Vinyl Do Brasil

Mijn Last FM charts hebben inmiddels een wel erg hoog braziliaans gehalte. Dat komt door de blogsnoepwinkelvondst van het jaar: LORONIX

Ik geloof niet dat ik voorlopig nog ergens anders hoef te wezen voor nieuwe muziek... Zo'n 1500 (!) linkskes naar geZIPt klassiek braziliaans vinyl, al dan niet out of print. Wel lastig doorwaadbaar, want ik ben dan wel enorm hongerig naar, maar vooral ook niet zo erg thuis in dit 'genre'. Nu ben ik niet bijster éénkennig qua muziek, maar als het teveel de bossaloungestrandtentchill-kant op gaat, haak ik toch meestal snel af; daarvoor hangt het geflapper van teenslippers & witte canvas broeken alhier in de stad van Dennis v.d. G. (zou die op de mat gewoon dezelfde broek aanhouden?) me al ruimschoots genoeg de keel uit (ja, ik weet 't, love it or leave it).

Ik wil samba. Liefst met veel of alleen maar slagwerk. Batucada Fantástica (deel 1 & deel 3; die hoezen!) van Luciano Perrone dus, bijvoorbeeld, of deze van baterista Paulihno en zijn escola de samba. Ook de geweldige Soul Jazz Records verzamelaar Batucada / Capoeira staat er op; die had ik al maar is echt een aanrader, dus bij deze.

Naast hardcore batucada is er vooral ook een hoop mooie liedjessamba te vinden. De grondleggers van dit genre (en meer in het algemeen de zogeheten Música Popular Brasileira of MPB) zijn de vooroorlogse componisten Noel Rosa en Ary Barroso, die ik eerder dit jaar al eens zwervend op Het Net aantrof. Mijn veramerikaanste oren horen de klassieke pop van Tin Pan Alley en The Great American Songbook maar dan met die massaal meegeblèrde refreinen en vooral die onbetaalbare chaotische struikelswing waar Brazilianen patent op hebben, prachtig!

Barroso schreef het beroemde, inmiddels morsdood gespeelde "Aquarela Do Brasil" en lag erg goed in de Amerikaanse markt, Disney wilde hem maar wat graag naar Hollywood halen, maar get this: Hij bleef in Rio omdat hij niet buiten zijn geliefde Flamengo kon! Hij was trouwens gewoon fan én live radiocommentator tegelijk, en was als gemeenteraadslid ook nog eens medeverantwoordelijk voor de bouw van het immense Maracanã-stadion. Zie hier voor nog véél meer Ary-ana en andere musica brasiliensis.

Voordat zij naar Hollywood verhuisde en als vleesgeworden Chiquita-chick in haar thuisland persona non grata werd, zong Carmen Miranda (die zelfs een luchtballonbouwer inspireerde) in Brazilië 'gewoon' de liedjes van Rosa en Barroso. Deze is echter geschreven door hun collega/rivaal Dorival Caymmi en komt uit de film (jawel) Banana Da Terra (1939).

Carmen Miranda - "O Que É Que A Baiana Tem?"

Ich Will Mein Leben Zurück: What We Did On Our Holidays

Mr. & soon-to-be Mrs. Hiram deden een midweekje Düsseldorf bij wijze van vakantie (de bedevaart naar Noorwegen is een jaartje uitgesteld). Net zoals een paar jaar terug in Keulen bleek op steenworp afstand van ons hotel een goddelijk goed gesorteerde tweedehands platenwinkel te zitten, de Platten-Galerie van meneer Berendt; 'goed gesorteerd' als in 'ik inventariseer zelfs de twee€vijftig uitverkoopbakken op m'n website'. Toen ik door die koopjes heenbladerde (Toxik! Metal Church! Crumbsuckers! Lemonheads! LL Cool J!) hield ik mijn hart al vast voor de shockers die er dan toch zeker wel in de reguliere bakken zouden staan.

De Vrouw gaf ik alvast een stapeltje in bewaring, waarop zij, strak gedrild als ze is, gedienstig de kwaliteit van het vinyl ging checken; een bulderende stem vanachter de toonbank:

"Do NOT touch ze records wiß your hands!"

