Showing posts with label funk. Show all posts
Showing posts with label funk. Show all posts

Friday, May 2, 2008

Sean Costello


Als liefhebber van, ahum, witte blues moet ik toch even melding maken van het verscheiden van Sean Costello, wat mij volledig ontgaan was als ik niet dat ene woordje had gespot hierzo; bepaald geen Jeff Healey-achtige mediatoestanden, nee. Ik ontdekte Costello ooit min of meer per ongeluk bij die goeie ouwe bieb op de Prinsengracht in Amsterdam, waar ik zijn debuutplaat in de fonotheekbakken tegenkwam. Nu zat ik op dat moment (ca. 1997) zo’n beetje op het hoogtepunt van mijn rockabilly-fase (inclusief vetkuif, loafers-met-witte-sokken en bowling-shirt-met-Paladins-Million-Mile-Club-patch) en de hoes van Call The Cops (uitvoerenden: Sean Costello & His JiveBombers) was voor mij ruimschoots voldoende om hem ongehoord mee naar huis te nemen. Het bleek geen rockabilly dus maar witte Chicago blues (hoe-ketak-kehoe-ketak-ke) met gelukkig vooral ook méér dan genoeg hitsige vuige jump (kadoeng-kadoeng-kadoeng) om spontaan van te gaan jiven en wailen. En dat alles door een blaag van 16, waarvan ik voetstoots en nogal vooroordelend aannam dat het een Bostoniaanse Ier was, ook weer vanwege die hoes (die met dat rode gordijn iets vaags Mighty Mighty BossToniaans had) en vanwege zijn naam natuurlijk. Nu vrat ik destijds (en eigenlijk nog steeds) alles wat naar jaren veertig en vijftig zweemt, en Costello opereerde eigenlijk ook gewoon in het geliefde straatje van Paladins, Drippin' Honey, Red Devils en ook wel G-Love, dus ik heb de tape-jes van Call The Cops en ook opvolger Cuttin’ In (2000, misschien nog wel beter dan het debuut) aardig beige gedraaid, en heb Call The Cops later zelfs nog 'afgeschreven' voor een paar gulden bij de bieb gescoord. Moanin’ For Molasses (2002) heb ik ook nog eens gedownload en zo te horen en te lezen ging Costello (die overigens in Philadelphia werd geboren en stierf als inwoner van Atlanta) in zijn laatste jaren ook wat meer de kant van New Orleans, funk en soul op. De oorzaak van zijn dood op 15 april jl. in een hotelkamer te Atlanta is nog niet bekend, hij kwam in ieder geval één dag tekort om zijn 29e verjaardag te mogen vieren. En wat zou de hotelmanager gezegd hebben toen ze hem vonden.... "call the cops"? RIP Sean Costello.

(heb tijdens het rondsnuffelen nog een geweldig nieuw gitaarforumnerds-woord geleerd: Stevie Ray Vaughan-abees)

Mooi spul weer op Joetjoep, om te beginnen een prachtig bewijs van Costello's affiniteit met de 1940s, een klassieker:
Sean Costello - "The Hucklebuck" (Live Antwerpen 2007)


En ook één van m'n favoriete Al Green nummers blijkt geen brug te ver en maakt meteen de algemene waarheid inzichtelijk dat als je iemand als door een kip bezeten op De Één met het hoofd naar achter ziet bewegen, hij/zij ontegenzeggelijk da Funk wéét:
Sean Costello - "I'm A Ram" (Live New York 2006)


Meer, meer, MEER! And somebody call the rock 'n' roll doctor...
Sean Costello - "Hard Luck Woman" (Live New York 2006)

Tuesday, October 30, 2007

Die echte-echte retro shit


JANTJE-VAN-LEIDEN & THE DAP-KINGS @ PARADISO (kleine zaal)

