Mijn Last FM charts hebben inmiddels een wel erg hoog braziliaans gehalte. Dat komt door de blogsnoepwinkelvondst van het jaar: LORONIX
Mr. & soon-to-be Mrs. Hiram deden een midweekje Düsseldorf bij wijze van vakantie (de bedevaart naar Noorwegen is een jaartje uitgesteld). Net zoals een paar jaar terug in Keulen bleek op steenworp afstand van ons hotel een goddelijk goed gesorteerde tweedehands platenwinkel te zitten, de Platten-Galerie van meneer Berendt; 'goed gesorteerd' als in 'ik inventariseer zelfs de twee€vijftig uitverkoopbakken op m'n website'. Toen ik door die koopjes heenbladerde (Toxik! Metal Church! Crumbsuckers! Lemonheads! LL Cool J!) hield ik mijn hart al vast voor de shockers die er dan toch zeker wel in de reguliere bakken zouden staan.
Anyway, selbstverständlich veel goeie/'foute' eighties metal in de stad van Doro. Natuurlijk moest ik met haar op de foto; en jazeker, dat is een aparte Stryper sectie daar in de bakken achter me, dat zegt meer dan duizend woorden: 
Inlaaien dan maar dus: Raven, Saxon, Rage, Mandator, 4x Judas Priest maar bijvoorbeeld ook Los Lobos' prachtige behoesde back-to-basics tussendoortje La Pistola Y El Corazón en wave klassiekers als The Correct Use Of Soap (Magazine), Treasure (Cocteau Twins), The Red And The Black (Jerry Harrison) en het foeilelijk behoesde What Does Anything Mean? Basically (The Chameleons). Zelfs met je ongezonde popnerd-verstand kom je in dit soort winkeltjes nog parate kennis tekort en voor luisteren is al helemaal geen tijd, dus toch handig, zo'n iPod om te verifiëren dat dat vaag bekend voorkomende Honey Bee van Moose inderdaad toffe 90s shoegaze is.
Helaas ontdekte ik in de trein terug al snel de grenzen van de Duitse Gründlichkeit, want precies de felstbegeerde hoes (Slayer dus) bleek gevuld met een verkeerde plak vinyl... Gelukkig had ik z'n kaartje meegenomen en kon ik hem via de mail op z'n vergissing attenderen. Na hem er welhaast van te hebben moeten overtuigen niet terstond harakiri te plegen, ontving ik van de week alsnog per expres Reign In Blood, inclusief (hij stónd erop) de hoes van de per abuis in mijn bezit gekomen plaat (niet om áán te horen maar kennelijk nogal zeldzame Italiaanse experimentele wave).
Sinds een maandje of wat ben ik weer eens zwaar 'in' David Byrne geraakt. Toen ik een jaar of negen, tien was kwam Stop Making Sense uit en stond "Slippery People" (hoog?) in de top 40. Misschien is dat wel het moment dat ik definitief met het popmuziek / rock 'n roll virus ben besmet. Ophouden met zinnig doen, maar natuurlijk! Jezelf voor je kop slaan: Hoe ben ik hier beland? Hoe dan ook, ik was direct op het ziekelijke af gebiologeerd door de muziek en die rare motorisch gestoorde zanger en dat is eigenlijk nooit meer weggegaan. Mijn oom uit Amsterdam had behalve Stop Making Sense ook Remain In Light, die nog veel vreemder bleek. Wat later kwam Little Creatures uit, vaak als sellout verguisd maar nog steeds mijn op één na lievelings(studio)plaat van Talking Heads. Ondertussen leerde ik op de muziekschool Zuid Amerikaanse percussie spelen en mijn hart maakte een huppeltje toen ik Rei Momo, Uh-Oh en (de Brazil Classics verzamelaar) O Samba hoorde. Na David Byrne afgehaakt, maar wel in de loop der volgende jaren alles ijverig op LP verzameld.
