat ze (nog) niet van de Disney-familie is: Miranda Cosgrove (Los Angeles, 1993). Ze lijkt het jongere zusje van Vanessa Hudgens, heeft blijkens het onhandige gehups in haar clips weinig gevoel voor ritme, is de hoofdrolspeelster in iCarly en op de soundtrack van die Nickelodeon-serie is het glas voorlopig halfvol: De onweerstaanbare C64 kiddiepopper "Stay My Baby", de vorige week als single uitgebrachte Sugababes cover "About You Now" (inferieur aan het ook al niet bijster enerverende origineel), het obligaat voortrockende "Headphones On" én de 24-karaats rockabullypop iCarly theme song "Leave It All To Me" (bellen = altijd prijs, zie ook "Let's Dance"):

Bulldozerpop: Pakjesavond!

Eindelijk, zoals beloofd, de zakken met suikergoed. U heeft er even op moeten wachten maar dan smaken ze ook het lekkerst. Demi, Marion, Aly, AJ, Skye, Avril, Fefe, Hayden, Jordin, Selena, Tiffany, KSM, Cheyenne, Monique, Lillix, Lindsay en Meaghan: Tweeënveertig liedjes eerlijk verdeeld over twee volumes, alles dat tot nu toe de revue passeerde plus wat bonustracks in meer-dan-fatsoenlijke-kwaliteits-empeedrietjes. En speciaal voor de liefhebbers van de winterse feestdagen ook nog een niet te missen extraatje van de zusjes Michalka.

Babydollz Gone Wrong: Bulldozerpop Volume 1 (129MB/200kbps)

Babydollz Gone Wrong: Bulldozerpop Volume 2 (123MB/200kbps)

Bpop Xmas (70MB/320kbps)

Denk overigens niet dat u er hiermee vanaf bent: Het merendeel van de grand old ladies van het genre (The Veronicas, Kelly Clarkson, Hilary Duff, Ashlee Simpson) is nog niet ter tafel gekomen, en hetzelfde geldt bovendien voor Hare Mileysteit zelf en nog een hele bups van haar jasstaartrijders. Dat wordt wel een boxsetje waard aan materiaal vóór het eind van volgend jaar...

Dit liedje van ons aller favoriete rozezwarte B-pop postergirl is naamgever van de compilaties en bij deze ook het lijflied van dit blog; bulldozer & tutu on!

Skye Sweetnam - "Babydoll Gone Wrong"

Bulldozerpop: Demi Does Dallas

Even een korte eindejaars-update. La Cyrus is vorig week zestien jaar geworden (belangrijk, want B-pop is natuurlijk de ultieme automuziek) en kreeg van papa Billy Ray een complete studio kado! Als het aan Miley zelf ligt komt in ieder geval Dolly snel eens langs. Op zich cool, en het was natuurlijk allang duidelijk dat ze zich vroeg of laat wel op c&w zou gaan storten, sterker nog: Zie hier bijvoorbeeld een kleinschalig pre-show Country Music Awards optreden eerder dit jaar met heuse rootsrock backing band (met Billy Ray doet ze overigens al sinds 2006 jaarlijks duo-presentaties bij de CMA's) of dit duet met vaders bij Dancing With The Stars. Maar toch liever laat dan vroeg hè, eerst maar eens echt de stap zetten naar het grote mensen popsterrendom. Op haar verjaardag liet ze er alvast geen gras over groeien en vierde haar feestje op de American Music Awards met een woeschte uitvoering van haar geweldige nieuwe single "Fly On The Wall" (zie hier voor de Breakout albumversie en videoclip preview foto's):


De dames van KSM hebben inmiddels hun officiële video voor "Hero In You" uitgebracht:


Ondertussen zijn ze aan het touren geslagen door Amerikaanse gymzalen met nota bene een stelletje turners, genaamd de Tour Of Gymnastics Superstars, en dat ziet er zo uit... O_o "I get so distracted", juist ja. Hier spelen ze hetzelfde nummer ("Distracted" dus) akoestisch, voorafgegeaan door een allercharmantst interview in de ochtendshow van Fox; teenhood!


