TOP2007! #7: Jesu

Birmingham, England

7. Jesu - Conqueror

Tja, hoe hogerop de lijst, hoe meer ik in herhaling dreig te vervallen; over Jesu heb ik sowieso al meer dan genoeg neergepend. Moeilijk om er één liedje uit te kiezen, het is echt een plaat om in zijn geheel tot je te nemen, hij klinkt ook nu al als een Klassieker. Gelukkig vond ik er een mooi *kuch*er staan 8 nummers op Conqueror*kuch* plaatje bij ;-)

MP3 "Transfigured"

Jesu @ Paradiso

Justin K. Broadrick, de zanger/gitarist van Jesu, heeft zo’n typisch Noord-Engels, miserabel bleek Ian Curtis gezicht. Zeker in het schijnsel van zijn laptop, die nogal lullig op een houten stoeltje op kniehoogte naast hem staat, waardoor hij bij het begin van elk nummer moet bukken en zijn witte boxer boven z’n afzakbroek en onder zijn Xasthur/Striborg split t-shirt (wow) vandaan piept. De drummer is volgens mij toch niet de verwachte Ted Parsons, tenzij die ineens heel dik en langharig is geworden en een enorme tatoeage van de hoes van Bitches Brew (WOW!) op z’n rechterarm heeft laten zetten. Jack DeJohnette is’ie in ieder geval niet, hij beukt zich het leplazarus op zijn als crash bekkens dienstdoende rides, en de bell van zijn echte-echte ride heeft de afmetingen van een mediumsized wok. Mede daardoor pakt het allemaal veel heavier uit dan ik had verwacht; redelijk wat metalheads en dus vuistgezwaai en geitengesmijt ook in de zaal. Raar gezicht bij die blissed out muziek… het blijft een verbazingwekkend monsterverbond tussen metal en shoegaze. Dynamisch gebeurt er eigenlijk niet zoveel, bijna ieder nummer begint met wat kabbelende electronica en na een paar maten knallen de vijfsnarige bas en zevensnarige gitaar zonder schroom ongenadig hard binnen. Omdat dit synchroon moet gebeuren en de trage tempi daartoe weinig houvast bieden, wordt er uiteraard een clicktrack gebruikt, maar alleen de drummer heeft ‘oortjes’ en moet daarom zijn maatjes onzachtzinnig binnen tikken met het midden van z’n stok op de rand van zijn ferm gesloten hihat, vaak ook tijdens de nummers na een wat zachtere passage; niet echt subtiel. Maar goed, het speelt zich dus grotendeels op één zalvend hard volume af, met de huilzang diep verstopt in de mix en dat is eigenlijk maar goed ook, afgaand op live-opnamen die ik eerder hoorde. Feedback wordt niet onderdrukt, maar gretig aangewend voor experimentele doeleinden, ergens in de buurt van de pijngrens; het optreden eindigt na een uurtje zoals het filmpje in de vorige post. Het was erg mooi allemaal.

(Vóór het concert stond ik beneden bij de merch van Johan, zij speelden tegelijkertijd in de grote zaal, een prachtige vinylversie-met-gratis-cd (geweldig idee, bijvoorbeeld Shellac doet het ook standaard) van THX JHN te oogballen, maar de in goud/zwart geperste nieuwe Jesu EP met beeldschoon artwork van Isis zanger/labelbaas Aaron Turner en gastvocalen van Jarboe heeft uiteindelijk de strijd om mijn laatste twintigje gewonnen.)

Heerlijk Avondje

Morgen dus, Jesu in Paradiso. Zo'n zin in...

TOP2006! #5: Jesu - Silver

Alsof er niks aan de hand is tel ik doodleuk nog even mijn top 5 af van vorig jaar (voor nos. 6 t/m 10 zie hier).

Justin Broadrick was als Napalm Death'er van het eerste uur mede-uitvinder van de grindcore, maar hij was het gerampetamp @ breakneck speed snel beu en gooide het met Godflesh op ultratrage industriële depridoom geïnspireerd door Joy Division en Swans. Na het razende, uit teenangst geboren engagement en de onvermijdelijk daarop volgende afkeer van de reddeloze wereld is er dan nu de Verlichting. Jesu dus. Inmiddels is hun nieuwe full-length Conqueror al uit, maar deze een halfuur klokkende EP deed vorig jaar reeds velen met mij naar adem happen. Traag is het nog steeds (dank u, ex-Swans drummer Ted Parsons), echter niet meer als dikke stront maar meer als een tintelfrisse zomerse motregenbui in slow-motion (zie hoes). Okay, echt van je 'happyhappyjoyjoy' zal het wel nooit worden bij Broadrick, maar het is toch onmiskenbaar een lichte, serene, dromerige, 'blissful' plaat: You guessed it, de beste man heeft zonder reserves de shoegaze omarmd; en eindelijk de juiste drugs ontdekt, waarschijnlijk. Maar oh-oh, wat zoemt, zuigt en dreint het hemels allemaal.