Ja, ik ook maar even dan :)
Via VI.nl:Calexico - Minas De Cobra
In de extreme metal gaat het van je snel-sneller-snelst. De drummer heeft de plaats van de gitarist overgenomen als de held van de band. Niet echt een positieve ontwikkeling als je 't mij vraagt, maar het levert wel nieuwe gadgets op qua drumtechnieken. In de jaren tachtig maakte vooral het dubbele basdrumwerk van gasten als Dave Lombardo (Slayer) en zijn voormalige drumstelvasthouder Gene Hoglan indruk. Wat later kwamen de blastbeats in zwang, waarbij de handjes de voetjes in snelheid gingen matchen, met doorlopende snare dus in plaats van op de traditionele afterbeat. Persoonlijk vind ik deze voortratelende maalstroom meestal het beste werken als dynamisch wapen, ter afwisseling en intensivering van het reguliere ritme en niet iets om een compleet nummer stug ende tr00 vol te houden; it's blasturbation, I tells ya! In feite is de thrash/polkahuppel van Slayer nog steeds het meest adrenalineverhogend, of ik ben gewoon een ouwe lul, dat kan ook. Aan de andere kant, ik herinner me nog goed hoe ook mijn oneindig veeeeeeeel jongere verloofde bij haar Slayer live ontgroening blij verrast werd door de hoge dansbaarheidsfactor van het gebodene.De deejay in Paradiso* verraste ons vlak voor het weergaloze concert van Wilco blij met "See My Friend" van de Kinks. Die had ik lang niet gehoord en het was een perfecte warming up, een voorzichtig kietelen van lichaam en geest bij wijze van voorspel voor de heftige emoties bij het optreden zelf. Bovendien hoorde ik iets nieuws in het nummer, namelijk dat het zó van Queens Of The Stone Age had kunnen zijn; zozeer zelfs dat ik jatwerk vermoed, al heb ik nog geen specifiek QOTSA-nummer kunnen ophoesten (anyone?; en nee, ik bedoel niet hun "Everybody's Gonna Be Happy" cover). Maar met name het einde van het refrein en de bridge (ondanks dat ene te mooie en dus in deze context misplaatste "I Wanna Hold Your Hand"-mineurakkoordje) zijn bijna eng Homme-ish; pak-m-beet vanaf 1:30 in het filmpje, dat overigens zeer toepasselijk de alt.metal distortion ongevraagd ende gratis toevoegt.
"See My Friend" is als proto-psychpoprock juweeltje trouwens niet alleen een anomalie in het (vroege) oeuvre van de Kinks, maar met zijn releasedatum van 30 juli 1965 bovendien nog ouder dan bijvoorbeeld "Eight Miles High", Revolver en zelfs "Norwegian Wood"; Ray Davies schrijft in zijn biografie dat het geïnspireerd is door zingende Indiase vissers die hij hoorde tijdens een vroege ochtendwandeling. Ook gejat dus, maar wat een tijdloos mooi liedje is dit toch...
* Wellicht geïnspireerd door de met prachtige vintage druipsnor behangen "NO RAIN, NO RAIN!" roadie van Wilco. Vreemd genoeg had hij een Blasphemy t-shirt aan, wat echter nog niet zo vreemd was als het Xasthur shirt van de bassist in het voorprogramma. Maar dit terzijde.
Ehm...
Ondanks dat ik als klein menneke al zwaar werd geïndoctrineerd door vaders platenkast met Neil Young, Poco, Gram Parsons, en Emmylou Harris, zijn Chris Isaak's Forever Blue en Los Lobos' Kiko de platen die mij definitief tot de americana hebben bekeerd halverwege de jaren negentig. In tegenstelling tot Isaak zag ik Los Lobos al een keer of vier in het verleden, steeds in een vol Paradiso en steeds zonder dat ze Hun Grote Hit wensten te spelen, tot woede van de dagjesmensen. Gister op het Bevrijdingspopfestival in de Haarlemmerhout bleek dat ze bij dit soort gelegenheden logischerwijs toch de beroerdste niet zijn en sloten ze gewoon af met "La Bamba", al konden ze het toch niet laten om halverwege fijn over te schakelen op de nu volgende kraker uit een ver verleden; check it out, de vólle 1:38 min. inclusief aankondiging van Ed Sullivan, en met speciale aandacht voor de double twirl van übercoole (die kóp!) drummer Dino Danelli, die, zoals dat ging in de sixties, zijn bekkens soms reuze stijlvol op horizontale wijze beroert:
|