Tenslotte Demi Lovato, die in de voetsporen van haar moeder treedt. Tenminste soort van, want die was cheerleader bij de Dallas Cowboys en Demi mag meteen maar "The Star Spangled Banner" zingen op Thanksgiving Day in haar thuisstad, en hoe! De dijk van een stem is moeilijk te missen, maar let vooral ook even op die giechel tussendoor op het eind:

Nederbulldozerpop: Monique Smit

Oooh ja. We kunnen er wel nerveus omheen proberen te draaien, maar op zeker dat dit dus gewoon prima b-pop is, hè. Gitaarmuur is misschien nog een beetje een spekkoekwandje, maar de drums en die autotuner-break duwen het al een aardig eind de goede richting in. Schaffel-groove ook weer van de partij trouwens. Toen ik nog een muzieknerdje-in-de-dop was, ik gok zo ongeveer toen Piet Veerman op één stond met "Sailing Home", heb ik ooit eens met droge ogen aan m'n vader gevraagd of het klopte dat die shit uit Volendam 'haringmuziek' werd genoemd. Maar dit terzijde. Goed liedje dit hoor, met die "Wa-wa-wa-waanzinnig Gedroomd"-hook.

Monique Smit - "Blijf Jij Vanavond"

Demi Borgir

I'd heard Demi Lovato was a metal fan, and backstage [...] she confesses her affection for the headbangers. "I had an ex-boyfriend who was a total metalhead," she explains. When asked, she ticks off some of her favorite metal bands: Glendale, Arizona's Job for a Cowboy (sample lyric: "Nauseated/She chokes on her own vomit emitted from her distended and desiccated throat") and Norway's Dimmu Borgir (classic album: Death Cult Armageddon).

"I don't want kids to listen to Job for a Cowboy," Lovato says cautiously. "But there is a certain uniqueness to metal music. When someone comes over to a mike and screams — I can't do that. I listen to pop music and I'm like, 'OK, I get it' — that doesn't fascinate me. What fascinates me is metal."

For a second, Lovato looks nervous, as if she's said a terrible thing that will soon have her waiting tables at a Dallas-area Applebee's. She wonders if she should have mentioned the bands at all. "I think [Disney Channel president] Gary Marsh would kill me."

Maybe. But I think it makes her sound 15, and totally awesome.

(Jason Gay, Rolling Stone Jonas Brothers feature, 7 augustus 2008)

W00t! Demi for all tid \m/

Dimmu Borgir - "Progenies Of The Great Apocalypse"

Bulldozerpop: Disney Class Of 2008

Miley & Minnie

Op 8 september trapte Hiram's neverending b-pop feuilleton af, en alsof de duivel ermee speelde kwam de dag erna de Disney Girlz Rock 2 compilatie uit. Daarop staan nogal wat min of meer gevestigde namen zoals Vanessa Hudgens, Ashley Tisdale, Hilary Duff, Aly & AJ en uiteraard Miley Cyrus & Hannah Montana (= 1 & dezelfde, voor de niet-Jetix-kijkers onder u), en lang niet alles rockt hard genoeg (de Cheetah Girls zijn nota bene vertegenwoordigd met een cover van Lionel Ritchie's "All Night Long"!), maar het is een fijne verzamelaar met een paar toekomstige brat rock heldinnen in de hoofdrol. Datzelfde geldt voor de soundtrack van de musicalfilm Camp Rock van begin dit jaar en ook die van Another Cinderella Story mag er wezen; beide titels getuigen overigens van gezonde zelfspot bij Disney. We stellen u voor aan Walt's class of 2008, vers uit het ei:

DEMI LOVATO
Geboren: 1992, te Dallas.

Next big thing, zoals gezegd. De ster van de hitfilm (in de VS tenminste) Camp Rock, samen met de inmiddels volgens mij in Nederland ook doorgebroken Jonas Brothers. Helaas, dat zijn jongens, dus die tellen niet mee. Met hen schreef Demi haar zojuist verschenen debuutplaat Don't Forget vol en ze toerden ook al samen. Voor volgend jaar staan Camp Rock 2 en haar eigen tv-show Mollywood op de rol, maar voorlopig kunnen wij wel weer even vooruit met haar knallende nieuwe langspeler. Ze heeft trouwens ook de ideale pedigree voor een glanzende bulldozercarrière: Haar moeder was cheerleader van de Dallas Cowboys én country zangeres.

"Get Back": Dé bulldozer-hit van het moment. Vocaal heeft Demi niet alleen de melisma-tierelantijntjes van Xtina, maar vooral ook Het (licht hysterische) Luchtalarm. Speciale aandacht voor de trade mark 'demi'-handschoentjes.