"Oops, sorry! But... uhm... my hands aren't big enough to reach the label..."

Uh-huh, die bratwurst past er toch ook in, lief?
Anyway, selbstverständlich veel goeie/'foute' eighties metal in de stad van Doro. Natuurlijk moest ik met haar op de foto; en jazeker, dat is een aparte Stryper sectie daar in de bakken achter me, dat zegt meer dan duizend woorden: Inlaaien dan maar dus: Raven, Saxon, Rage, Mandator, 4x Judas Priest maar bijvoorbeeld ook Los Lobos' prachtige behoesde back-to-basics tussendoortje La Pistola Y El Corazón en wave klassiekers als The Correct Use Of Soap (Magazine), Treasure (Cocteau Twins), The Red And The Black (Jerry Harrison) en het foeilelijk behoesde What Does Anything Mean? Basically (The Chameleons). Zelfs met je ongezonde popnerd-verstand kom je in dit soort winkeltjes nog parate kennis tekort en voor luisteren is al helemaal geen tijd, dus toch handig, zo'n iPod om te verifiëren dat dat vaag bekend voorkomende Honey Bee van Moose inderdaad toffe 90s shoegaze is.

Verder een oude Material (avantjazzfunk feat. Chic, Brian Eno, Archie Shepp en een piepjonge Whitney Houston), The Walkabouts' meesterwerk Setting The Woods On Fire als dubbelelpee (veel mooier dan "Good Luck Morning" en "Bordertown" wordt americana noir niet) en mijn favoriete plaat van freakcore/punkpopgoden ALL, Allroy's Revenge. En dan heb ik de topstukken nog niet eens genoemd: Een (geek alert!) 'mint condition' Live After Death (Iron Maiden) met origineel boekwerk & al, een ietwat krom (want flinterdun) maar o-zo-nooit-verwacht-toch-gevonden exemplaar van de NWOBHM mijlpaal Angel Witch van Angel Witch maar bovenal Reign In-fokking-Blood met vintage Def Jam binnenhoes.

Bij het afrekenen bleek Herr Berendt toch de kwaaiste niet en gaf me ondanks mijn kortbevingerde sidekick een fijne discount (cool, die Toten Hosen (ook uit Düsseldorf) poster linksboven): Helaas ontdekte ik in de trein terug al snel de grenzen van de Duitse Gründlichkeit, want precies de felstbegeerde hoes (Slayer dus) bleek gevuld met een verkeerde plak vinyl... Gelukkig had ik z'n kaartje meegenomen en kon ik hem via de mail op z'n vergissing attenderen. Na hem er welhaast van te hebben moeten overtuigen niet terstond harakiri te plegen, ontving ik van de week alsnog per expres Reign In Blood, inclusief (hij stónd erop) de hoes van de per abuis in mijn bezit gekomen plaat (niet om áán te horen maar kennelijk nogal zeldzame Italiaanse experimentele wave).

Overigens was ik op de eerste dag in Düsseldorf al zwaar geslaagd bij een in punk gespecialiseerd winkeltje in de Altstadt, Hitsville: Heerlijk puberale en retecatchy Aussie garagesludgepop op rood vinyl (Hard-Ons Dickcheese), de Kyuss/Queens Of The Stone Age split EP op blauw vinyl, met veel jeugdsentiment beladen NYC crossover (Prong Force Fed), reeds lang vergeten NYC crossover (Harter Attack Human Hell, op het met opvallend vooruitziende blik naamgegeven label Metalcore) en het mede door Steve Albini 'geproduceerde' nedernoiserock-opus Wrede - The Cruel Peace van Gore uit Venlo. Bij de Saturn (fijne, fijne winkels zijn dat toch) nog even mijn liefde voor Duitsland betuigd (Tocotronic, Wir Sind Helden) en zelfs nog wat nagelnieuw vinyl ingeslagen: Alasdair Roberts' The Amber Gatherers (zonder twijfel één van de mooiste platen van dit jaar), de nieuwe van Shellac (ge-wel-di-ge hoes!) en de ontbrekende schakel in m'n Mclusky 'verzameling', The Difference Between Me & You Is That I'm Not On Fire. Die bleek verdorie ongevuld te zijn, maar daar wordt aan gewerkt...

