Marit Larsen - "Fuel" (live @ Paradiso)

Dit was, zoals ik al in m'n verslagje schreef, het hoogtepunt van Marit Larsens optreden in Paradiso vorige maand. Blijf dus vooral even hangen tot het slotakkoord :) Wie het over zijn koude, koude hart verkrijgt om voortijdig weg te zappen krijgt trouwens sowieso een levenslange x_hiram_x ban. Grrr...

Boom Boom Clap Boom Dee Clap Dee Clap

Zaterdag 8 november: Ron Sexsmith @ Melkweg

9:55, Station Haarlem - Damn. De rug speelt op na een iets te enthousiaste zwaai met de loodzware tas versgewassen voetbaltenues. Drie kwartier op de achterbank bij teammates M. & R. doet geen goed. MGMT's Oracular Spectacular op de car stereo; niet slecht, maar ik kan tegenwoordig maar weinig animo opbrengen voor hippe nieuwe alternatieve bandjes.

11:20, veld 4 WV-HEDW, Amsterdam - DAMN! Verdedigende kopbal na vijf minuten, wervels definitief op slot, game over. Zonder mij kansloos met 2-4 ten onder tegen Bloemendaal, uiteraard.

13:30 kantine WV-HEDW - Bier en patat. Hoe toepasselijk: Richard Witschge zit aan de bar (AFC is te gast); van welke -generatie was die ook al weer?

15:45, thuis, Haarlem - Pijnstiller; helpt niet.

16:30, Dekamarkt om de hoek - Boodschappen doen; helpt helemaal niet.

17:20, thuis - Avondeten; vegetarische hamburger met doperwtjes en aardappelkoeken; Children Of Bodom (Blooddrunk) en Ron Sexsmith (Exit Strategy Of The Soul) op de achtergrond. Vrouw is moe, weet nog niet of ze meegaat vanavond ("Hij is oud, toch?").

18:15, op de bank - Spongebob Weekend op Nickelodeon; reclame voor nickhits.nl met een flard Monique Smit.

19:14, achter de PC - Blogpost "Nederbulldozerpop: Monique Smit". Voorprogramma Madison Violet al gemist; rug zuigt nog steeds zwaar ballen. Koffie, nog een pijnstiller, twijfel of ik mijn Severe Torture shirt wel met goed fatsoen aan kan houden; toch maar een Bohren & Der Club Of Gore jackje eroverheen. Vrouw slaapt op de bank; kusje; op haar fiets naar het station.

20:15, de trein van 20:15 - iPod; "Blacksmith Of The North" van de nieuwe Darkthrone als muziek-uitzoek-achtergrondmuziek (wat een riff!); het wordt Kampfar's Heimgang; "Dodens Vee" / "Skogens Dyp" / "Antwort" nonstop Fisherman's Friend-moment.

21:05, Melkweg, Amsterdam - Enorme rij voor Ladytron in The Max; gelukkig, een aparte ingang voor de Oude Zaal. Pissen, biertje, plekje linksvoor het podium,;verbazing dat het balkon open is; zaal voor driekwart gevuld. Net als in 2005 in de bovenzaal van Paradiso weer verrassend veel oudere bezoekers; kalende mannen (en ook véél niet-kalende vrouwen) met overhemden en jas over de arm; scheelt toch weer die garderobe-euro; tsss.

21:30 - De Cherubijngezichtige betreedt het podium met twee begeleiders, een schaamteloze Lanois-nnabe met pet en al op gitaar + tweede stem en een bassist met een geweldige slimline upright, een soort contrabas in een lachspiegel gezien; nog nooit eerder gezien, maar klinkt fantastisch, met die echte-echte houtsound van een contrabas en de puntigheid van een elektrische. Eerste nummer is ironisch genoeg (vorige keer had hij alleen een drummer bij zich) "One Drummer One Drum"; is dat de titel? ik ben zo slecht met titels; directe ontroering; zou best een sigaretje lusten.

