RIP Jay Bennett

Wat een vreselijk nieuws: Jay Bennett is van het weekend gestorven in zijn slaap. Hij was tot en met Yankee Hotel Foxtrot Jeff Tweedy’s artistieke en persoonlijke tegenpool in Wilco. Dat leverde vuurwerk op, drie platen lang en helaas ook achter de schermen, zoals prachtig en ontluisterend te zien valt in de Wilco-docu I Am Trying To Break Your Heart, waarvan ook onderstaande clip afkomstig is. Voor iedereen die de band al een tijdje volgt en de tragiek van Bennett kende (hij had net bekend gemaakt Tweedy voor het gerecht te dagen) zal dit hard aankomen, ik ben er in ieder geval behoorlijk van ondersteboven.

Op 6 juli 1999, bijna tien jaar geleden alweer, speelde Wilco met Bennett in de Melkweg ter promotie van hun beste plaat Summerteeth en dat optreden koester ik nog altijd als één van de beste die ik ooit zag; daar is ook Wilco zelf ondanks de huidige sterbezetting niet meer overheen gekomen. Rust zacht, Jay Bennett.

TOP2007! #5: Wilco

Chicago, Illinois

5. Wilco - Sky Blue Sky

Zie hier voor mijn ‘laat-ons-nu-Sky Blue Sky-prijzen’-moment, waaraan ik nog wel even toe wil voegen dat het genoemde concert één van de beste was van het vorige jaar, en wat mij betreft ook een kleine revanche voor het wat minder vervoerende optreden van een jaar of twee terug, al herinner ik me nu weinig details meer, behalve dat ik vlak naast de heerlijk verkoelende rookmachine stage right stond met een mooi uitzicht-van-dichtbij op drummer Glenn Kotche, die een vreemdsoortig doorgeëvolueerde drumstijl bezit waarbij het gevoel de techniek in ergonomisch twijfelachtige exotische oorden gedreven heeft (soms lijkt het wel alsof hij de vogeltjesdans doet) en wiens soloplaat Mobile (2006), een mathematisch percussie-experiment geïnspireerd door Steve Reich, ik na afloop kocht alsmede een dik blitse dubbelvinylen heruitgave van Butch (1997), het avantcountrypunk meesterwerk van The Geraldine Fibbers, wier zangeres Carla Bozulich op zeer indruk-, om niet te zeggen huiveringwekkende wijze (ze speelde niet alleen een snoeiharde cover van Low maar hield ook minutenlang het hoofd van een toeschouwer vast terwijl ze in haar oor 'zong') het voorprogramma verzorgde, uiteraard samen met ex-Fibbers en huidige Wilco gitarist Nels Cline, al jaren een hooglijk gewaardeerde feedbackverfrommelende freejazz-virtuoos zoals bijvoorbeeld te horen op het prachtige New Monastery: A View Into The Music Of Andrew Hill (2006, met nota bene een accordeon in de gelederen) en de schedeldakzandstralende drum/gitaar-explosie Interstellar Space Revisited: The Music Of John Coltrane (1999, met Gregg Bendian), waarmee ik maar wil aangeven dat head honcho en discoliefhebber (ik gebied u in ieder geval deze clip niet over te slaan) Jeff Tweedy, die zelf overigens ook graag van de straat probeert te blijven middels talrijke solo-optredens en schnabbels bij alt.country supergroep Golden Smog (de eerste twee platen zijn, niet in het minst, eerlijk is eerlijk, door opperJayhawk Gary Louris' bijdragen, toppers en men is, inmiddels sans Tweedy, alweer toe aan album nummer vier) en Loose Fur (check zeker hun (Kotche en parttime Wilcoër / Sonic Youther / platenverprutser Jim O’Rourke doen ook mee) vreemd-fijne Born Again In The USA (2006)), wel een neusje heeft voor het uitzoeken van talentvolle begeleiders, een benaming die immers ook bassist John Stirratt en multi-instrumentalist Pat Sansone, samen al drie albums volspelend als The Autumn Defense, bezwaarlijk ontzegd kan worden, ofschoon ik natuurlijk niet zou durven beweren dat toetsenist / audiokunstenaar Mikael Jorgensen (zijn andere bandje heet Pronto) er wél usance van maakt het karretje in de poep te rijden, want zeg nou zelf, is Sky Blue Sky dan niet zo’n zeldzame plaat om in je eentje heerlijk in weg te kruipen, gelijk een klassieke Springsteen van dertig jaar terug, of, om maar weer eens met een variant van het aloude cliché af te sluiten, hun beste sinds Summerteeth?

MP3 "Walken"

Wilco, the magic band

Binnenkort komt de nieuwe Wilco uit, hij heet Sky Blue Sky. Zoals de titel al doet vermoeden is het een opgeruimde plaat, waarop de experimenteerdrift van de laatste twee albums wat is teruggeschroefd ten faveure van ouderwets eenvoudige mooie liedjes, die vooral heel erg seventies en zomers-lui klinken. De band klinkt lekker op het gemak en zelfverzekerd, Tweedy schudt zijn uit duizenden herkenbare idiosyncratische songs losjes uit de mouw, musician's musicians Glenn Kotche (drums) en Nels Cline (gitaar) spelen virtuoos en dienstbaar tegelijk, kortom ik ben er zeer mee in m'n nopjes. En dan vooral met dat ene nu-al-nummer-van-het-jaar, wat er waarlijk uitsteekt als een beurse doch fier omhooggerichte duim, "Walken". Het is een beetje weggemoffeld achterin het album, het lijkt alsof ze zelf ook vonden dat het eigenlijk niet zo binnen het geheel past, maar dat het toch echt te goed is om niet te gebruiken. Een schaamteloze ode aan Little Feat en Mallard/The Magic Band is het, zo één waarvoor je terstond de rock 'n' roll doctor moet oppiepen; wat een feest! Na ieder hees falsetto-refreintje een nieuwe killer southern rock riff, slidegitaren en honkytonkpiano's vliegen je links en rechts om de oren, John Stirratt doet z'n beste Paul McCartney-imitatie en als uitsmijter die éénnotige riff waarbij Kotche met een heerlijk simpel vierkante tegenritmische fill invalt en vervolgens het ontegenzeggelijk beste aller mogelijke ritmes vindt om het allemaal weer thuis te brengen. Ik kan me nauwelijks indenken hoe dit live te spelen zonder het uit te kraaien van plezier. We zullen zien, volgende maand in Paradiso.