Om het af te leren de dag na thuiskomst ook nog maar even, terwijl De Vrouw trouwjurken stond te passen, naar Good Times in Alkmaar (het tegenovergestelde van de Platten-Galerie, zelden zo'n glorieuze janboel gezien) geweest: Twee pareltjes uit Athens, Georgia (Indigo Girls' titelloze tweede plaat en het debuut van The dBs), Autobahn van Kraftwerk (waar komen die ook weer vandaan...), Holy Money van Swans, In Full Colour van Boyracer en een keigaaf promo-exemplaar van SoCal punkpoppers Big Drill Car's debuut EP, met een complete press kit aan stickers, posters en zelfs een handgeschreven aarskussende brief aan de recensent.

Nee, die had ik nog niet.

Volgende maand in Paradiso, nu al hier:
Wir Sind Helden - "Guten Tag"


Och, wat mooi.
Angel Witch - "Angel Witch"


Die zanger lijkt verdacht veel op Bon Scott...
Hard-Ons - "Something About You"


En okay, het zijn niet Dolly Parton & Porter Wagoner, maar beter dan met Doro & 'der' Biff die Priest coveren valt het bovenstaande nauwelijks te illustreren:
Saxon feat. Doro - "You've Got Another Thing Coming"


Nah, toch ook maar even the real thing, met Rob Halford nog in z'n Agnetha-fase, voordat hij Het Leer ontdekte; hoe dan ook, het ronkt dat het een aard heeft:
Judas Priest - "Exciter" (live 1978)

Uh-oh

Sinds een maandje of wat ben ik weer eens zwaar 'in' David Byrne geraakt. Toen ik een jaar of negen, tien was kwam Stop Making Sense uit en stond "Slippery People" (hoog?) in de top 40. Misschien is dat wel het moment dat ik definitief met het popmuziek / rock 'n roll virus ben besmet. Ophouden met zinnig doen, maar natuurlijk! Jezelf voor je kop slaan: Hoe ben ik hier beland? Hoe dan ook, ik was direct op het ziekelijke af gebiologeerd door de muziek en die rare motorisch gestoorde zanger en dat is eigenlijk nooit meer weggegaan. Mijn oom uit Amsterdam had behalve Stop Making Sense ook Remain In Light, die nog veel vreemder bleek. Wat later kwam Little Creatures uit, vaak als sellout verguisd maar nog steeds mijn op één na lievelings(studio)plaat van Talking Heads. Ondertussen leerde ik op de muziekschool Zuid Amerikaanse percussie spelen en mijn hart maakte een huppeltje toen ik Rei Momo, Uh-Oh en (de Brazil Classics verzamelaar) O Samba hoorde. Na David Byrne afgehaakt, maar wel in de loop der volgende jaren alles ijverig op LP verzameld.
Nu ben ik, min of meer uit het niets, zijn mateloos entertainende journals (en opnieuw de TH bio fa fa fa fa fa fa) gaan lezen en weer volledig in de DB-bizarrowereld gelogeerd. Zijn laatste twee platen blijken fantastisch en hij doet live ook nog eens r&b covers die hem op het lijf lijken geschreven:

David Byrne - I Wanna Dance With Somebody


En dit fragment is werkelijk om te watertanden zo mooi en kort:

David Byrne feat. Arcade Fire & The Extra-Action Marching Band - Crazy In Love (excerpt)


En uh-oh! als dat maar goed komt met dat trouwpak volgend jaar :)

OOR's Top 100 Aller Tijden

Ja, ik ook maar even dan :)

Mijn tien favoriete platen:

1. Hank Williams The Complete Hank Williams (1940-1952)
2. Metallica Master Of Puppets (1986)
3. Slayer Reign In Blood (1986)
4. Nirvana Nevermind (1991)
5. The Louvin Brothers When I Stop Dreaming (1952-1962)
6. The Beatles Revolver (1966)
7. The Posies Frosting On The Beater (1993)
8. Bad Religion Against The Grain (1990)
9. Ramones Rocket To Russia (1977)
10. Gillian Welch Time (The Revelator) (2001)

