Showing posts with label football. Show all posts
Showing posts with label football. Show all posts

Sunday, November 9, 2008

Zaterdag 8 november: Ron Sexsmith @ Melkweg

9:55, Station Haarlem - Damn. De rug speelt op na een iets te enthousiaste zwaai met de loodzware tas versgewassen voetbaltenues. Drie kwartier op de achterbank bij teammates M. & R. doet geen goed. MGMT's Oracular Spectacular op de car stereo; niet slecht, maar ik kan tegenwoordig maar weinig animo opbrengen voor hippe nieuwe alternatieve bandjes.

11:20, veld 4 WV-HEDW, Amsterdam - DAMN! Verdedigende kopbal na vijf minuten, wervels definitief op slot, game over. Zonder mij kansloos met 2-4 ten onder tegen Bloemendaal, uiteraard.

13:30 kantine WV-HEDW - Bier en patat. Hoe toepasselijk: Richard Witschge zit aan de bar (AFC is te gast); van welke -generatie was die ook al weer?

15:45, thuis, Haarlem - Pijnstiller; helpt niet.

16:30, Dekamarkt om de hoek - Boodschappen doen; helpt helemaal niet.

17:20, thuis - Avondeten; vegetarische hamburger met doperwtjes en aardappelkoeken; Children Of Bodom (Blooddrunk) en Ron Sexsmith (Exit Strategy Of The Soul) op de achtergrond. Vrouw is moe, weet nog niet of ze meegaat vanavond ("Hij is oud, toch?").

18:15, op de bank - Spongebob Weekend op Nickelodeon; reclame voor nickhits.nl met een flard Monique Smit.

19:14, achter de PC - Blogpost "Nederbulldozerpop: Monique Smit". Voorprogramma Madison Violet al gemist; rug zuigt nog steeds zwaar ballen. Koffie, nog een pijnstiller, twijfel of ik mijn Severe Torture shirt wel met goed fatsoen aan kan houden; toch maar een Bohren & Der Club Of Gore jackje eroverheen. Vrouw slaapt op de bank; kusje; op haar fiets naar het station.

20:15, de trein van 20:15 - iPod; "Blacksmith Of The North" van de nieuwe Darkthrone als muziek-uitzoek-achtergrondmuziek (wat een riff!); het wordt Kampfar's Heimgang; "Dodens Vee" / "Skogens Dyp" / "Antwort" nonstop Fisherman's Friend-moment.

21:05, Melkweg, Amsterdam - Enorme rij voor Ladytron in The Max; gelukkig, een aparte ingang voor de Oude Zaal. Pissen, biertje, plekje linksvoor het podium,;verbazing dat het balkon open is; zaal voor driekwart gevuld. Net als in 2005 in de bovenzaal van Paradiso weer verrassend veel oudere bezoekers; kalende mannen (en ook véél niet-kalende vrouwen) met overhemden en jas over de arm; scheelt toch weer die garderobe-euro; tsss.

21:30 - De Cherubijngezichtige betreedt het podium met twee begeleiders, een schaamteloze Lanois-nnabe met pet en al op gitaar + tweede stem en een bassist met een geweldige slimline upright, een soort contrabas in een lachspiegel gezien; nog nooit eerder gezien, maar klinkt fantastisch, met die echte-echte houtsound van een contrabas en de puntigheid van een elektrische. Eerste nummer is ironisch genoeg (vorige keer had hij alleen een drummer bij zich) "One Drummer One Drum"; is dat de titel? ik ben zo slecht met titels; directe ontroering; zou best een sigaretje lusten.

21:50 - Blokje nummers van de nieuwe plaat ("en dan gaan we weer de liedjes spelen waar jullie mee zijn opgegroeid" - LOL); bevestigt het oordeel dat Exit Strategy Of The Soul het moet hebben van de aardigheid van de stijloefeningen en per saldo misschien wel de Cherubijngezichtiges minste album is qua liedjes; hij speelt gitaar als een liedjesschrijver, pulkend met zijn duim; wel mooi ritmisch en met een goede attack, wat wel nodig is zonder drummer; idee voor een blogpost vormt zich; zou best een sigaretje lusten; durf ik een whiskey op mijn pijnstillers te nemen? Biertje doen maar.

22:15 - Het wordt me teveel; "Not About To Lose", "Hands Of Time", ik zou best een sigaretje lusten, "Just My Heart Talkin' ", "Hard Bargain", wat een achteloze inpertinente wat-zit-er-toch-in-dat-Canadese-drinkwater demonstratie van vakmanschap; hoe diep kan een back catalogue zijn; en die stem, natuurlijk. "Strawberry Blonde" is de druppel, tranen met tuiten; even luisteren of het volgende nummer niet godbetert "This Song" is en vlug naar buiten om mijn composure weer een beetje op orde te krijgen; het sigaretje smaakt ook goed.

