Laten we het, alsof het maar niets kost allemaal, zomaar eens eventjes over een Perfecte Pop Song hebben: 20/20's "Remember The Lightning". Zó eeuwig groen maken ze ze tegenwoordig niet meer, ben je geneigd te denken als je het draait, waarbij ik het onmogelijk acht om het niet op repeat te zetten wanneer het toevallig weer eens langskomt in de shuffle. 20/20 heeft nog een paar misdadig mooie powerpoptoppers op zijn kerfstok, "Cheri" en "Yellow Pills" met name, maar "Remember The Lightning" is toch wel onbedreigd primus inter pares en moet, ik herhaal, moet gehoord worden. Nu wordt door last.fm 'toevallig' The Beat als numero uno similar artist aangemerkt, en ja, het is ook zonder meer golden age new wave power pop, maar voorts zijn er twee blikvangers in het geluidsbeeld: De breeduitwaaierende synths, die klinken alsof ze op een ijsvlakte zijn opgenomen ('ijl' moet je dan geloof ik zeggen) en mij onherroepelijk aan contemporaine Rush nummers als "Tom Sawyer" en "Subdivisions" doen denken (is het inderdaad de Oberheim OB-X?) en de tamelijk geniale Swervedriveresque baspartij (de band klinkt sowieso vaak veels te shoegazey Brits voor een stelletje Okies, al schiet de naam Urge Overkill ook nog wel eens te binnen). Aan het einde van ieder couplet wordt de songtitel twee keer gezongen, een hook zo catchy dat je vermoedt met het refrein van doen te hebben. Bassist Ron Flynt speelt steeds dezelfde noot, in het begin Peter-Hook-zwaait-levensgevaarlijk-met-de-hals-van-zijn-Rickenbacker-in-de-rondte-stijl hoog en dan, wanneer de vanzelfsprekende hoge tweede stem en het diep-zzzzwwwieeeeuuuwwwwende toetsentapijtje eronder gelegd worden, een octaaf lager, om vervolgens weer hoog af te sluiten. Dit alles was al ruimschoots voldoende geweest om "Remember The Lightning" tot goedkoop alternatief voor de insulinespuit te maken, maar dan moet het échte refrein dus nog komen, wederom ingeleid door een clichématig maar o zo terecht gebruikt basloopje, ofschoon de drummer (die verder keurig spartaans zijn louter met bekkendynamiek opgeleukte "You Can't Hurry Love" variatie-ding doet) in mijn ogen een klein steekje laat vallen door het niet wat dikker aan te zetten middels een snare (met grace note) / bassdrum (met crash) omkering aldaar. Maar goed, hier praat uiteraard met het voordeel van de achteruitkijkspiegel mijn post-Nevermind School van Posies/Sloan/Weezer alt.powerpop drummer-met-een-obsessie-voor-GitaarMurenLiedjes hart weer poep, dus vergeet die laatste opmerking, gesteld dat u hem überhaupt tot het einde toe gemeend heeft te moeten volgen, en luister maar gewoon even, anders :-)
Welaan, in de beste traditie van de Vereniging voor Interessante Edoch Nutteloze Onderzoeken gaan we hier, naar aanleiding van mijn eerdere ritmesectie-foto-essay-tje, toch maar eens die onderste steen boven zien te krijgen betreffende het hoe & waarom van de Positionering van de Bassist. Mijn ervaring is dus dat ze meestal links van mij (voor de kijkers rechts) gaan staan, zowel in het oefenhok als op het podium. Lijkt me om twee praktische redenen ook het meest voor de hand liggend (en hierbij ga ik uiteraard uit van een rechtshandige ritmesectie): Ten eerste is de (rock)drummer per saldo het grootste deel van de tijd naar links gericht bezig, namelijk met de rechterarm over de linker heen de hihat bespelend; aan deze zijde is dus ook het oogcontact te halen. Ten tweede heeft de basgitaar een lange hals waarmee je het gevaar loopt de drumkit te raken als je aan de rechterkant gaat staan. Logisch, toch?
Echter, gitarist/geluidsman-in-ruste ‘Rude’ Danny merkt op dat het één en ander ook wel eens met geluidstechniek te maken zou kunnen hebben, ik citeer even zijn reactie:
“Heb altijd begrepen dat dit te maken heeft met het feit dat drummers (want meestal rechtshandig) het grootste deel van hun, qua frequentie meest doordringende, gehalte aan bekkens rechts van zich hebben gesitueerd in hun drumopstelling. M.a.w. links herrie van bekkens, rechts herrie van (belangrijk voor ritmisch verband) bassist. Vooral handige bij optredens zonder monitors e.d.”
