Eigenlijk heb ik niet zoveel te melden over Anneke in het Patronaat. Of misschien ook wel (bijvoorbeeld dat ze eigenlijk gewoon dezelfde show doet als vorig jaar met haar band Agua De Annique, die er nu ook weer bij is, maar dan wat akoestischer en met de zanger van het Haarlemse Silkstone als gast, en dat als ze dan grootmoedig een Within Temptation cover doet (godbetert, alsof Paul McCartney een nummer van Badfinger speelt! Maar mooi was het wel…) ze inmiddels ook best een ‘Nighttime Birds’ of een ‘Leaves’ weer eens uit de mottenballen mag halen (dat ze ‘Strange Machines’ niet meer doet, soit), of dat er af en toe wel een heel erg matig ‘skunk alanis’ retro 1990s sfeertje hangt en dat haar stem vreemd genoeg niet geschikt lijkt voor het wat rustiger werk en veel beter vaart bij uitbundige kamerbreed gevleugelde metal, zonder dat dit alles ook maar enigszins afbreuk doet aan het feit dat Anneke de meest innemende zangeres ooit is; we formuleren voorzichtig want mevrouw Hiram leest ook mee) maar ik heb even geen tijd / zin om het een beetje leesbaar leuk te formuleren; immers, ik heb geleerd van mijn Laibach lulverhaaltje én de wekker gaat morgen weer vroeg om tevergeefs een poging te doen kaartjes te bemachtigen voor My Bloody Valentine in de Effenaar. Daarom maar deze intens vrolijkmakende foto die ik van de week tegenkwam van Anneke en een superfan; ik hoor haar moederlijke commentaar zo voor me.
Dit Californische kwintet, KSM dus, kwam al een paar keer eerder ter sprake en het duurt werkelijk een eeeeeeuwigheid voor dat album uitkomt, maar hot damn, het lijkt er inmiddels wel verdraaid veel op dat dit de eerste Disneydames gaan zijn die echt full onAndrew WKon our asses gaan worden. Die gitariste is trouwens sowieso echt way2cool, ze lijkt dan ook akelig veel op Mrs. Hiram. Hou je vast voor liedje 3 en 4:
9:55, Station Haarlem - Damn. De rug speelt op na een iets te enthousiaste zwaai met de loodzware tas versgewassen voetbaltenues. Drie kwartier op de achterbank bij teammates M. & R. doet geen goed. MGMT's Oracular Spectacular op de car stereo; niet slecht, maar ik kan tegenwoordig maar weinig animo opbrengen voor hippe nieuwe alternatieve bandjes.
11:20, veld 4 WV-HEDW, Amsterdam - DAMN! Verdedigende kopbal na vijf minuten, wervels definitief op slot, game over. Zonder mij kansloos met 2-4 ten onder tegen Bloemendaal, uiteraard.
13:30 kantine WV-HEDW - Bier en patat. Hoe toepasselijk: Richard Witschge zit aan de bar (AFC is te gast); van welke -generatie was die ook al weer?
15:45, thuis, Haarlem - Pijnstiller; helpt niet.
16:30, Dekamarkt om de hoek - Boodschappen doen; helpt helemaal niet.
17:20, thuis - Avondeten; vegetarische hamburger met doperwtjes en aardappelkoeken; Children Of Bodom (Blooddrunk) en Ron Sexsmith (Exit Strategy Of The Soul) op de achtergrond. Vrouw is moe, weet nog niet of ze meegaat vanavond ("Hij is oud, toch?").
18:15, op de bank - Spongebob Weekend op Nickelodeon; reclame voor nickhits.nl met een flard Monique Smit.
19:14, achter de PC - Blogpost "Nederbulldozerpop: Monique Smit". Voorprogramma Madison Violet al gemist; rug zuigt nog steeds zwaar ballen. Koffie, nog een pijnstiller, twijfel of ik mijn Severe Torture shirt wel met goed fatsoen aan kan houden; toch maar een Bohren & Der Club Of Gore jackje eroverheen. Vrouw slaapt op de bank; kusje; op haar fiets naar het station.
20:15, de trein van 20:15 - iPod; "Blacksmith Of The North" van de nieuwe Darkthrone als muziek-uitzoek-achtergrondmuziek (wat een riff!); het wordt Kampfar's Heimgang; "Dodens Vee" / "Skogens Dyp" / "Antwort" nonstop Fisherman's Friend-moment.