22:45 - Toegift; whiskey; "Secret Heart" én "Cheap Hotel" van mijn favoriete plaat Blue Boy; heb ik drums gemist vanavond? Nee. Definitief open doekje; band weg, de Cherubijngezichtige buigt zich op het laatste moment nog even voorover naar een toeschouwer en besluit toch nog even diens verzoekje (titel vergeten...) te spelen; te-ring wat mooi zo in zijn eentje; ovatie, staand.

23:05, Tram 1 richting CS - iPod; weet onmiddellijk wat ik wil horen, Sun Kil Moon's April; aanrader voor als u nog eens behoefte heeft moederziel alleen doch gelukzalig boven een bomvolle tram te willen zweven; mysterieuze wonderplaat...

23:27, de trein van 23:27 - ... de meesterlijke ingetogenheid van Mark Kozelek; prachtig minimaal drumwerk ook; "Tonight The Sky" de ultieme Neil Young worship met AC/DC invloeden; plaat van het jaar? Concert al haast weer vergeten.

23:59, thuis - Vrouw op de bank, nog wakker; vi.nl; natuurlijk heeft anniesee van de lampies gewonnen.

02:28 - Blogpost "Zaterdag 8 November: Ron Sexsmith @ Melkweg".

Ron Sexsmith - "This Song"

Monday, September 22, 2008

Maandag 22 september

Bij een niet nader aan te duiden postorderbedrijf bestelde ik een hele tijd terug één van de beste platen van het jaar, Grand Magus’ Iron Will op gatefold vinyl, alsmede digipak re-issues van de Darkthrone klassiekers Under A Funeral Moon, A Blaze In The Northern Sky en Transsylvanian Hunger; die had ik schandalig genoeg nog steeds alleen maar op tape en als mp3tjes, dus het was al een tijdje de hoogste tijd voor een upgrade. De Grand Magus plaat bleek net uitverkocht, vandaar dat ik er lang op moest wachten. Vorige week arriveerde het pakketje eindelijk. Iron Will heeft geen klaphoes, maar er zit een mooie grote poster bij van de lelijke hoes (zie boven; ik dacht steeds dat het een draak was, maar volgens de vrouw is het een 'enge wolf'; mooi, eentje voor op de werkplek dus, naast Anneke van Giersbergen) en het vinyl heeft glitterspikkeltjes! Nog veel beter: Het Darkthronetrio is per abuis op gelimiteerde (2000 ex.) picture disc toegestuurd… Ik heb besloten dit meevallertje maar eens zonder bezwaard gemoed voor lief te nemen, in het verleden ben ik immers al vaak genoeg gen%$id met online bestellingen (verkeerde platen, beschadigde hoezen, plotseling drastisch verhoogde portokosten, mispersingen). Niet door dit bedrijf overigens, maar dat is dan hullie bad deze keer.

De openingstrits van Withered’s Folie Circulaire zou zomaar eens het mooiste nonstop metalkwartiertje van het jaar kunnen zijn. Momenteel schrijft alleen Leviathan mooiere huilriffs op de grens van black metal en gotische My Dying Bride-doom. De Amerikanen zijn echt ver op de Noren aan het uitlopen inmiddels. Ik kan er nog steeds met mij hoofd niet bij dat de woedende tristesse van Massive Conspiracy Against All Life aan het brein en de handen van een Californiër is ontsproten.

Anaal Nathrakh - Carter The Unstoppable Sex Machine mash-up.

Deze week begint eindelijk het concertseizoen weer: Woensdag naar het hippe noorvrouwtje Lykke Li, die in de voor haar inmiddels veel te kleine bovenzaal van Paradiso moet aantreden en donderdag Nile, Grave, Severe Torture en Omnium Gatherum in Patronaat. Belphegor trok zich een paar maanden geleden al terug, maar nederdeathmetaleredivisionist Severe Torture is een misschien nog wel betere vervanger, al had ik de over the top show van de Oostenrijkers graag een keer willen meemaken.

Van de week is Earl Palmer is overleden, en met hem ook een beetje the Big Beat. Vorig jaar blogde ik nog een prematuur hagiografietje bijelkaar voor de grootste klassieke rock ‘n’ roll drummer. Rust zacht Mr. Earl, ik zal er nog eens een extra gesyncopeerd roffeltje uitgooien binnenkort.