"La La Land": De opener van Don't Forget verwijst naar de founding mothers van het genre, The Go-Go's (wier drummer Gina Schock tussen haakjes ook de lekkere titelsong van Miley Cyrus' laatste plaat Breakout schreef) en heeft curieuze prog-invloeden in de solo's en de drums in het coda. "Who said I can't wear my Converse with my dress?" You go girl!

"Gonna Get Caught": Het moet gezegd, ze hebben op Don't Forget wel een beetje beknibbeld op de popmelodieën, ten gunste van hoog & hard van de toren blazende, ietwat platte overrompelrock à la Marion Raven. Demi heeft dan ook al verklaard 'geen bubblegum-fan' te zijn... yeah right. Hier gelukkig wel ruim voldoende poppigheid aanwezig, al is het inderdaad bijna meer AOR dan teen, zoals wel vaker in het bulldozergenre (TOR?). Iets zegt me dat Aly & AJ ook wel raad zouden weten met dit nummer.

"Who Will I Be?": Van de Camp Rock soundtrack. Had best op Don't Forget gemogen, al was het maar vanwege de pre-chorus.

"Party": Trappelzakboogie.

"Don't Forget": Even geduld, maar dan komt 'ie ook goed binnen hoor, die Smashing Pumpkins-explosie... Damn, YouTube is weer eens spelbreker. Ik beloof plechtig: Vóór de kerst een flinke zak mp3tjes, of twee.

SELENA GOMEZ
1992, Grand Prairie, Texas via NYC.

De nieuwe nieuwe Miley. Hartsvriendin van Demi, met wie ze zelfs een YouTube-kanaal heeft waarop ze samen gezellig een potje gaan zitten Miley-tje (terug)pesten; en ook on screen, als rivaliserende zangeres Mikayla, had Selena al beef met Hannah Montana in de gelijknamige tv-show. Ze speelt de hoofdrol in Another Cinderella Story en zou wel eens dé nieuwe grote ster kunnen worden. We hebben het natuurlijk nog lang niet over Miley-esque proporties, maar ze lijkt wat meer pizzazz te hebben dan haar toch iets braver toeschijnende maatje Demi, die ook nog eens de wet van de remmende voorsprong tegen heeft. In de zomer van 2009 doen ze samen de double lead vehicle Princess Protection Program, dus dat belooft een leuke battle of the bulldozerbabes te worden. Haar aankomende debuutplaat gaat volgens Selena over "rocking out, having a good time all the time, no serious stuff." Helemaal goed!

"Cruella De Vil": Terug te vinden op zowel de 101 Dalmatians soundtrack (2007) als Disney Girlz Rock 2. Een beetje lomp, maar wel lekker, en zo hoort het.

"Tell Me Something I Don't Know": Van de Cinderella soundtrack (waaraan ze ook nog de licht Braziliaans getinte clubbanger "Bang A Drum" bijdraagt), met net genoeg extra gitaren aan het einde van het refrein om voor b-pop te mogen doorgaan, en hoe leuk is die "budda-oh"-hook?

KSM
1991-1993, Burbank, California.

Eigenlijk ook meer class of 2009, dit powerpunkpoppende kwintet Go-Go-tjes-in-de-dop, nog in het pre-YouTube stadium (op dit interessante fanmade (?) 'meet the band'-station na) en pas MySpace lid sinds begin vorige maand. Zo onbekend zelfs dat ik ze 'officieel' als 'bulldozerpop' heb kunnen taggen op Last FM :) Voorlopige output: Eén veelbelovend liedje op Girlz Rock 2 ("Hero In Me", met vooral een erg fijn drie keer quasi over de kop modulerend refreintje en gang vocals) en één preview clip van een ander ("Distracted"), allebei te horen op hun MySpace. Ik zeg: In de gaten houden.

TIFFANY GIARDINA
1993; NYC.

"No Average Angel": Ze heeft in ieder geval een goeie teenpopnaam, en net als Demi & Selena (en de Veronicas) Italiaans bloed, voor wat het waard is. Dit liedje komt ook weer van de Another Cinderella Story soundtrack en heeft één mooie hook.

MEAGHAN JETTE MARTIN
1992; Las Vegas.