21:05, Melkweg, Amsterdam - Enorme rij voor Ladytron in The Max; gelukkig, een aparte ingang voor de Oude Zaal. Pissen, biertje, plekje linksvoor het podium,;verbazing dat het balkon open is; zaal voor driekwart gevuld. Net als in 2005 in de bovenzaal van Paradiso weer verrassend veel oudere bezoekers; kalende mannen (en ook véél niet-kalende vrouwen) met overhemden en jas over de arm; scheelt toch weer die garderobe-euro; tsss.
21:30 - De Cherubijngezichtige betreedt het podium met twee begeleiders, een schaamteloze Lanois-nnabe met pet en al op gitaar + tweede stem en een bassist met een geweldige slimline upright, een soort contrabas in een lachspiegel gezien; nog nooit eerder gezien, maar klinkt fantastisch, met die echte-echte houtsound van een contrabas en de puntigheid van een elektrische. Eerste nummer is ironisch genoeg (vorige keer had hij alleen een drummer bij zich) "One Drummer One Drum"; is dat de titel? ik ben zo slecht met titels; directe ontroering; zou best een sigaretje lusten.
21:50 - Blokje nummers van de nieuwe plaat ("en dan gaan we weer de liedjes spelen waar jullie mee zijn opgegroeid" - LOL); bevestigt het oordeel dat Exit Strategy Of The Soul het moet hebben van de aardigheid van de stijloefeningen en per saldo misschien wel de Cherubijngezichtiges minste album is qua liedjes; hij speelt gitaar als een liedjesschrijver, pulkend met zijn duim; wel mooi ritmisch en met een goede attack, wat wel nodig is zonder drummer; idee voor een blogpost vormt zich; zou best een sigaretje lusten; durf ik een whiskey op mijn pijnstillers te nemen? Biertje doen maar.
22:15 - Het wordt me teveel; "Not About To Lose", "Hands Of Time", ik zou best een sigaretje lusten, "Just My Heart Talkin' ", "Hard Bargain", wat een achteloze inpertinente wat-zit-er-toch-in-dat-Canadese-drinkwater demonstratie van vakmanschap; hoe diep kan een back catalogue zijn; en die stem, natuurlijk. "Strawberry Blonde" is de druppel, tranen met tuiten; even luisteren of het volgende nummer niet godbetert "This Song" is en vlug naar buiten om mijn composure weer een beetje op orde te krijgen; het sigaretje smaakt ook goed.
22:45 - Toegift; whiskey; "Secret Heart" én "Cheap Hotel" van mijn favoriete plaat Blue Boy; heb ik drums gemist vanavond? Nee. Definitief open doekje; band weg, de Cherubijngezichtige buigt zich op het laatste moment nog even voorover naar een toeschouwer en besluit toch nog even diens verzoekje (titel vergeten...) te spelen; te-ring wat mooi zo in zijn eentje; ovatie, staand.
23:05, Tram 1 richting CS - iPod; weet onmiddellijk wat ik wil horen, Sun Kil Moon's April; aanrader voor als u nog eens behoefte heeft moederziel alleen doch gelukzalig boven een bomvolle tram te willen zweven; mysterieuze wonderplaat...
23:27, de trein van 23:27 - ... de meesterlijke ingetogenheid van Mark Kozelek; prachtig minimaal drumwerk ook; "Tonight The Sky" de ultieme Neil Young worship met AC/DC invloeden; plaat van het jaar? Concert al haast weer vergeten.
23:59, thuis - Vrouw op de bank, nog wakker; vi.nl; natuurlijk heeft anniesee van de lampies gewonnen.
02:28 - Blogpost "Zaterdag 8 November: Ron Sexsmith @ Melkweg".