Hmm, wellicht is dit een gevalletje “links… nee, links… neehee, andere links!”; voor alle duidelijkheid, ik spreek dus steeds vanuit het oogpunt van de drummer. Volgens mij staan normaal gesproken de meest luidruchtige bekkens juist aan de linkerkant, namelijk de crash en de hihat; op rechts gaat slechts de ride van ‘ping-ping-ping’, het eventuele gebruik van meerdere crash bekkens of (godbetert) een china aan die kant even daargelaten. Afhankelijk van hoe hard er gespeeld wordt, lijkt de grootste geluidsvervuiler mij de handbespeelde geopende hihat, niet? Mij leek juist één van de redenen voor een bassist om niet links te gaan staan dat voortdurende treble-gesis in die hoek… Het laag van een drumkit zit met de basdrum en floor tom wat meer aan de rechterkant. Hoe dan ook, er zullen vast wel audiologische redenen zijn, waardoor bijvoorbeeld ooit eens de gewoonte kan zijn ontstaan bij geluidstechnici om in de backline van hun zaal de basversterker standaard links of juist rechts naast de drumkit neer te zetten, zodat bassisten misschien zonder het te weten vaak worden ‘gedwongen’ aan een bepaalde kant te gaan staan. Wie hier meer van weet mag het zeggen…
Maar ho 'es even, hoe zit het nou eigenlijk, stáán al die bassisten nou wel altijd stijf op links? Nee, natuurlijk niet. Ik heb even een kleine steekproef genomen, check it out:
Paul McCartney (Beatles): Rechts Bill Wyman (Stones): Rechts John Entwistle (Who): Rechts Chris Hillman (Byrds): Rechts James Jamerson (Motown): Arno, enig idee? Donald “Duck” Dunn (Stax): Rechts John Paul Jones (Led Zeppelin): Rechts Roger Glover (Deep Purple): Rechts Rinus Gerritsen (Golden Earring): Rechts Dee Dee Ramone (Ramones): Links Tina Weymouth (Talking Heads): Links Peter Hook (Joy Division/New Order): Links Adam Clayton (U2): Links Kim Gordon (Sonic Youth): Links (ik geef het toe, dit hele verhaal is eigenlijk gewoon een excuus om weer eens een mooie foto van haar te plaatsen hier) Mike Mills (R.E.M.): Rechts Cliff Burton/Jason Newsted/Robert Trujillo (Metallica): Rechts Kim Deal (Pixies): Links Flea (Red Hot Chili Peppers): Rechts Krist Novoselic (Nirvana): Rechts (vanzelfsprekend, net als de linkshandige Kurt Cobain, juist wél met de hals richting dra te verwoesten drumstel) D’arcy Wretzky/Melissa Auf Der Maur (Smashing Pumpkins): Rechts Colin Greenwood (Radiohead): Rechts Carlos D. (Interpol): Links
Uiteraard verre van compleet, nogal willekeurig en zeker niet 100 % accuraat (sommigen staan ook stiekem wel eens aan de andere kant), maar toch opmerkelijk: Vroegâh, zeg maar vóór de punk (de nrs. 1 t/m 9) was het blijkbaar de gewoonte om juist rechts te gaan staan (daarna valt er geen peil meer op te trekken) en dames (in ieder geval zij die niet naar Billy Corgan hoeven te luisteren) lijken liever links te staan [broodje-aap-modus] Wegens minder lage drumtonen en dus geen eierstokken die tot sambaballen verworden? Lijkt me sterk, we hebben het hier wel over bassistes…[/broodje-aap-modus]. Verder valt op dat elk van de bestudeerde objecten toch op z’n minst een duidelijke voorkeur heeft voor een bepaalde kant, afgaande op het beschikbare foto- en videomateriaal. Ik heb leadzingende bassisten als Jack Bruce, Lemmy en Mark King trouwens buiten beschouwing gelaten en uiteraard zijn aanvullingen/correcties op bovenstaand lijstje zeer welkom. Overigens verbaasde ik me erover van hoeveel bassisten ik uit m’n hoofd wist aan welke kant ze meestal stonden/staan.
Afijn, u merkt het al, deze eenvoudige stokkenzwaaier komt er niet uit. Daarom roep ik mijn hulplijnen in en vraag ik bij deze Mijn Bassisten of ze eens hun licht willen laten schijnen over deze heikele kwestie. Hier wat vragen om jullie op weg te helpen:
-Sta je altijd, ongeacht met wie je speelt, aan dezelfde kant? -Is die voorkeur ooit per ongeluk, uit gewoonte of om specifieke redenen ontstaan? -Wie is je persoonlijke jeugdheld cq. basvoorbeeld? En staat die aan dezelfde kant als jij? -Heeft het iets met het geluidsbeeld of het fysiek van het drumstel te maken? -Is misschien het welbekende hanengedrag van gitaristen allesbepalend (“Ik sta dus dáár!”) en neem jij dan maar de kant die overblijft? Of ben je er neergezet door een ander bandlid? -Is er verschil tussen oefenruimte en podium? -Heb je er überhaupt ooit over nagedacht? -Maar vooral: Waarom staan jullie bij mij altijd links? Oftewel: Zijn jullie punk of zijn jullie meisjes?
Volgende maand moet ik, zoals sommigen van jullie weten, het podium delen met drie bassisten, waaronder één burgermeester, dus vóór die tijd moeten we eruit zijn, anders voorzie ik een choreografische chaos die zijn weerga niet kent!
Luistert u tijdens het nadenken even lekker naar T-Model Ford's geniale "To The Left, To The Right" (filmpje slaat nergens op, maar scheelt mij weer de moeite van het mp3tje uploaden). Het is zonder bas dus karaoke behoort ook nog tot de mogelijkheden :-)
T-Model Ford – To The Left, To The Right
En deze kwam ik tijdens de research tegen, die moet ik gewoon even plaatsen, al was het maar vanwege die extra hihat bovenop de basdrum van Zigaboo Modeliste (nou snap ik eindelijk waar'ie die geweldige gesyncopeerde accenten vandaan haalt). En omdat het één van de beste bands allertijden is, vanzelf... Heilige Graal spul, dit.
The Meters - Look-A Py Py / Jungle Man (live 1974)
...met burgervader Bernt
