OOR's Top 100 Aller Tijden

Ja, ik ook maar even dan :)

Mijn tien favoriete platen:

1. Hank Williams The Complete Hank Williams (1940-1952)
2. Metallica Master Of Puppets (1986)
3. Slayer Reign In Blood (1986)
4. Nirvana Nevermind (1991)
5. The Louvin Brothers When I Stop Dreaming (1952-1962)
6. The Beatles Revolver (1966)
7. The Posies Frosting On The Beater (1993)
8. Bad Religion Against The Grain (1990)
9. Ramones Rocket To Russia (1977)
10. Gillian Welch Time (The Revelator) (2001)

Een (iets) ander verhaal zijn favoriete artiesten, wat zoiets zou opleveren:

1. Hank Williams
2. The Beatles
3. Talking Heads
4. John Coltrane
5. Metallica
6. The Louvin Brothers
7. Bruce Springsteen
8. AC/DC
9. Led Zeppelin
10. King's X

Want ja, popmuziek gaat toch vooral om liedjes hè; of soms zelfs maar momenten in liedjes. Op bijna elke plaat in m'n top 10 staat wel minstens één toch echt niet zo heel erg bijzonder goed nummer.

Opvallend:
- Vanaf de 1940's is zowaar (zonder voorbedachte rade) elk decennium vertegenwoordigd; okay, een beetje gesmokkeld met die twee compilaties, maar toch.
- Het nog immer hoge Beavis & Butt-head gehalte, veel boerenlullenmuziek.
- Slechts 2 vrouwen.
- Slechts 2 negers (vooruit, 3 als je Clarence meetelt, maar ja dan ook McCoy Tyner, Elvin Jones etc.; 2 dus).
- Wat een onbevredigende bezigheid, zo'n top tien maken; heb je ettelijke duizenden platen in huis, uiteindelijk kom je toch weer aan met die Bietels, Kurt, 'tellica... waar doe ik het eigenlijk nog voor?

En voor wie dacht dat Zep en de Beatles uit elkaar waren? Welnee, ze zijn gewoon gefuseerd in de muziekhemel onder leiding van Phil Lynott...

King's X - Complain

TOP2006! #2: The Long Winters - Putting The Days To Bed

Over The Long Winters kan ik kort zijn: Gitaarmuziek zoals ik die het liefst hoor, amerikaans, melodieus & rootsy. Dit is hun beste plaat tot dusverre, met speciale aandacht voor de koortjes, want die zijn bijzonder mooi en hoor je pas echt goed als je de koptelefoon erbij neemt. Begin dit jaar speelden ze in Paradiso een lekker relaxed maar toch intens setje in de bovenzaal. Gewoon, zo'n bandje met héééle goede liedjes, jeweetwel, kippenvel-met-glimlach. Goeie drummer, ook.
Op YouTube staat een erg leuke trailer van tien minuten voor een 'the making of Putting The Days To Bed'-doc, waarin ik tot mijn tevredenheid bandleider John Roderick (blijkbaar geen lieverdje) zijn gitarist het commando "play it like Malcolm Young" hoor geven. Hoezee! Ik heb nog getwijfeld m'n blog "x malcolm x" (get it?) te noemen. Iedereen denkt bij AC/DC meteen aan Angus natuurlijk, maar het échte geheim van die band is z'n broer, die gebochelde waar ze het woord ritmegitarist voor hebben uitgevonden. Kijk, daar staat 'ie, verstopt achter z'n haar, z'n oversized Gretsch en Phil Rudd's ride bekken. George Harrison. John Paul Jones. Cliff Burton. Joey Santiago. Wim Jansen. Paultje Bosvelt. In de schaduw is het goed toeven. Behalve in die van John Roderick.

De Klassieker:

And don't the kidz just luuuvvv it!
Back In Black Guitar Chick
Back In Black Trumpet Chick

Maar dat is allebei nog oneindig veel beter dan deze Back In Black Rears It's Ugly Latina Head, goedemorgen wat een verschrikking...

Deze tenslotte is wel weer zeer vermakelijk. Als je liedje dit doorstaat, is het toch echt wel tot het einde der tijden veilig gesteld.

Mag ik met je trouwen?

Het recept voor eeuwige gelukzaligheid is verbijsterend eenvoudig: Type de woorden "Alison" en "Krauss" in op YouTube.com, et voilà. Ik sprak eerder al eens de wens uit dat ze haar liefde voor hardrock maar eens moest waarmaken. Bij deze:

Alison Krauss & Shania Twain - "You Shook Me All Night Long"


Leuk weetje: Shania's echtgenoot John "Mutt" Lange produceerde het origineel van AC/DC uit 1980. Ook voor soul / funk draait Alison haar hand trouwens niet om:

Alison Krauss & The Funk Brothers - "You Can't Hurry Love"


Dat was bij een groot golftoernooi, inmiddels heeft ze toch wel iets teveel sponsordeals, me dunkt... Ierse folk dan maar? Waarom niet:

Alison Krauss & The Chieftains - "Molly Ban"


Sjezus, die was echt bijna te mooi om waar te zijn, niet?
U vraagt (niet echt, maar goed), wij draaien (gewoon door): Amerikaanse sixties folk!