Mijn moeders verwarming is van de maand geserviced door de vader van de Brabantse spits van Real Madrid, die vroeger bij mij in de omgeving woonde en bovendien bij dezelfde club voetbalde als ikzelf. Ze heeft gezellig met hem gekletst over vrúeger en vertelde me trots dat hij liefst twee keer van haar toilet gebruik heeft gemaakt, waarvan één keer met de deur halfopen! Kijk daar doe je het nou allemaal voor, mijn weekend kon in ieder geval niet meer stuk.

(Dit is mijn eerste 'bewust informele blogpost', zoals het eigenlijk ook bedoeld is op een weblog, zeg maar. Vanaf nu wil ik dat vaker gaan doen, tenzij ik héél veel "To yourself, Hiram"-reacties ga krijgen. Of eigenlijk maakt dat ook niet uit. Ze zijn gemakkelijk te herkennen aan de titel, dus als je het niks vindt, in het vervolg gewoon maar skippen, hè. Bovendien gaan mijn random thoughts 80 procent van de tijd toch ook gewoon over muziek (en die andere 20 over voetbal), dus zoveel maakt het niet uit. Binnenkort in ieder geval weer gewoon wat bulldozermeisjes, en ik ben ook bezig mijn recentelijk heftig opgelaaide liefde voor Judas Priest onder waardige woorden te brengen; I'll be back.)

Friday, December 28, 2007

Hiram Leest Een Boek!


Klem! Jan van Beveren, vlinder in de zestien is vreemd genoeg pas de eerste echte biografie over de man die algemeen wordt beschouwd als de beste Nederlandse keeper ooit. Hij stond gedurende de gehele jaren zeventig op doel bij PSV en was naast mensen als Kees Rijvers, Ralf Edström, Skiete Willy en De Gebroeders een cruciale factor in de definitieve transformatie van het provincieclubje tot internationale topper. Het is natuurlijk allemaal net van voor mijn tijd, maar daarom eigenlijk des te leuker om er nu eens meer over te weten te komen. Zo waren blijkbaar de onderlinge verhoudingen dertig jaar geleden al zoals ze nu nog zijn: Ajax won meestal van Feyenoord, Feyenoord meestal van PSV, en PSV meestal van Ajax. Die laatste categorie wordt uiteraard breed uitgemeten, want schrijver Ruud Doevendans is een onvervalste fanboy, van PSV en van Lange Jan zelf. De rode draad in het boek is dan ook onvermijdelijk de goedmoedige Brabantse boerkes vs. de arrogante geldwolven uit de Randstad en dan van Beveren (geboren vlak naast het Olympisch Stadion nota bene) vs. Cruijff in het bijzonder. Na een tijdje geloof je het allemaal wel, zeker als Doevendans met gedetailleerde wedstrijdanalyses gaat aantonen hoe slecht Cruijff eigenlijk wel niet speelde in het Nederlands elftal. Ook een minpuntje is dat het boek eigenlijk meer over PSV (en Oranje) gaat dan over van Beveren, wat ongetwijfeld te maken heeft met het feit dat van Beveren zelf niet of nauwelijks medewerking heeft verleend aan de hele onderneming. Toch had ik juist graag wat meer ‘droge’ informatie over zijn techniek en zijn legendarische stijl van keepen willen hebben, wat hij nou precies zo goed deed in specifieke wedstrijdsituaties waardoor hij volgens Doevendans de Beste Keeper Ter Wereld Aller Tijden moet heten; aan de andere kant, spreken die foto’s geen boekdelen? Maar goed, ik snap ook wel dat het voor de spanningsboog niet te versmaden is om het verhaal op te hangen aan het debacle van ‘74 (door conflicten met Cruijff en co. mist van Beveren het WK en ja, natúúrlijk had hij niet alleen dat rollertje van Müller maar ook Breitners penalty met één hand klem! gehad; in ’75 bedankt hij definitief voor Oranje) en de daaropvolgende triomfen met PSV (3 keer landskampioen, UEFA Cup in 1978, winnen van het Barcelona van JC).


Het leukste deel van het verhaal is eigenlijk van Beverens periode in Amerika, waar hij in 1980, in de late bloeiperiode van het Amerikaanse soccer, als persona non grata naartoe emigreert om te gaan spelen voor de Fort Lauderdale Strikers in Florida. Aah, die inmiddels met retro-chic omgeven bizarro world van het Oude Wereld-voetbal, met zijn shoot-outs, astro turf, 30 yard offside line, kreupele ex-vedettes en de New York Cosmos; ik weet in ieder geval al welk boek ik volgend jaar ga lezen. Tragisch einde toch wel: Van Beveren slijt midden jaren tachtig zijn laatste dagen als zaalvoetballer in Texas, waar hij er geregeld 10 per wedstrijd om zijn oren krijgt, maar blijft volharden om zijn verblijfsvergunning rond te krijgen. Jan (pronounced: “Yawn”!) woont nog steeds in the Lone Star State.