Vier totaal verschillende death metal bands vorige week in Patronaat in het kader van de Heavy In Haarlem-reeks, die ons volgende maand nog Unleashed en Krisiun, en volgend jaar onder anderen Deicide en Vader gaat brengen; geweldig! Omnium Gatherum speelt op niet onaardige wijze de typisch Finse melodieus-met-toetsen variant voor een nog meer dan halflege grote zaal (komt goed), waarbij meteen het ook de rest van de avond knap volgehouden transparante zaalgeluid opvalt: Beetje meer gitaar had gemogen, maar de drums overheersen in ieder geval niet. Severe Torture uit Boxtel laat maar weer eens zien dat brabo's in een Haarlems decor altijd een bijzonder amusant schouwspel zijn, zoals bijvoorbeeld ook Agua De Annique eerder dit jaar. "Kom op godverdomme, Haarlem de gekstûh!" gilt zanger Dennis Schreurs ons midsong toe en hij kan ook z'n best kalekopheadbangen met de handjes op de dijen; hij heeft wel iets weg van Extince. Verder slacht ST simpelweg, met afstand de beste traditionele meat & potatoes no frills brute maar niet al te technische death metal band van de avond, met een speciale vermelding voor de lekker swingende bounce die drummer Seth van de Loo bij voortduring in zijn blasts weet te stoppen. Toppertje, vindt ook de zojuist straight outta harples aangesloten mrs. Hiram. Grave speelt vervolgens een beetje ongeïnspireerd, zo lijkt het, en het iets te zachte gitaargeluid wreekt zich bij deze Zweedse oldschoolers natuurlijk ook des te meer; we gaan maar eens even wat verder naar voren, want onze favoriete lokatie bovenin bij de bar mag dan zeker niet te verwaarlozen voordelen hebben ten aanzien van het zicht en de dorstlessing, maar het overhangende balkon doet de oren vaak wat tekort, zogezegd. Voorin blijkt het qua geluid nog steeds niet helemaal je dat, maar de content vergoedt veel, zoniet alles en mijn inmiddels ook presente stagiair laat zich zelfs de gewaagde uitspraak ontvallen dat het "wel een goed bandje is, volgens mij, toch?" Dat is het, Leo; maar niet zo goed als Dismember. Nile doet werkelijk precies datgene waarop ik had gehoopt, namelijk een andere dimensie inschieten, de extreme metal voorbij en tegelijkertijd zijn al jaren sluimerende belofte inlossend. Vergeet die circle pit, windmolennek of zelfs maar meetappend voetjes, dit is een kwestie van benen wijd, armen over elkaar en de weldadige geluidsgolven over je heen laten komen. Zo af en toe komt er wel een flard herkenbare riff voorbijvliegen of kun je een licht knikkende hoofdbeweging niet onderdrukken, maar verder is het wat mij betreft gewoon vervoerende, louterende, haast Coltraneëske noisescapism. Het contrast met de traditionele (and then some) podiumpresentatie van de band zorgt bovendien nog eens voor absurdistische comic relief: Zanger Dallas Toler "This next one is all about the phallus!" Wade (rechts) heeft inmiddels zonder noemenswaardige concurrentie de skulletkroon van de naar verluidt recentelijk gekortwiekte Devin Townsend overgenomen, en terwijl drummer George Kollias onverstoorbaar op topsnelheid doorratelt (stagiair Leo denkt bij de eerste paar nummers steeds dat 'de eindroffel' al is ingezet) staat gitarist Karl Sanders liefdevol glimlachend over zijn 'Egyptische' dubbele Flying V gebogen doodkalm te sweep picken (d.i.: scroll naar 2:13) alsof hij een geitje aait op de kinderboerderij, om aan het eind van ieder nummer in perfecte choreografie met de rest van de band de tweepuntige gitaarhalzen/-koppen (?) én rechterpink & -wijsvingers richting publiek uit te strekken. Achterin de zaal biggelt er stilletjes een traan mijn biertje in.
Een band adoreren om z’n übervette gitaargeluid, dat is eigenlijk zoiets als van een vrouw houden vanwege haar rondborstigheid. Gelukkig schrijft Dismember met enige regelmaat ook nog puike liedjes. “Under A Bloodred Sky” van hun dit jaar verschenen titelloze plaat heeft alles wat je mag verlangen van een death metal nummer, and then some; ik ben nu al een paar keer letterlijk (fysiek) duizelig geworden van de eerste tachtig seconden. Snel, zwaar, bruut, to the point back-to-back killer riffage en vooral ook zweedser dan Ikea, want verdomd als dit geen 24-karaats popliedje is, met als crux de majeur-akkoorden van het refrein én het instrumentale black-ish pre-chorusje met perfecte bass/crash-boost op 't eind. Het is een nauwelijks waarneembaar verschil, maar die duizel is toch echt pop-bliss, en geen metal-adrenaline, of waarschijnlijker nog, een combinatie van beiden; alsof je straight bourbon chaset met een Breezertje. Blijf daar maar eens mee op je poten staan...