Alison Krauss & Drrr-wight Yoakam - "If I Were A Carpenter"


Old school bluegrass:

Alison Krauss, Doc Watson & Ricky Scaggs - "Down To The Valley To Pray"


Nu-grass tenslotte met heur eigen bandje:

Alison Krauss & Union Station - "The Lucky One"


Ach, zoek het verder ook zelf maar uit ...

TOP2006! #3: Hammers Of Misfortune - The Locust Years

In m'n top 10 zitten voor mijn doen opvallend weinig (3) Amerikanen en opvallend veel éénmansprojectachtige dingen: I, Amusement Parks On Fire, Nortt, Jesu, De Nummer Twee en dus ook Hammers Of Misfortune. John Cobbett is in (The Lord Weird) Slough Feg de sidekick van Mike Scalzi (op zijn beurt gastzanger bij de Hammers), doet aan experimentele black metal met Ludicra en verdient waarschijnlijk een aardig zakcentje bij met het maken van muziek voor games als The Sims (mp3 hier). Maar in HoM is hij onbetwist il capitano en daarmee verantwoordelijk voor dan wel niet de beste maar welzeker de meestgedraaide plaat van het afgelopen jaar, alhier.

En dat terwijl ik mijn metal toch het liefst extreem tot me neem. Dit, echter, is kontschuddende pretmetal. Niet dat het lollig bedoeld is; sterker nog, op het eerste objectieve gehoor betreft het hier traditionele bombastische prog-y heavy/power metal. Dameszang, galmende ridder-op-het-witte-paard herenvocalen, veel toetsen, twin guitar solo’s, lange intro's, uitgesponnen nummers, middeleeuwse vibe, dat werk. Maarrrr... het ligt er wel heel dik bovenop dat het budget voor de plaat te laag was om dit alles te matchen met een grootsche ‘rock opera’ productie: Geen orkest, licht wringende koortjes, een ‘making-it-up-as-I-go-along’ drumaanpak, kortom niet teveel geld/tijd voor overdubs en alternate takes. Het resultaat is, behalve licht hilarische momenten als het potsierlijke doch dapper geprobeerde tamboersintermezzo in “War Anthem”, toch vooral ook een voor het genre ongebruikelijke live-in-de-oefenruimtesound, warts & all. Da's toch eerlijk gezegd wel eens een keertje ouderwets lekker in dit ProTools tijdperk.

Zoals het hoort is de hoofdrol voor de als zwaarden gehanteerde gitaren. Niet alle nummers zijn even fabeltastisch, maar als het goed is, is het wel meteen ook echt heel goed. Vooral “Chastity Rides” is een bombardement aan tot in het oneindige doormuterende killer riffs van “Back In Black”-achtige proporties en klinkt mij in de oren als een regelrecht eerbetoon aan Savatage ten tijde van Hall Of The Mountain King. Het bedje van Jon Lord-toetsenpartijen is ook erg fijn en het groovet allemaal (vooral "War Anthem") als de neten, op een vreemd soort blanke maar niet-stoner manier, met dank ook aan de vrij a-metalesque drumstijl. De meest onwaarschijnlijke feelgood muziek in tijden, crimineel onderschatte plaat! En die bandfoto maakt het helemaal af, hè...

(mp3tjes hier)

TOP2006! #4: The Hold Steady - Boys And Girls In America

Tja, wat moet je hier nog van zeggen? Eén van de meest gelauwerde platen van vorig jaar, en terecht. Dikke vette vieze barrock'n'roll met schuimbekkende quasi-intellectuele praatzang. De liedjes zijn van een constanter en hoger nivo dan op de ook al bepaald niet misselijke voorganger Separation Sunday (hoewel "Stevie Nix" toch wel mijn favoriete 'daar-moet-op-geheadbanged-worden-hi-ha-ho' nummer blijft), des te knapper daar het eigenlijk één grote opeenvolging van clichés betreft. Live valt het helemaal pats-boem op zijn plaats, zo mocht ik vorige maand ervaren in het knusse zweethok op de eerste verdieping van Paradiso. Meer Slobberbone dan Springsteen, zo blijkt al snel. "There is so much joy in what we do up here!", gilt de gelukzalig grijnzende zanger Craig Finn uit naar het net iets te hippe (lees: nauwelijks bewegende) publiek. No shit, wat een heerlijk zootje ongeregeld is het: De ene na de andere barnburner wordt de zaal in geslingerd, evenals ettelijke biertjes, sigaretten en briefjes van tien. Als tegen het einde de bassist en gitarist ook nog eens een poging ondernemen om de klassieke If You Want Blood...-pose aan te nemen kan ik er niet meer onderuit: Dit was het beste wat ik in járen zag in de concertzaal en tjonge, als het goed wordt gespeeld gaat er wat mij betreft nog steeds niets boven Amerikaanse drie akkoorden r&r. En die plaat, ja, die is er natuurlijk alleen maar nóg beter van geworden. Mijn microhoogtepuntje: Die brakende left-channel-only transistorgitaar in het coda van "Same Kooks".

Maar deze is ook goed:

The Hold Steady "Chips Ahoy!"