Een (iets) ander verhaal zijn favoriete artiesten, wat zoiets zou opleveren:

1. Hank Williams
2. The Beatles
3. Talking Heads
4. John Coltrane
5. Metallica
6. The Louvin Brothers
7. Bruce Springsteen
8. AC/DC
9. Led Zeppelin
10. King's X

Want ja, popmuziek gaat toch vooral om liedjes hè; of soms zelfs maar momenten in liedjes. Op bijna elke plaat in m'n top 10 staat wel minstens één toch echt niet zo heel erg bijzonder goed nummer.

Opvallend:
- Vanaf de 1940's is zowaar (zonder voorbedachte rade) elk decennium vertegenwoordigd; okay, een beetje gesmokkeld met die twee compilaties, maar toch.
- Het nog immer hoge Beavis & Butt-head gehalte, veel boerenlullenmuziek.
- Slechts 2 vrouwen.
- Slechts 2 negers (vooruit, 3 als je Clarence meetelt, maar ja dan ook McCoy Tyner, Elvin Jones etc.; 2 dus).
- Wat een onbevredigende bezigheid, zo'n top tien maken; heb je ettelijke duizenden platen in huis, uiteindelijk kom je toch weer aan met die Bietels, Kurt, 'tellica... waar doe ik het eigenlijk nog voor?

En voor wie dacht dat Zep en de Beatles uit elkaar waren? Welnee, ze zijn gewoon gefuseerd in de muziekhemel onder leiding van Phil Lynott...

King's X - Complain

¿que?

Via VI.nl:

ADO DEN HAAG SHOPT WEER EENS BIJ FEYENOORD

ADO Den Haag heeft wederom versterking gevonden bij Feyenoord. Mo Hammouti en Rico Kogeldans verlaten de Rotterdamse club en gaan aan de slag bij de club uit de Jupiler League. [...]

Calexico - Minas De Cobra

Get Up From Da Down Stroke

In de extreme metal gaat het van je snel-sneller-snelst. De drummer heeft de plaats van de gitarist overgenomen als de held van de band. Niet echt een positieve ontwikkeling als je 't mij vraagt, maar het levert wel nieuwe gadgets op qua drumtechnieken. In de jaren tachtig maakte vooral het dubbele basdrumwerk van gasten als Dave Lombardo (Slayer) en zijn voormalige drumstelvasthouder Gene Hoglan indruk. Wat later kwamen de blastbeats in zwang, waarbij de handjes de voetjes in snelheid gingen matchen, met doorlopende snare dus in plaats van op de traditionele afterbeat. Persoonlijk vind ik deze voortratelende maalstroom meestal het beste werken als dynamisch wapen, ter afwisseling en intensivering van het reguliere ritme en niet iets om een compleet nummer stug ende tr00 vol te houden; it's blasturbation, I tells ya! In feite is de thrash/polkahuppel van Slayer nog steeds het meest adrenalineverhogend, of ik ben gewoon een ouwe lul, dat kan ook. Aan de andere kant, ik herinner me nog goed hoe ook mijn oneindig veeeeeeeel jongere verloofde bij haar Slayer live ontgroening blij verrast werd door de hoge dansbaarheidsfactor van het gebodene.

Slayer - Reborn


En voor alle fans, Peart, Bonham en Jabba The Hutt in één: Gene Hoglan met Dark Angel ("No One Answers", één van m'n favoriete metalnummers ever)


Maar goed, blastbeats dus. Hier een reguliere variant van één van de pioniers, Pete Sandoval van Morbid Angel. Leuk om eens zo 'kaal' te horen.