Maar nog even over dat gitaargeluid. Zoals ik al zei, de soundcheck vóór het concert van Dismember eerder dit jaar in Purmerend was voor mij eigenlijk al de entreeprijs dubbel en dwars waard. Het bulderend geraas van een panzerdivisie die en masse een fjord in dondert. O goddelijke gruizige smeuïgheid. Niks meer aan doen. Het hielp wel dat de gitaarroadie niet zoals gebruikelijk verveeld naar de geluidsman starend wat lome power chords stond weg te harken, maar aan het shredden sloeg als ware hij de papierversnipperaar van de boekhouding van Feyenoord in het tijdperk Van Den Herik. Ik stond het in de nog bijna lege zaal dusdanig met open mond gade te slaan dat mrs. Hiram al aanstalten begon te maken om mij een niesonderdrukkende wijsvinger (plus pinkje voor de show) onder de neus te wrijven. Hoe spijtig was het dat we die avond al na een halfuurtje 'echt' concert de laatste trein moesten gaan halen, waardoor we niet alleen "Under A Bloodred Sky" maar ook de toegiftcovers "Killers" en "Painkiller" hebben gemist. Want ja, ik vergeet bijna te vermelden dat "Under A Bloodred Sky" eindigt met twee minuten Maiden-pastiche waar Dismember patent op heeft. Gelukkig hebben we de wearing their influenceson their amps-foto's nog.
Ja, editie #9 was, in ieder geval voor mij, een speciale... Voor 't eerst zonder vaderlief, voor 't eerst zonder Vredenburg, maar mét Iris DeMent als stripper van dienst (emotioneel, that is), mét Ed effin' Warby in het publiek als allergrootste wtf-moment ('the ultimate americana gorefest'?) en my man Jason Isbell die "Danko/Manuel" speelde (zijn swagger begint Josh Homme-achtige vormen aan te nemen).
Mr. & soon-to-be Mrs. Hiram deden een midweekje Düsseldorf bij wijze van vakantie (de bedevaart naar Noorwegen is een jaartje uitgesteld). Net zoals een paar jaar terug in Keulen bleek op steenworp afstand van ons hotel een goddelijk goed gesorteerde tweedehands platenwinkel te zitten, de Platten-Galerie van meneer Berendt; 'goed gesorteerd' als in 'ik inventariseer zelfs de twee€vijftig uitverkoopbakken op m'n website'. Toen ik door die koopjes heenbladerde (Toxik! Metal Church! Crumbsuckers! Lemonheads! LL Cool J!) hield ik mijn hart al vast voor de shockers die er dan toch zeker wel in de reguliere bakken zouden staan.
De Vrouw gaf ik alvast een stapeltje in bewaring, waarop zij, strak gedrild als ze is, gedienstig de kwaliteit van het vinyl ging checken; een bulderende stem vanachter de toonbank:
"Do NOT touch ze records wiß your hands!"
"Oops, sorry! But... uhm... my hands aren't big enough to reach the label..."
Uh-huh, die bratwurst past er toch ook in, lief? Anyway, selbstverständlich veel goeie/'foute' eighties metal in de stad van Doro. Natuurlijk moest ik met haar op de foto; en jazeker, dat is een aparte Stryper sectie daar in de bakken achter me, dat zegt meer dan duizend woorden: Inlaaien dan maar dus: Raven, Saxon, Rage, Mandator, 4xJudasPriest maar bijvoorbeeld ook Los Lobos' prachtige behoesde back-to-basics tussendoortje La Pistola Y El Corazón en wave klassiekers als The Correct Use Of Soap (Magazine), Treasure (Cocteau Twins), The Red And The Black (Jerry Harrison) en het foeilelijk behoesdeWhat Does Anything Mean? Basically (The Chameleons). Zelfs met je ongezonde popnerd-verstand kom je in dit soort winkeltjes nog parate kennis tekort en voor luisteren is al helemaal geen tijd, dus toch handig, zo'n iPod om te verifiëren dat dat vaag bekend voorkomende Honey Bee van Moose inderdaad toffe 90s shoegaze is.
Verder een oude Material (avantjazzfunk feat. Chic, Brian Eno, Archie Shepp en een piepjonge Whitney Houston), The Walkabouts' meesterwerk Setting The Woods On Fire als dubbelelpee (veel mooier dan "Good Luck Morning" en "Bordertown" wordt americananoir niet) en mijn favoriete plaat van freakcore/punkpopgoden ALL, Allroy's Revenge. En dan heb ik de topstukken nog niet eens genoemd: Een (geek alert!) 'mint condition' Live After Death (Iron Maiden) met origineel boekwerk & al, een ietwat krom (want flinterdun) maar o-zo-nooit-verwacht-toch-gevonden exemplaar van de NWOBHM mijlpaal Angel Witch van Angel Witch maar bovenal Reign In-fokking-Blood met vintage Def Jam binnenhoes.