21:50 - Blokje nummers van de nieuwe plaat ("en dan gaan we weer de liedjes spelen waar jullie mee zijn opgegroeid" - LOL); bevestigt het oordeel dat Exit Strategy Of The Soul het moet hebben van de aardigheid van de stijloefeningen en per saldo misschien wel de Cherubijngezichtiges minste album is qua liedjes; hij speelt gitaar als een liedjesschrijver, pulkend met zijn duim; wel mooi ritmisch en met een goede attack, wat wel nodig is zonder drummer; idee voor een blogpost vormt zich; zou best een sigaretje lusten; durf ik een whiskey op mijn pijnstillers te nemen? Biertje doen maar.

22:15 - Het wordt me teveel; "Not About To Lose", "Hands Of Time", ik zou best een sigaretje lusten, "Just My Heart Talkin' ", "Hard Bargain", wat een achteloze inpertinente wat-zit-er-toch-in-dat-Canadese-drinkwater demonstratie van vakmanschap; hoe diep kan een back catalogue zijn; en die stem, natuurlijk. "Strawberry Blonde" is de druppel, tranen met tuiten; even luisteren of het volgende nummer niet godbetert "This Song" is en vlug naar buiten om mijn composure weer een beetje op orde te krijgen; het sigaretje smaakt ook goed.

22:45 - Toegift; whiskey; "Secret Heart" én "Cheap Hotel" van mijn favoriete plaat Blue Boy; heb ik drums gemist vanavond? Nee. Definitief open doekje; band weg, de Cherubijngezichtige buigt zich op het laatste moment nog even voorover naar een toeschouwer en besluit toch nog even diens verzoekje (titel vergeten...) te spelen; te-ring wat mooi zo in zijn eentje; ovatie, staand.

23:05, Tram 1 richting CS - iPod; weet onmiddellijk wat ik wil horen, Sun Kil Moon's April; aanrader voor als u nog eens behoefte heeft moederziel alleen doch gelukzalig boven een bomvolle tram te willen zweven; mysterieuze wonderplaat...

23:27, de trein van 23:27 - ... de meesterlijke ingetogenheid van Mark Kozelek; prachtig minimaal drumwerk ook; "Tonight The Sky" de ultieme Neil Young worship met AC/DC invloeden; plaat van het jaar? Concert al haast weer vergeten.

23:59, thuis - Vrouw op de bank, nog wakker; vi.nl; natuurlijk heeft anniesee van de lampies gewonnen.

02:28 - Blogpost "Zaterdag 8 November: Ron Sexsmith @ Melkweg".

Ron Sexsmith - "This Song"

KT@MTVEMA

Gisteren zag ik, tussen de bedroevende Uefa Cup-bedrijven door, de MTV Europe Music Awards extravaganza, live vanuit Liverpool. Korte recap: Kanye West (met een mooie kort-aan-de-zijkanten-dik-van-achteren afrobultmat) verzorgde een episch staaltje nerveus valszingen waarbij hij zich voortworstelde van ge-autotuned refreintje naar ge-autotuned refreintje als waren het reddingsboeien op de wit licht zee waarin hij zich bevond; het optreden van The Killers was in ieder geval visueel spectaculair; als ik Paul McCartney zie moet ik altijd meteen aan Lars Ulrich denken; Bono maakte zich belachelijk door zijn aankondiging van Macca te beginnen met de constatering dat Johnpaulgeorgeringo eigenlijk uit bubberlin Dubberlin waren gekomen als de aardappeloogst halverwege de negentiende eeuw wat beter had uitgepakt. Enfin, het was eigenlijk maar een vervelende opgeklopte dooie boel, niemand van de celebs leek er ook maar een beetje zin in te hebben, met nadrukkelijke uitzondering dan van presentatrice Katy Perry, die het bestond om een keer of tien van outfit te wisselen. Van haar wormpje-uit-de-appel verschijning, mijn favoriet, kan ik helaas nog geen plaatje vinden, maar deze mogen er ook wezen:

Goed, ze kan dan wel niet zingen enzo (nog zo'n 2008 schaffel megahit, trouwens), en die eerste langspeelplaat van haar is ondanks een paar prima singles en een enkele poging tot bulldozerpop ook niet heel erg om over naar huis te schrijven, maar ik ga dus echt niet thuisblijven als dit ongeleide projectiel (bovenste foto is Katy @ MTV Latin Awards vorige maand) naar de Melkweg komt hè. En als newlywed kan ik u haar geweldige nieuwe clip natuurlijk ook niet onthouden:

Katy Perry - "Hot 'N Cold"

wo-o-ow

Hoe komt het toch dat al die popdiva’s de laatste tijd ineens massaal naar ye olde shuffle of, zo u wilt, schaffel beat grijpen? Is dat niet heel erg 2002? Of 1972? P!nk (“So What”), Britney (“Womanizer”), Xtina (“Keeps Gettin’ Better”), Hilary (“Reach Out”), britgirlpop up&comers The Saturdays (“Up”), stuk voor stuk behoorlijk vers van de pers-e singles en stuk voor stuk van je tuh-tuhduh-tuhduh-tuhduh-tuh… De één wat geslaagder dan de ander, maar ik heb bij allemaal de neiging om er steeds keihard “Whatever you want!” doorheen te schreeuwen (die overigens zelf recentelijk ook daadwerkelijk een stamptrance make-over kreeg, van Scooter selbst, no less). Nee, dan de nieuwe single van Beyoncé. Niet die suffe overschreeuwde 'echte' A-kant “If I Were A Boy”, maar “Single Ladies (Put A Ring On It)” uiteraard. Het drijft op handclaps en een heerlijke gemankeerde enkelsnare-ige stuiterstotter Motownbeat, waarvan op basis van zang en melodie de eerste tel steeds lijkt te verschuiven. Van weinig nummers dit jaar zó de heeby jeebies gekregen, ik krijg er onbedaarlijk zin van om buiten te gaan touwtje springen met de buurmeisjes ('t zal die "Iko Iko"-vibe wezen); totdat de horrorcrunksynths me tot de orde roepen, tenminste. Maar het mooist zijn toch die goeie ouwe Frankie Lymon wo-o-ow’s, wat een hook! Ik wist trouwens niet dat er in Amerika een heuse Rhythmic Chart bestond (een format ergens tussen pop, urban en dance in blijkbaar), maar dit nummer is er voor gemáákt en belooft veel voor de Sasha Fierce helft van B's nieuwe album. O, credits gaan natuurlijk ook naar producers Tricky Stewart & The-Dream (scoorden vorig jaar al dik met Rihanna's "Umbrella"), niet in de laatste plaats voor het uitstekend luisteren naar Lumidee's "Never Leave You" (helemaal snare-loos!):

Red Bird

In 1964 werd in New York het Red Bird label opgericht door het beroemde songschrijversduo Jerry Leiber & Mike Stoller, verantwoordelijk voor klassiekers als "Yakety Yak", "Poison Ivy", "Love Potion No. 9" en een hele serie post-Sun / pre-Vegas Elvis hits. Red Bird specialiseerde zich in girl groups als the Shangri-Las ("Leader Of The Pack"), the Dixie Cups ("Chapel Of Love") en the Jelly Beans ("I Wanna Love Him So Bad"), en was gelijk het genre helaas slechts een kort leven beschoren als gevolg van een tsunami van overzeese bloempotkapsels. Naast bovengenoemde damespop verscheen er ook nog wat novelty-spul én 'echte' R&B op het label, zoals een handvol prachtige sides van Ray Charles shout-a-like Alvin Robinson. Het mede door Leiber geschreven en later door de Stones en Nazareth gecoverde "Down Home Girl" is niet alleen top vanwege de diepkelige blues wails, maar vooral ook door de funky begeleiding, nog extra bijzonder als je bedenkt dat het nummer uit 1964 stamt. Zoals je van een New Orleans native mag verwachten zit het groove-technisch allemaal hartsikke snor, of eigenlijk juist niet: Zelden een nummer gehoord waarin zo geil wordt gespeeld met straight (vierkant) versus shuffle (swingend) feel. De piano en vooral de zang zijn lekker lui, de blazers gemeen staccato totdat ze het in de solo allemaal even breeeeeeed laten hangen, en de ritmesectie laat het maar eens mooi zo'n beetje in het midden, hoor eensch:

MP3 Alvin Robinson - "Down Home Girl"

Ook de Dixie Cups kwamen uit New Orleans, zoals duidelijk te horen op deze onverwoestbare 'novelty traditional' (er wordt gedrumd op een glazen asbak):

MP3 The Dixie Cups - "Iko Iko"

Tenslotte nog even een wat minder bekende topper (met een geweldige bandnaam) op Red Bird; zelden zal een guiro zo prominent in de mix zijn gezet en jémíg wat een scheepstoeter heeft die chick:

MP3 Leola & The Lovejoys - "He Ain't No Angel"

Ik vond deze liedjes allemaal op de Charly verzamel-box The Red Bird Story ; u raadt het al, een aanrader.

Robyn @ Melkweg

Zo, de kop is er weer af. Mijn eerste bezoek ook aan de nieuwe Melkweg Max, wat een kneiter van een podium zeg! De vrouw (ook fan) liet op het laatste moment verstek gaan dus ik stond gezellig in m'n eentje tussen de gelboys en Lily Allen-lookalikes de beurse duim uit te hangen. Want dan kan je nog zo goedbedoeld je hipste trainingsjekkie en retro sneakertjes aantrekken, die middenscheiding en dat halveliterbiertje zeggen toch onverbiddelijk 'hardrocker' ;) Zelden zo'n met geldingsdrang behept publiek gezien ook, wat een oeverloos geouwehoer ("Ik ga nu even kijken, OK?"), en ik weet ook 100% zeker dat ik de enige was die geen mobieltje heeft, want die van iedere andere aanwezige heb ik in actie gezien... Niet getreurd echter, Robyn brengt een perfecte set van een uurtje met alle hits van haar laatste langspeler. Ze ziet er niet alleen net zo uit als op internet (witte tank top met jaren tachtig zwarte bandplooibroek en dat asymmetrische peroxidekapsel dat de hele tijd achter het rechteroor gewreven dient te worden), ze klinkt ook nog eens akelig zoals op de plaat; ik dacht bij het begin even dat ze aan het playbacken was. Gewoon erg goed dus (net als het geluid), en de X Factor is helemaal through the roof, wat een charisma... De band bestaat uit een electronicus en twee drummers, verrassend en hartstikke leuk, vooral bij de onderwater funk van "Crash & Burn Girl" bumpt het dat het een aard heeft. "With Every Heartbeat" is de logische uitsmijter, twee toegiften nog en klaar, popprinsessestatus volledig waargemaakt. Een merch stand mag blijkbaar ook in dit genre (de dame van dienst draagt wel een Satyricon hoodie, no less), dus dat t-shirt kan over twee weken mooi aan bij landgenoten Entombed. Ook leuk: Op de terugweg in de trein net Brodinski's Silver & Gold mix set opzetten en vervolgens de bont knipperlichtende wiebertjes van de voormalige suikerfabrieksilos bij Halfweg voorbij zien glijden in de nacht. Als ik een mobieltje had, had ik een foto gemaakt...

The Hollies - "Rockin' Robin"

(het 'origineel' staat op het debuut Stay With The Hollies, de enige die ik heb van ze. Niet alleen de samenzang en de vroege jaren zestig energie, maar vooral ook het drumwerk is fenomenaal op die plaat; ga snel eens uitzoeken wie, en hoe, of wat...)