Je moet maar durven: Een uur te laat (en na elven) beginnen, je in groten getale op komen dagen publiek ondertussen samengepropt op de trap laten wachten omdat je nog staat te soundchecken (ofzo), vervolgens je band een half uur alleen laten spelen (OK, dat valt nog weg te schrijven onder 'soultraditie') en als je dan eindelijk op het podium staat meteen maar bij ieder nummer een willekeurige jongen uit de zaal trekken om maar zo weinig mogelijk te hoeven zingen. Sharon Jones, aangenaam. O, en de monitors zijn ook kut, dus na een half uur peer je 'm gewoon weer de kleedkamer in. Sheesh, niet om 't één of ander, maar een stelletje rockende bleekscheten was al lang met een bierregen naar huis gebonjourd. Van de bewonderende funksoulbrothers & sisters echter geen onvertogen woord of geluid vernomen... Waarschijnlijk (en deels terecht) vanwege de onvoorstelbaar strakke en gewoon ronduit sensationele Dap-Kings, met ferme hand geleid door de gepornstachete bassist, die achteloos virtuoos doorbassend met de gitarist overlegt wat nu te doen (komt ze nog terug voor de toegift? is ze überhaupt nog in het gebouw?). Die gitarist kan trouwens prachtig met zijn ogen rollen als Mrs. Jones weer eens niet thuis geeft en ook de drummer ziet eruit alsof hij geen boeren- maar zuurkool op heeft vantevoren. De andere gitarist tovert ondertussen de hele tijd de aller-allerdroogst mogelijke James Brown gitaarloopjes tevoorschijn. Als Sharon vervolgens, na opnieuw een instrumentaal intermezzo van een kwartiertje, zowaar weer de mic heeft gevonden, vindt ze het nodig om toch maar even héél duidelijk te maken dat ze niet retro maar for real is; alsof het hier twee schier onverenigbare kwaliteiten betreft. En ondertussen wel stereo compatible op je LP hoes zetten... Maar wat een band, wat een band! Voor de heren is het inmiddels allemaal wel gangbare kost zo te lezen, en dan hebben ze ook nog Amy Winehouse begeleid op haar Amerikaanse tour. Zoals Jones zong in de o-zo-not-retro toegift: A little respect! Check it out y'all:

Sharon Jones & The Dap-Kings - Things Got To Get Better


AN EVENING WITH HARRY CONNICK, JR. @ WORLD FORUM THEATER (groooote zaal)

Andere retro-koek zondagavond: De foyer alleen al van het World Forum Theater in Den Haag is zonder overdrijven 10 keer zo groot als de bovenzaal van Paradiso. En trouwens, wat is dat toch voor iets raars, die high brow “Een avond met…”-formule; waarom nou nooit eens “An Evening With Anaal Nathrakh”? Goed, ik had in ieder geval me zondagse pak aangetrokken voor Harry Connick en zijn elf man sterke New Orleans Big Band en hoopte op fijne vooroorlogse jazz, misschien zelfs wel wat dikke funk en vooral ook een onontkoombare dosis good old fashioned crooner style star quality à la Sinatra of Chris Isaak. Bingo. Connick is geen uitmuntend goede zanger, maar speelt gelukkig ook veel piano, op een prettig soort horkerige wijze; gelijk zijn motoriek, zo blijkt al snel. Het begin verloopt wat stroef, niet echt een knallende opener, en het galmende geluid moet ook nog even rechtgetrokken worden, maar dat gaat al snel goed. Het centrale deel van het concert is een breeduitwaaierende uitvoering van een half uur van de NOLA-klassieker “St. James Infirmary” met Harry zelf op een 100 jaar oude barrelhouse piano, de onvermijdelijke gedempte trombone en veel potten en pannen-slagwerk (check die voetbediende hihat! In New Orleans gaat die niet van tsp maar van ssshhheessshhzz!). De bassist speelt, in een stijl die me aan Reggie Workman/Jimmy Garrison (ja, ik bedoel Coltrane-achtige drones) doet denken, de mooiste solo van de avond, waarvan akte, want dat gebeurt ook niet elke dag. Verder komen onder andere Hank Zelf (drie keer raden welk nummer) en, oh joy!, Allen Toussaint nog langs en wordt er wonder boven wonder maar één keer aan Katrina gerefereerd. Kortom, wat is het toch lekker op z'n tijd, van die foute conservatorium yuppen retro; Wynton Marsalis kan het ook als de beste. En tjonge, wat zou ik toch graag de forties muzikaal hebben meegemaakt: Jump blues, honky tonk, bebop én Sinatra op Columbia.

Na dit fantastische bruggetje had er nu dus een filmpje moeten volgen van Sinatra die mijn favoriete musicalliedje "The Surrey With The Fringe On Top" doet. Want wij waren ook retro vandaag. We hebben een trouwkoets uitgezocht. For real! Maar helaas, filmpje niet te vinden. Dan maar een plaatje on top. En een ander filmpje:

Harry Connick, Jr. - Yes We Can Can

Thursday, May 10, 2007

Breaking News

Ehm...

...tsja.

Het moest er een keer van komen.

Eigenlijk nog best knap dat ik het toch zo'n 25 jaar heb weten te vermijden.

Wat?

Een plaat kopen die ik al heb.

Duh.

Another Another Mother Further, zogezegd.

D'oh!

Vintage clipje van het 'lijdend voorwerp' dan maar...

Mother's Finest @ Rockpalast 1978 (pt. 1 of 4, doorklikken mag!)