Morbid Angel / Pete Sandoval - Dominate (het gaat vooral om de eerste minuut)


Het kan echter nóg sneller. De laatste tijd is namelijk de zogeheten gravity blast (zwaartekrachtroffel, hihi) in de mode geraakt. De truc hierbij is om niet alleen bij de neerwaartse (downstroke) maar ook bij de opwaartse beweging (upstroke) een hit op je snare te plaatsen, daarbij gebruik makend van de metalen (!) rand van je snare. Hier zie je een zweedse blonde mongool (zo zeggen de tags) het voordoen:

The Swedish Gravity Blast


Cool! Ik versta er geen hol van uiteraard, maar wat wel opvalt is dat je blijkbaar met klem wordt verzocht om de meest basale drumtechniek (vanuit je polsen spelen) zsm weer af te leren. Hij kan het zelfs zonder te kijken!

Ter afsluiting van dit blokje lering en vermaak nog even de natte droom van iedere metalhead, Metallica met Dave Lombardo op drums. Larsmans was 'ziek'. Het betreft een optreden op het Download Festival. Go figure...

Metallica feat. Dave Lombardo - Battery (gemiste kans: Op 2:20 de drumbreak van "Angel Of Death" inzetten en er een waarlijk onvergetelijke medley van maken)

Kinks Of The Stone Age

De deejay in Paradiso* verraste ons vlak voor het weergaloze concert van Wilco blij met "See My Friend" van de Kinks. Die had ik lang niet gehoord en het was een perfecte warming up, een voorzichtig kietelen van lichaam en geest bij wijze van voorspel voor de heftige emoties bij het optreden zelf. Bovendien hoorde ik iets nieuws in het nummer, namelijk dat het zó van Queens Of The Stone Age had kunnen zijn; zozeer zelfs dat ik jatwerk vermoed, al heb ik nog geen specifiek QOTSA-nummer kunnen ophoesten (anyone?; en nee, ik bedoel niet hun "Everybody's Gonna Be Happy" cover). Maar met name het einde van het refrein en de bridge (ondanks dat ene te mooie en dus in deze context misplaatste "I Wanna Hold Your Hand"-mineurakkoordje) zijn bijna eng Homme-ish; pak-m-beet vanaf 1:30 in het filmpje, dat overigens zeer toepasselijk de alt.metal distortion ongevraagd ende gratis toevoegt.
"See My Friend" is als proto-psychpoprock juweeltje trouwens niet alleen een anomalie in het (vroege) oeuvre van de Kinks, maar met zijn releasedatum van 30 juli 1965 bovendien nog ouder dan bijvoorbeeld "Eight Miles High", Revolver en zelfs "Norwegian Wood"; Ray Davies schrijft in zijn biografie dat het geïnspireerd is door zingende Indiase vissers die hij hoorde tijdens een vroege ochtendwandeling. Ook gejat dus, maar wat een tijdloos mooi liedje is dit toch...

* Wellicht geïnspireerd door de met prachtige vintage druipsnor behangen "NO RAIN, NO RAIN!" roadie van Wilco. Vreemd genoeg had hij een Blasphemy t-shirt aan, wat echter nog niet zo vreemd was als het Xasthur shirt van de bassist in het voorprogramma. Maar dit terzijde.

Breaking News

Ehm...

...tsja.

Het moest er een keer van komen.

Eigenlijk nog best knap dat ik het toch zo'n 25 jaar heb weten te vermijden.

Wat?

Een plaat kopen die ik al heb.

Duh.

Another Another Mother Further, zogezegd.

D'oh!

Vintage clipje van het 'lijdend voorwerp' dan maar...

Mother's Finest @ Rockpalast 1978 (pt. 1 of 4, doorklikken mag!)

Los Lobos @ Bevrijdingspop

Ondanks dat ik als klein menneke al zwaar werd geïndoctrineerd door vaders platenkast met Neil Young, Poco, Gram Parsons, en Emmylou Harris, zijn Chris Isaak's Forever Blue en Los Lobos' Kiko de platen die mij definitief tot de americana hebben bekeerd halverwege de jaren negentig. In tegenstelling tot Isaak zag ik Los Lobos al een keer of vier in het verleden, steeds in een vol Paradiso en steeds zonder dat ze Hun Grote Hit wensten te spelen, tot woede van de dagjesmensen. Gister op het Bevrijdingspopfestival in de Haarlemmerhout bleek dat ze bij dit soort gelegenheden logischerwijs toch de beroerdste niet zijn en sloten ze gewoon af met "La Bamba", al konden ze het toch niet laten om halverwege fijn over te schakelen op de nu volgende kraker uit een ver verleden; check it out, de vólle 1:38 min. inclusief aankondiging van Ed Sullivan, en met speciale aandacht voor de double twirl van übercoole (die kóp!) drummer Dino Danelli, die, zoals dat ging in de sixties, zijn bekkens soms reuze stijlvol op horizontale wijze beroert:

The Young Rascals - "Good Lovin'"


Wow, zo zie je ze niet meer hedentendage...

Los Lobos speelde verder, zoals gebruikelijk, een zeer afwisselende set van hoog nivo, met veel uptempo feelgood spul ("Come On Let's Go", "I Got Loaded", "Don't Worry Baby", "One Time, One Night"), een stel vrij 'obscure' persoonlijke favorieten ("Mas Y Mas", "Maricela", "Good Morning Aztlán"), twee... uhm... 'Rowwen Hèze covers' (polonaise, jawel!) en "What's Goin' On?" met gastzanger Paul Carrack, waarbij Cesar Rosas liet horen dat zijn stem werkelijk gemáákt is voor de "Brother!"-achtergrondvocalen. Verder viel op dat David Hidalgo langzaam maar zeker zijn mooie hoge stem aan de ouderdom aan het prijsgeven is (al werd het beter op het eind, misschien moest'ie gewoon even warmzingen, hoop doet leven) en dat ze eindelijk (zo bleek al na twee maten, wat een verschil!) een goede drummer hebben gevonden, en 't is nog een zwaargewicht latino ook :) Het blijft een klein mirakel en een ongekend genot, zo'n band die achteloos heen en weer stuitert tussen om 't even welke variant van 'latin' (mexicaans en cubaans), country, rockabilly, soul, blues, texmex, R&B, avantgarde (Colossal Head!), fifties/sixties nostalgie, hardrock en americana. Aaayayayyy!

Los Lobos / Rowwen Hèze - "Anselma / Bestel Mar"

Here, there & everywhere

Drukke tijden in Huize Hiram, even snel een rondje langs de velden dan maar…

Chris Isaak @ Paradiso 11 april

Daar staat ‘ie dan eindelijk in z’n lichtblauwe Vegas glitterpak, zowel fysiek als vocaal buitengewoon goed geconserveerd. De deels ingestudeerde praatjes tussendoor verraden z’n thespische achtergrond en zijn erg vermakelijk en sympathiek. Uitmuntende keuze van covers: Cheap Trick, James Brown, Johnny Cash en uiteraard The Big O. Mooi akoestisch blokje halverwege met persoonlijke favorieten als “Forever Blue”, “Except The New Girl” en “Two Hearts”, waarbij Isaak wel laat horen geen al te beste gitarist te zijn. De toegift is magistraal met het coole lichteffect op zijn spiegeltjespak en Paradiso’s discobal bij de openingszin van “Blue Hotel”, kippenvel! Jammer dat hij er als uitsmijter niet even “Diddley Daddy” tegenaan gooit, maar ach, het oversteeg hoe dan ook al mijn verwachtingen.

Chris Isaak @ Manchester Academy 2 13 april

Daar staat ‘ie dan weer, nu in een roze Vegas glitterpak. En ik ook, twee keer Chris Isaak in drie dagen, would you believe it! Na veel vijven en zessen hebben we, vers aangekomen in Manchester, kaartjes bemachtigd en het zeer goed verstopte tijdelijke concertzaaltje gevonden op Oxford Road. Bijna dezelfde show (Buddy Holly cover ipv Johnny Cash), al blijkt Isaak wel een geweldig vermogen tot improviseren te bezitten: Een haperende mic zorgt voor prachtige slapstick, twee zeer jonge fans worden voortdurend door Isaak bij de show betrokken en zijn “Are you a professional dancer?”-grap knalt enigzins in z’n gezicht uiteen als de ondervraagde dame een heuse paaldanseres blijkt te zijn (dit in tegenstelling tot de juridische assistente in Paradiso, verschil moet er zijn). Onvergetelijk avondje weer, kortom.

Hiram Sr. & Jr. @ The Cavern 15 april

Coverbandjes in het geboortehol van The Fab 4, die grappig genoeg allemaal als een andere band klinken: Achtereenvolgens Elvis Costello, Arctic Monkeys en The Hives doen The Beatles, en gelukkig ook nog wat ander 60s en classic (hard)rock spul. De jonge honden bandjes zijn het leukst, het publiek een gezellige mix van toeristen & Scousers, en Hiram & vader konden zich uiteindelijk maar met moeite naar de laatste trein naar Manchester slepen. Cheers!

My Dying Bride @ Paradiso 20 april

Voor het eerst sinds tijden weer eens together alone met mijn lief naar een concertje! Paradiso is natuurlijk gemáákt voor MDB, maar het begint enigzins stroef en sombermans Stainthorpe is ook nog even op zoek naar de juiste noten op zijn klaagzang. Helaas ook maar twee nummers van de bloedmooie laatste plaat, maar tegen het eind gaat het welzeker los en wapperen onze haren als vanouds synchroon in slomo. Toch niet zo indrukwekkend als de vorige keer in het Patronaat.

Blue Highways 8 @ Vredenburg 21 april

Toch wel opvallend minder druk van voorgaande edities, deze laatste Blue Highways in het oude Vredenburg. Wel weer zoals gebruikelijk veel moois, zowel on- als bekend. Diana Jones is qua verschijning en muziek bijna een karikatuur van Gillian Welch: 19e eeuwsche liedjens over opa & oma, de dood en mijnrampen, een Dave Rawlings op mandoline, mantelpakje met kistjes eronder, stukje a-capella, microfoonloze toegift, allemaal uit het boekje. Het enige ‘probleem’ is haar stem, die teveel coffee & cream en te weinig koud, hard, blauwblinkend staal is voor dit soort old timey hillbilly. De ontroering wordt overigens niet weinig geholpen door haar van trots glimmende broer die naast ons op de tribune zit. Vervolgens wordt de kleine zaal uiteen gereten door Jesse Dayton en zijn Road Kings. Tjonge, ik was toch even vergeten hoe ongenadig begenadigd deze Texaan kan zingen, gitaarspelen en liedjesschrijven. Licht beschonken en vuil gebekt geeft hij het toch altijd wel wat suf aandoende americanagebeuren een fikse schup onder de kont en de doghouse bassist heeft nog een Morbid Angel t-shirt aan ook. SUFFER! Joe Ely is werkelijk prachtig in de grote zaal, maar de logistiek dwingt ons om reeds om half tien af te taaien. Jammer, en we missen vervolgens alsnog de trein…

SunnO))) @ 013 22 april

Ook bij dit minidronefestivalletje in Tilburg weer te laat in da house en tot overmaat van ramp blijkt niet Fear Falls Burning (een nogal saai Belgisch eenmansding) maar het Duitse avantgardejazzdronecultgezelschap Bohren & Der Club Of Gore al halverwege hun set te zijn. De amper drie nummers die ik nog wel hoor zijn erg hard, traag en mooi, en hebben met sax een hoog Badalamenti gehalte; spijt dat ik geen ceedeetje heb gekocht. SunnO))) heeft deze keer blackmetallegende Attila Csihar meegebracht als gastzanger en hij steelt de show aan het begin en einde van het optreden met zijn demonische gekrijs vanonder zijn rode kap. Daartussenin is het toch wel wat plichtmatig wat Zij Die Van Eierstokken Sambaballen Maken laten horen en verslapt de aandacht af en toe wat. Dat zijn ook de momenten waarop je in gedachten Graham Chapman het podium op ziet komen: “Right, stop it, too silly!” Het maakt overigens allemaal wel benieuwd naar de volgende stap die O’Malley & Anderson gaan maken, want er zal toch iets moeten gebeuren met de beproefde Sunn-formule om het nog interessant te houden op toekomstige platen. Het lijkt me de heren wel toevertrouwd, eerlijk gezegd.