Maar de échte tragiek van keepers, is dat niet dat zij na een wereldactie altijd boos schijnen te moeten zijn in plaats van blij? Ik zag het gisteren ‘de nieuwe van Beveren’ Piet Velthuizen ook weer doen, de ene Glanzparade na de andere én maar schelden met z'n drie-kwart mouwtjes… Zou die nou eigenlijk niet veel liever juichend in de hekken springen in plaats van wéér Theo Janssen af te bekken omdat’ie z’n man laat lopen?

Wednesday, July 11, 2007

¿que?

Via VI.nl:

ADO DEN HAAG SHOPT WEER EENS BIJ FEYENOORD

ADO Den Haag heeft wederom versterking gevonden bij Feyenoord. Mo Hammouti en Rico Kogeldans verlaten de Rotterdamse club en gaan aan de slag bij de club uit de Jupiler League. [...]


Calexico - Minas De Cobra

Saturday, March 3, 2007

...& he scores!

Voetballen afgelast betekent in mijn geval onherroepelijk plaatjes scoren. Vandaag dus ook, de vangst:

Mclusky - Mclusky Do Dallas
Mclusky - My Pain And Sadness Is More Sad And Painful Than Yours
Mclusky - Mcluskyism
(verzamelaar)

Bassheavy noiserock maar dan met losgeslagen Schotse humor: "My love is bigger than your love / We take more drugs than a touring funk band / Sing it!" Leip en lekker, helaas ter ziele.

Dinosaur Jr - Where You Been

De enige van hun klassiekers die ik nog niet op CD had, in de luxe heruitgave-versie nog wel. Nieuwe plaat Beyond komt binnenkort uit; al wel gedownload, nog niet gehoord, zoals dat gaat hier.... Met plaatverkoper Martijn nog wel even gebabbeld over hoe ontieglijk HARD hun concert in Paradiso was twee jaar geleden.


A.C. Newman - The Slow Wonder

Soloplaat van de zanger/leider van alt.powerpopgoden The New Pornographers (verplichte kost voor eenieder! Hier, hun beste nummer op YouTube) en één van de beste hedendaagsche liedjesschrijverts. Jammer dat z'n stem niet héél bijzonder is, zeker live niet, maar zoals het cliché gaat, deliedjesmakenveelzonietallesgoed. Prachtplaat!

Wilco - Kicking Television: Live In Chicago

Zo, ook de Wilco-verzameling weer compleet. Ik ben niet zo van de liveplaten over het algemeen, maar deze is erg goed. Niet zo goed als toen ten tijde van Summerteeth in de Melkweg, maar ja, dat was ook wel zo'n beetje het beste concert wat ik ooit zag (31 mei komen ze weer in Paradiso). Wat betreft legendarisch goede shows heeft de Melkweg trouwens wel een zeer hoge score in mijn boekje: Calexico (met mariachi-orkestje), Posies (met roze & paars haar), Queens Of The Stone Age (met Dave Grohl), Slobberbone ("Sweet Home Alabama" met voorprogramma The Gourds)... Waarom zeg ik eigenlijk nog steeds altijd dat Paradiso m'n favoriete zaal is?

Helmet - Meantime

So90s maar zeer invloedrijke alt.metalbikkels. Geen lachje kan eraf. Stuurs. Machinaal. NYC. Op het befaamde Amphetamine Reptile label. Hun beste na Betty.

Teenage Fanclub - Grand Prix

Eindelijk, hun beste ook op CD. Onbetaalbare band, al twintig jaar bezig en die heerlijk überBrits-luie 24-karaats liedjes blijven maar komen.

Lily Allen - Alright, Still

Ik wordt nog er nog steeds héél vrolijk van :):):)


Oh ja, ook nog kaartjes gescoord voor 'king' Solomon Burke en de herrezen postrockuitvinders Slint en, om het af te leren, bij de bieb nog wat 'tropicália do Brasil' (Tom Zé, Jorge Ben Jor) en twee keer 'afgeschreven' arrenbie: The JB Horns - I Like It Like That en Oran Thaddeus 'Hot Lips' Page - His Best Recordings 1929 - 1945.


Dure hobby, niet-voetballen.