Bij het afrekenen bleek Herr Berendt toch de kwaaiste niet en gaf me ondanks mijn kortbevingerde sidekick een fijne discount (cool, die Toten Hosen (ook uit Düsseldorf) poster linksboven): Helaas ontdekte ik in de trein terug al snel de grenzen van de Duitse Gründlichkeit, want precies de felstbegeerde hoes (Slayer dus) bleek gevuld met een verkeerde plak vinyl... Gelukkig had ik z'n kaartje meegenomen en kon ik hem via de mail op z'n vergissing attenderen. Na hem er welhaast van te hebben moeten overtuigen niet terstond harakiri te plegen, ontving ik van de week alsnog per expres Reign In Blood, inclusief (hij stónd erop) de hoes van de per abuis in mijn bezit gekomen plaat (niet om áán te horen maar kennelijk nogal zeldzame Italiaanse experimentele wave).
Overigens was ik op de eerste dag in Düsseldorf al zwaar geslaagd bij een in punk gespecialiseerd winkeltje in de Altstadt, Hitsville: Heerlijk puberale en retecatchy Aussie garagesludgepop op rood vinyl (Hard-Ons Dickcheese), de Kyuss/Queens Of The Stone Age split EP op blauw vinyl, met veel jeugdsentiment beladen NYC crossover (Prong Force Fed), reeds lang vergeten NYC crossover (Harter Attack Human Hell, op het met opvallend vooruitziende blik naamgegeven label Metalcore) en het mede door Steve Albini 'geproduceerde' nedernoiserock-opus Wrede - The Cruel Peace van Gore uit Venlo. Bij de Saturn (fijne, fijne winkels zijn dat toch) nog even mijn liefde voor Duitsland betuigd (Tocotronic, Wir Sind Helden) en zelfs nog wat nagelnieuw vinyl ingeslagen: Alasdair Roberts' The Amber Gatherers (zonder twijfel één van de mooiste platen van dit jaar), de nieuwe van Shellac (ge-wel-di-ge hoes!) en de ontbrekende schakel in m'n Mclusky 'verzameling', The Difference Between Me & You Is That I'm Not On Fire. Die bleek verdorie ongevuld te zijn, maar daar wordt aan gewerkt...
Om het af te leren de dag na thuiskomst ook nog maar even, terwijl De Vrouw trouwjurken stond te passen, naar Good Times in Alkmaar (het tegenovergestelde van de Platten-Galerie, zelden zo'n glorieuze janboel gezien) geweest: Twee pareltjes uit Athens, Georgia (Indigo Girls' titelloze tweede plaat en het debuut van The dBs), Autobahn van Kraftwerk (waar komen die ook weer vandaan...), Holy Money van Swans, In Full Colour van Boyracer en een keigaaf promo-exemplaar van SoCal punkpoppers Big Drill Car's debuut EP, met een complete press kit aan stickers, posters en zelfs een handgeschreven aarskussende brief aan de recensent.
Nee, die had ik nog niet.
Volgende maand in Paradiso, nu al hier: Wir Sind Helden - "Guten Tag"
Och, wat mooi. Angel Witch - "Angel Witch"
Die zanger lijkt verdacht veel op Bon Scott... Hard-Ons - "Something About You"
En okay, het zijn niet Dolly Parton & Porter Wagoner, maar beter dan met Doro & 'der' Biff die Priest coveren valt het bovenstaande nauwelijks te illustreren: Saxon feat. Doro - "You've Got Another Thing Coming"
Nah, toch ook maar even the real thing, met Rob Halford nog in z'n Agnetha-fase, voordat hij Het Leer ontdekte; hoe dan ook, het ronkt dat het een aard heeft: Judas Priest - "Exciter" (live 1978)
Anyway, selbstverständlich veel goeie/'foute' eighties metal in de stad van 
Inlaaien dan maar dus: 
Helaas ontdekte ik in de trein terug al snel de grenzen van de Duitse Gründlichkeit, want precies de felstbegeerde hoes (Slayer dus) bleek gevuld met een verkeerde plak vinyl... Gelukkig had ik z'n kaartje meegenomen en kon ik hem via de mail op z'n vergissing attenderen. Na hem er welhaast van te hebben moeten overtuigen niet terstond harakiri te plegen, ontving ik van de week alsnog per expres Reign In Blood, inclusief (hij stónd erop) de hoes van de per abuis in mijn bezit gekomen plaat (niet om áán te horen maar kennelijk nogal zeldzame Italiaanse experimentele wave).