"Too Cool": De t.A.T.u. / Veronicas-nieuwe-stijl / electro / Eurotrash / transistorgitaarknaller van de Camp Rock soundtrack. In de clip, een scène uit de film, ook veel screen time voor goody two shoes Demi Lovato, die het duidelijk niet haalt bij "too cool for my dress" blond bitch Meaghan. Op haar website streamt ze trouwens ook nog een leuk liedje, "For That I Hate You". Maar nu snel allemaal gaan oefenen op die gepatenteerde "Too Cool" schouder-uit-de-kom move!

De kans lijkt me overigens vrij groot dat de meeste van deze dames in Nederland niet of nauwelijks op de radar zullen verschijnen, maar dat mag de pret niet drukken natuurlijk.

Cast Of Camp Rock - "We Rock"

I've Seen The Future Of Bulldozerpop & It's Name Is Demi Lovato

Now playing, and it's HUGE! Of we er blij mee moeten zijn is een tweede; later meer, zonder meer.

Bulldozerpop: Aly & AJ

Alyson Renae en Amanda Joy Michalka zijn Californische christenDisneyzusjes uit het boekje, die momenteel als Aly & AJ hard aan de weg timmeren in de grotemensenwereld van hun vaderland. Ze mochten begin dit jaar al op tour met America's sweetheart Hannah Montana/Miley Cyrus, met wie ze een voorkeur voor seventies hardrock blijken te delen (al moet gezegd dat de definitieve versie van deze KISS klassieker al een jaartje of vijftien op naam staat van Toad The Wet Sprocket); zelfs Grand Funk kreeg al een Cow Belles-stijl peroxide-makeover.

"Chemicals React": Van biologie hebben ze niet veel begrepen (Charles Darwin is in ieder geval niet uitgenodigd op hun feestje), maar home schooling heeft Aly "Chemicali" & AJ in ieder geval prima bijgebracht hoe je een ambachtelijke bulldozerknaller in elkaar zet, want deze zelfgepende single uit 2006, afkomstig van debuutalbum Into The Rush, is de stijl in optima forma. De samenzang, met die ene hese stem, doet af en toe wat aan Indigo Girls denken (laat ze het asjeblieft niet horen...), maar goed, dan ga je het waarderen om dingen waar het eigenlijk niet om gaat, want BOOOOOOMMMMM wat een deurdozerrefrein, gewoon, na 25 seconden intro, wat nou couplet? Meer hooks dan een winkel is visbenodigdheden en dikke bonus punten voor de bellbottoms, al helemaal als die gebruikt worden om het refrein mee in je gezicht te schoppen. Nickelback "yeaheah": Check.

"Bullseye": De producers van A&A draven soms net wat te ver door qua drukke beats en andere electronische tomfoolery, maar dit nummer heeft beslist iets lekker sassy/bubbly/bouncy-s, als een tiltende flipperkast. Misschien komt het omdat de twee volgende nummers op Insomniatic (2007) "Closure" en "Division" heten, maar dat basloopje in het couplet heeft toch een vrij hoog "Blue Monday"-gehalte, niet?

"Like It Or Leave It": Ook weer zo'n leuk ritmisch r&b-achtig triolengeintje, wat op zich niet hoog scoort op de schaal van bulldozerfähigheid. De "like it or love it or leave it"-hoeklijn is ondeugend en zelfs beetje eng in een Prussian Blue kind of way.

"If I Could Have You Back": Duet voor grommende gitaren en op hol geslagen autotuner; en óf het werkt!

"Jingle Bell Rock": Veel duidelijker kun je het niet krijgen, gitaarmuurpop. Dit heeft dus echt veel potentie als je het mij vraagt, maar het klinkt helaas als een haastklus die ze zelf niet heel erg serieus namen, als je naar de drums en de gitaarsolo luistert. Toch graag even uw aandacht voor de prachtige harmonyvocals aan het begin van het tweede couplet, na de gitaarsolo. Mijn tolerantie voor kerstliedjes is overigens waarschijnlijk onevenredig hoog vanwege jarenlange vrijwillige blootstelling aan 1940/50s pop, country en bluegrass, dus mijn excuses voor eventuele afgezakte broeken.

"Greatest Time Of Year": Nog meer "joy to the world". Je kan zeggen wat je wil, bijvoorbeeld dat ze geen traditionele schoonheden zijn (zelfs borderline trailer trash, zo u wilt), niet echt kunnen dansen en in het algemeen te weinig X-factor bezitten, maar die "Chemicals React"-stijl seventies danwel nineties glam/hardrock setting met kikvorscamerapositie staat ze gewoon er-rug goed.

Rekwisiete 1980s cover tot besluit: