x hiram x

Who Needs A God When You've Got SATAAAAN!!!

2009-08-14T23:41:00.003+01:00

Apocalyptic Havoc

Geitenhoer, wilt u alstublieft snel naar Europa komen?

Anthrax @ Melkweg; nachtbus A'dam - Haarlem 02/07/09

2009-07-02T00:20:00.006+01:00

Wil degene die mij kan vertellen waarom Grand Magus' Iron Will NIET de beste heavy metalplaat is sinds The Number of the Beast die niet van Hammers of Misfortune is mij even van repliek dienen? Thank you, and goodnight.

Cop That Shit: Family Force 5

2009-06-28T14:36:00.005+01:00

Wat blijkt: Vóór crunkcore was er al crunk rock. Minder geschreeuw, meer wol; een beetje plat, maar wel lekker. Meet Family Force 5, sinds een half uurtje mijn nieuwe favoriete band. Gewoon lekker doorklikken naar de gerelateerde vids (bv. de remix van crunksters in crime 3OH!3, van het nieuwe album Dance Or Die With A Vengeance), deze is Timbaland voor te headbangen ("Cop That Shit", goed begrepen jongens):

Goeie shirts ook (Jacko + Randy Rhoads = score!):

The Vines - "4ever"

2009-06-12T15:08:00.004+01:00

Deze fijne luie cover van The Veronicas’ b-pop klassieker "4ever" is het ultieme bewijs dat iedere Posies en Teenage Fanclub fan een bulldozerpopper / Max Martin aanbidder in spé is. (via)

Prong @ Melkweg setlist

2009-06-08T10:55:00.004+01:00

“Bad Fall”

“Rude Awakening”
“Looking For Them”
“Another Worldly Device”
“3rd Option”
“The Banishment”
“Broken Peace”
“For Dear Life”
“Lost And Found”
“Messages Inside Of Me”
“Beg To Differ”
“Irrelevant Thoughts”
“Cut-Rate”
“Worst Of It”
“Third From The Sun”
“Unconditional”
“Freezer Burn”
“Disbelief”
“Whose Fist Is This Anyway?”
“Snap Your Fingers Snap Your Neck”
“Power Of The Damager”
“Dark Signs”

Soms zijn recensies zooow overbodig...

Order Of Ennead - "The Culling"

2009-06-07T23:23:00.004+01:00

Prong was top vanavond in de Melkweg (recensie binnen een paar dagen te lezen bij KindaMuzik), maar in de trein terug werd ik voor de zoveelste keer tot tranen geroerd door Order Of Ennead’s tour de force “The Culling”. Order Of Ennead was één van de spijtige afzeggers vorige week op het desalniettemin uiterst genietbare Neurotic Deathfest in Tilburg, en eerder dit jaar miste ik ze door mijn eigen luiheid ook al hier in Haarlem in het voorprogramma van Deicide. Van die beruchte death metal legende is het overigens ook een soort-van-spin-off, maar wel één met ruim voldoende eigen smoel en gewicht. “The Culling” is een magnifiek voorbeeld van de muziek die ik op Last FM, vrij naar Clint Eastwood, met “play misty eyed black metal for me” pleeg te taggen ("Fisherman's Friend black metal" is ook een goed alternatief). Hoofdreden hier is de prachtige schrale schrijnende openingsriff, maar let vooral ook op hoe het een Echt Liedje is en het kundige gebruik van blastbeats onder die riff even verderop in het nummer. Typisch hoe een band uit Florida, de zonnige thuisbasis van de death metal, weet door te dringen tot de kern van de Scandinavische kunstvorm black metal, met als verbindend element de duistere melodieuze grandeur van de klassieke Metallica (zie ook Withered, waar ik ook nog eens nodig over uit moet weiden). Zoals Slayer op zijn debuutplaat al wist te verkondigen, “evil has no boundaries”.

There Can Be Only One

2009-06-03T22:04:00.001+01:00

Fenriz snapt het toch nog niet helemaal

2009-06-01T22:35:00.004+01:00

...zijn baasje daarentegen...

Fenriz gets his Gene Simmons on

2009-06-01T20:18:00.003+01:00

...en met die grim evil stare zit het ook al wel snor!

RIP Jay Bennett

2009-05-25T11:36:00.003+01:00

Wat een vreselijk nieuws: Jay Bennett is van het weekend gestorven in zijn slaap. Hij was tot en met Yankee Hotel Foxtrot Jeff Tweedy’s artistieke en persoonlijke tegenpool in Wilco. Dat leverde vuurwerk op, drie platen lang en helaas ook achter de schermen, zoals prachtig en ontluisterend te zien valt in de Wilco-docu I Am Trying To Break Your Heart, waarvan ook onderstaande clip afkomstig is. Voor iedereen die de band al een tijdje volgt en de tragiek van Bennett kende (hij had net bekend gemaakt Tweedy voor het gerecht te dagen) zal dit hard aankomen, ik ben er in ieder geval behoorlijk van ondersteboven.

Op 6 juli 1999, bijna tien jaar geleden alweer, speelde Wilco met Bennett in de Melkweg ter promotie van hun beste plaat Summerteeth en dat optreden koester ik nog altijd als één van de beste die ik ooit zag; daar is ook Wilco zelf ondanks de huidige sterbezetting niet meer overheen gekomen. Rust zacht, Jay Bennett.

Nederbulldozerpop: STEREO

2009-05-19T15:26:00.006+01:00

Tja, we hielden ze heus al wel een tijdje in de gaten hoor, de winnaars van de RTL talentenjacht Rock Nation. "Niet onaardig, maar toch net 'n beetje te 'Anouk meets Bloc Party' om echt in aanmerking te komen", dachten we nog bij eerste single "Unexpected". Toen er op een tussentijds gelekt liedje plat gebeukgrooverockt bleek te worden vervloog de hoop bijna definitief. Maar nu het vertraagde album eindelijk aanstaande is (6 juni), de nieuwe single onomwonden De-Pop-met-Flying-V brengt (zie onder) én iedereen ze eigenlijk alweer vergeten lijkt (voorlopig drie bezoekers voor de show in Patronaat a.s. vrijdag), is STEREO (denken ze nu werkelijk dat die hoofdletters het googlen nog gaan bespoedigen?) een warm onthaal op Bpop Central inmiddels van harte gegund. WELKOM!

The Gods Are Here, Baby

2009-05-19T13:37:00.002+01:00

May We Have Your Bpop Votes... plz?

2009-05-14T15:41:00.006+01:00

Vanavond!

Marit Larsen - "Fuel" (live @ Paradiso)

2009-05-09T19:56:00.002+01:00

Dit was, zoals ik al in m'n verslagje schreef, het hoogtepunt van Marit Larsens optreden in Paradiso vorige maand. Blijf dus vooral even hangen tot het slotakkoord :) Wie het over zijn koude, koude hart verkrijgt om voortijdig weg te zappen krijgt trouwens sowieso een levenslange x_hiram_x ban. Grrr...

Damesdrumfonetica

2009-05-09T13:34:00.005+01:00

pink pedal pushers

"Bang da boom da beat".

"Pa ra pa pum pum".

"Boom tuh boom tuh boom".

"Boom boom clap boom dee clap dee clap". (zoals u ongetwijfeld zult beamen, samen met het nieuwe Funeral Mist album nog steeds hét muzikale hoogtepunt van 2009)

"Boom boom boom boom".(okéoké, deze is debatteerbaar maar de klassieke vier-op-de-vloer mag niet ontbreken)

Natuurlijk, de moeder aller boemchickies:
"Chica chica boom chic".

En de mooiste van allemaal:
"Prrrrrook ah took ah took ah took ah tum tum". (pff, lastig taaltje dat IJslands...)

Er moet nog veel meer leuks in deze categorie te vinden zijn (girl groups!), dus kom op, wie weet er nog een paar? En nu niet allemaal met Ella Fitzgerald aankomen hè.

Anneke van Giersbergen @ Patronaat

2009-05-09T00:11:00.006+01:00

Eigenlijk heb ik niet zoveel te melden over Anneke in het Patronaat. Of misschien ook wel (bijvoorbeeld dat ze eigenlijk gewoon dezelfde show doet als vorig jaar met haar band Agua De Annique, die er nu ook weer bij is, maar dan wat akoestischer en met de zanger van het Haarlemse Silkstone als gast, en dat als ze dan grootmoedig een Within Temptation cover doet (godbetert, alsof Paul McCartney een nummer van Badfinger speelt! Maar mooi was het wel…) ze inmiddels ook best een ‘Nighttime Birds’ of een ‘Leaves’ weer eens uit de mottenballen mag halen (dat ze ‘Strange Machines’ niet meer doet, soit), of dat er af en toe wel een heel erg matig ‘skunk alanis’ retro 1990s sfeertje hangt en dat haar stem vreemd genoeg niet geschikt lijkt voor het wat rustiger werk en veel beter vaart bij uitbundige kamerbreed gevleugelde metal, zonder dat dit alles ook maar enigszins afbreuk doet aan het feit dat Anneke de meest innemende zangeres ooit is; we formuleren voorzichtig want mevrouw Hiram leest ook mee) maar ik heb even geen tijd / zin om het een beetje leesbaar leuk te formuleren; immers, ik heb geleerd van mijn Laibach lulverhaaltje én de wekker gaat morgen weer vroeg om ~~tevergeefs~~ een poging te doen kaartjes te bemachtigen voor My Bloody Valentine in de Effenaar. Daarom maar deze intens vrolijkmakende foto die ik van de week tegenkwam van Anneke en een superfan; ik hoor haar moederlijke commentaar zo voor me.

15 going on 16

2009-05-03T20:16:00.018+01:00

Demi Lovato heeft een nieuwe clip voor het titelnummer van Don't Forget. De Eftelingwaterorgel-scène tijdens de kortstondige gitaareruptie heeft acute bpop-icoonstatus:

In de categorie 'oh noes! teh horror...' daarentegen dit Demi-à-la-Duffy misbaksel, een bonus track van de zojuist verschenen deluxe edition van Don’t Forget. Kelly Clarkson doet op haar laatste plaat ook al wat dingetjes in die Duffy/Adele/Amy/Xenomania girlgroupretrosoul stijl, allemaal best leuk en aardig maar dames, laten we de hoofdzaak niet uit het oog verliezen: Er moet wel gebulldozert worden natuurlijk. Wat is dat toch dat als de meiden boven de zestien geraken ze zich ineens zo saai, smaakvol en volwassen moeten gaan gedragen (zie ook Miley)? Of is het met bpop net als met turnen en zijn ze dan al over hun top heen? Bovendien klinkt dit nummer eigenlijk ook nog eens meer als Matt Bianco dan als Brits & hip. Goed gekozen titel, dat dan weer wel...

Eeeeeyyeeeew! Om de vieze smaak weg te spoelen is er deze bonusgoodie van de 'international edition' van hetzelfde album. Door de Green Day riffripoff direct herkenbaar (vergelijk "Australia") als het werk van de Jonas Brothers, die door Demi voor Don't Forget werden ingehuurd om haar liedjes wat Disneyfähiger te maken (of zoals ze het zelf - volledig ten onrechte! - omschrijft: "Ummmm ... I need help writing catchy stuff just because, well, my target audience isn't [into] metal music"). Maar het is vooral mijn "Demi, doe eens Paramore" dream come true, want zeg nou zelf, dit is toch niet of nauwelijks van Hayley & co. te onderscheiden:

Miranda Cosgrove is gelukkig nog net vijftien en heeft alvast een iTunes EP-tje uitgebracht in afwachting van haar later dit jaar te verschijnen debuutalbum. Het Oasis-ish getitelde kleinood bevat drie 'oudjes' (zie hier) en twee nieuwe nummers, "FYI" en "Party Girl", waarop Miranda gaat voor bpop van Canadese snit: Een flinke portie Avril met wat bull2.0zer stottergitaarelectronica à la Skye Sweetnam. De langspeler wordt ondertussen terwijl u wacht in elkaar getimmerd door erkende vaklui als the Matrix en Dr. Luke, en is in Cosgrove's eigen woorden "fun pop-rock girl empowerment. There's one ballad that's kind of sad." Naast KSM, Aly & AJ en Selena Gomez nóg alweer een plaat om naar uit te zien dit jaar, kortom.

De traktatie van de week tenslotte is een andere vijftienjarige, Taylor Momsen (1993, St. Louis), bekend als actrice in de serie Gossip Girl. Haar bandje heet The Reckless (of toch The Pretty Reckless?) en ze houdt van Joan Jett! Aan de foto's te zien is de dresscode haar ook al ingefluisterd, al lijkt ze er nog een beetje onwennig in... Belangrijker: Dit liedje is zo kakelvers uit de studio ontsnapt dat er nog niet eens een titel van bekend is (de vierletterwoorden zitten er ook nog in), en tjonge, hoor 'ns welk één garagepopgenot:

Aly & AJ - "Something More"

2009-05-03T13:29:00.007+01:00

ik voel een nieuwe blogavatar aankomen...

Aly & AJ zijn momenteel druk bezig met het afmixen van hun komende zomer te verschijnen vierde album, dat naar verluidt een stuk heavier ("lots of guitars and definitely a more rockin feel") gaat worden dan de vorige plaat Insomniatic (2007), en misschien zelfs een - eigenlijk best voor de hand liggende - samenwerking met Rivers Cuomo van Weezer gaat bevatten. Mooi zo, terug naar de stijl van het debuut Into The Rush, nog steeds één van de beste platen uit het genre. Bij voorlopig gebrek aan lekjes nog maar even terug in de tijd met een paar verschillende uitvoeringen van mijn favoriete nummer 'Something More', dat om de één of andere reden niet aan bod kwam in de eerste post over de Michalka zusjes (het staat overigens wel op d e compilatie); maken we bij deze vierdubbel en dwars goed, want ik kan nog steeds geen genoeg krijgen van dit liedje.

Origineel

De originele versie met strategisch voor de versterkers geplaatste roze kussentjes, waardoor wel de licht ABBA-eske koortjes in het refrein beter uitkomen:

Remix

Van de luxe heruitgave van Into The Rush uit 2006 komt de superieure 'new version' met extra chunky gitaren. Werkelijk een perfect staaltje bpop, door de combinatie van de lichtvoetige 'nananana...yeah' twinkelpop van de coupletten en het bulldozerende Nickelback refrein. Het micro-hoogtepuntje is onmiskenbaar het zangnootje vlak vóór het refrein dat prachtig vooruitwijst naar de meerstemmigheid van dat refrein. Fijn uitgekiend arrangement ook na de op zich ook al mooie bridge: Bijna a capella terug naar refrein dat precies goed nog een keer herhaald wordt:

Akoestisch

Op hun Indigo Girls’ best. Het liedje blijft gestript dus moeiteloos overeind, voor wat dat waard is. Let op de gekke-bekken dictie van Amanda (rechts) en de prachtig van unisono naar harmony vocalen switchende refreinen:

Live
De gulden middenweg: Een uitstekende live (?) uitvoering met prima funky wegploppende sessiemuzikantenband à la de originele versie maar met wat hardere gitaren zoals in de remix. Vocaal spot-on en in tegenstelling tot de akoestische versie zijn de refreinen hier volledig meerstemmig. En check vooral ook even het Beverly Hillbillies familiekiekje op 2:58:

It's catching on

2009-04-27T16:16:00.014+01:00

Gheh.

Geen bpop op de bill helaas, maar anderszins zijn er in ieder geval twee erg interessante bandjes te bewonderen volgende week in de Hout: Het L.A. indiedancenoisecombo HEALTH, dat onlangs nog veel indruk maakte op het Motel Mozaïque festival, en Pink Mountaintops, de psychfolkrockband van Black Mountain frontman Stephen McBean. Misschien dat we ons dit jaar dus toch maar weer eens in het zweterige gedrang gaan storten; twee uurtjes, kleine podium, moet te doen zijn.

Nu het b-woord toch weer is gevallen, onze favoriete Go-Go-dolls KSM hebben opnieuw twee liedjes uitgepoept, voor de verandering eens wat meer 'meh' dan 'yeah' jammer genoeg: Eén keer No Doubt en één keer powerballad. Gelukkig beloven liveleaks van nóg drie andere tracks (doorklikken alleen voor de diehards!) weer veel goeds; vooral "Saturdays Sundays" krijgt bonuspunten vanwege de scandeer-in-één-van-je-liedjes-je-eigen-bandnaam factor.

Overigens kunt u al deze hete nieuwtjes voortaan ook gewoon zelf genereren via x_hiram_x's reuze handige en volledig om niet aangeboden lijstje met bpop-links; even doorscrollen en naar links blijven kijken s.v.p.

Daar bemerkt u dan ondertussen wellicht ook het lemma 'kindamuzik'. Sinds een maandje of twee schrijft onze medewerker van het eerste uur Thijs G. immers voor dit zojuist tien jaar geworden online muziektijdschrift en het is wel zo netjes om u, de trouwe lezer, hier ook even van op de hoogte te houden middels onze sidebar. Hij heeft het er maar druk mee onze Thijs, want bij De Subjectivisten verscheen onlangs ook nog een concertrecensie van Marit Larsen van zijn hand!

Nog meer heuglijk nieuws tot besluit: Huize Hiram krijgt er binnenkort een nieuwe bewoner bij, en wát een poepie is het:

Een zwart/wit gestreept Noors boskatertje, dus. U mag drie keer raden hoe wij hem gaan noemen. Het rijmt op Penriz.

The Clarkson

2009-04-09T20:25:00.006+01:00

Kelly Clarkson (Fort Worth, Texas, 1982), de grand old lady van de bulldozerpop, heeft vocaal vaak meer weg van Bonnie Tyler of Joe Lynn Turner dan Miley of Avril; ze heeft een beetje een blank hees hardrock r&b shouter ding gaande, errug cool. De winnares van de allereerste American Idol zingt hoe dan ook werkelijk alle roze/zwarte dametjes (alleen Demi geef ik nog een geest van een kans) rechtstreeks terug naar de milk & cookies bij mama thuis met haar tsunamistem, die haar niet voor niets de force of nature bijnaam The Clarkson heeft opgeleverd. Na haar 'donkere' prom dress Evanescence plaat (lolz) My December (’t is gewoon pop hoor) is ze nu terug met haar vierde album All I Ever Wanted, en houzee, het is haar beste tot nu toe. We maakten al gewag van het Spoon plagiërende titelnummer (luister toch vooral nog eens even hoe ze daar big-bad-wolf stijl dat refrein komt binnenblazen), maar daarmee is de koek nog lang niet op. Hier een paar van de fijnste bulldozermomentjes:

My Life Would Suck Without You

Viel als aanvankelijke teaser in januari in eerste instantie nog een beetje tegen, maar van enige twijfel ben ik inmiddels wel dubbel en dwars genezen. Geschreven en geproduceerd door good old Max Martin en Dr. Luke.

I Do Not Hook Up

Hét prijsnummer wat mij betreft. Als ze terugkomt uit de bridge met die aangehouden hoge harmony noot (“fingeeeeeeeeeeeer!”) lijkt het potjandosie de Posies wel man, met spacey gitaren en al. Om even een goede indruk te geven van Kelly’s onaantastbare suprematie in het vocale departement, hier de “keep your thing in your pants”-versie van Katy Perry, die overigens een aantal songwriting credits krijgt op All I Ever Wanted.

Don’t Let Me Stop You

Het bevallige van The Clarkson is vooral dat ze ondanks die Stem toch altijd iets kwetsbaars, iets lijdzaams heeft, een wonderlijke combinatie die vreemd genoeg toch werkt en soms echt vreselijk tissues-in-de-aanslag hartverscheurend verterend kan uitpakken, zoals in dit liedje. Check dat refrein: “Don't let me stop you from doing what you wanna do /you don't wanna stick, trust me it's cool /take no chance gettin' over you / no, no, don't let me stop you, if you wanna leave, baby you can leave / just don't pretend that you're into me / if it ain't true, no, don't let me stop you” Ik bedoel, that's just plain br00tal! Vocaal valt het hier overigens te halen in de pre-chorus.

If I Can’t Have You

Ook voor de electrorock slettenbakken clubbanger bpop variant draait ze haar hand niet om, met toch ook weer dat zielige muurbloempje motief.

Whyyawannabringmedown

Lijkt me nou zó leuk om deze eens zonder blikken of blozen in een rawk DJ setje te gooien: “Vet, is dit de nieuwe The Gossip? Iets op In The Red misschien?” “Uh neuj, ’t is een Idols winnares met de producer van Color Me Badd ” Uno-dos-tres-suziquatro!

Eerste AI auditie: "SCORE!"

Venetian Snares @ Patronaat

2009-04-05T22:46:00.008+01:00

De opkomst van mijn leeftijds- en haarlengtegenoot Aaron Funk uit Winnipeg is retecool. Een uur te laat komt hij uit die rare Kleine Zaal liftdeur het podium opgestiefeld, rugzakje om, spaatje blauw in de hand, lange blonde manen voor het gezicht. Laadt wat spulletjes uit, zet drie pijpjes bier op de draaitafel, kijkt eens omhoog naar de DJ, steekt een flauw handje op naar het joelende publiek en WHOOMPFF. Gáán. Hij doet de volledige set op gabber BPM in zevenkwarts. 1234567 tellen dus. Maakt ook niet uit, twee keer zeven in hoog tempo wordt alras weer veertien en daarmee dansbaar. Maar dan moet je dus geen drummer zijn… Meetellen, hè, de he-le tijd. Ik geraak er maar niet in. Dansende drummers, dat is ook eigenlijk als een pusher die niet van z'n eigen dope kan afblijven; slecht plan. Vind het eerlijk gezegd ook sowieso veel leuker op de koptelefoon, die drill ‘n’ bass van ‘m. Als je er met je iPod mee over straat loopt heb je voortdurend het gevoel dat je ineens door een auto van je flikker wordt gereden of dat er een vliegtuig aan de voor mij verkeerde kant van het Rottepolderplein aan het neerstorten is. In zevenkwarts. Checkt u allen toch vooral Rossz Csillag Alatt Született, en als u dat leuk vindt mag u door voor gevorderdenshit als Winnipeg Is a Frozen Shithole.

Platgewalste Lepel

2009-03-13T13:45:00.002+01:00

Bpop: OMG WTF KSM FTW!

2009-03-09T20:54:00.006+01:00

Dit Californische kwintet, KSM dus, kwam al een paar keer eerder ter sprake en het duurt werkelijk een eeeeeeuwigheid voor dat album uitkomt, maar hot damn, het lijkt er inmiddels wel verdraaid veel op dat dit de eerste Disneydames gaan zijn die echt full on Andrew WK on our asses gaan worden. Die gitariste is trouwens sowieso echt way2cool, ze lijkt dan ook akelig veel op Mrs. Hiram. Hou je vast voor liedje 3 en 4:

Liedje Voor Je Zondag

2009-03-08T11:47:00.001+01:00

Boom Boom Clap Boom Dee Clap Dee Clap

2009-03-03T15:46:00.002+01:00

Bloodbath: De 2 Unlimited Van De Death Metal

2009-03-03T00:32:00.009+01:00

4 tha ladiez… de Ray & Anita van Bloodbath

Eén van de beste platen van het afgelopen jaar was The Fathomless Mastery van Bloodbath. Ik stak er al eens de loftrompet over in mijn eindejaarslijstje, maar ik draai hem nog steeds bijna dagelijks en ben er eigenlijk nog laaang niet over uitgepraat. Want hoe graag ik het ook mag ontkennen, soms maken drums en zang bij metal wel degelijk het, of in ieder geval een verschil. Bij Bloodbath (check die aftandse Nederlandse wiki-pagina! ), een Zweedse death metal gelegenheidssupergroep die zo ongeveer per plaat van bezetting verandert, wordt in zekere zin de aloude tweedeling tussen songschrijvers en uitvoerenden weer in ere hersteld: De gitarist, bassist én gitaarroadie van Katatonia, Anders Nyström, Jonas Renkse en Per “Sodomizer” Eriksson, waren verantwoordelijk voor de riffs en de liedjes, en ondanks het feit dat deze heren ook meer dan verdienstelijk hun mopjes meespelen op de plaat komt het echt spectaculaire muzikale vuurwerk van de Opeth poster boys Mikael Åkerfeldt (zang) en Martin Axenrot (drums), wier meesterlijke performances het album onmiskenbaar naar een hoger plan tillen.

Neem bijvoorbeeld “Treasonous” , een nummertje dat, zoals wel vaker het geval is op The Fathomless Mastery, gitaarsgewijs een kunstig bijelkaargejat midden vindt tussen Morbid Angel, black metal en goeie ouwe Zweedse death, inclusief opzichtige hall-of-fame-Entombed-riff rip-off in het refrein (overigens ook de eigenlijke reden waarom die ‘gitaar die uit zichzelf geluid maakt’ zo goed klinkt). Qua drums giert de spreekwoordelijke stront je echter al vanaf de ventilator tegemoet als het intro nog maar halverwege is, wanneer “Axe” onder de zwartgeblakerde tremolo picking riffs van een ratel in drieën overschakelt (op 0:13) naar een nog net effe snellere vierkante recht-zo-die-gaat blastbeat. Soit, die is eigenlijk gewoon puur voor de show, maar hij gaat wel echt voor goud meteen na het refrein, als de gitaren de bijna shuffelende groove metal riff van het eerste couplet weer inzetten (0:56), en Axe, tussen de zang door, tot drie keer toe doelbewust dwars tegen de ‘swingende’ gitaren in zijn straight blasts (eerste keer) en polka’s (tweede en derde keer) doorspeelt, om zich bij de vierde en laatste keer weer comfortabel in de slepende groove-in-drieën van de rest van de band te settelen. Deze incongruentie van de drums en de gitaren, die een soort ‘harkend’ effect teweegbrengt, is een mooi voorbeeld van wat metalheads ‘ziek’ plegen te noemen, een door Morbid Angel gepionierd gevoel/geluid/principe, dat op deze plaat in de meest elementaire vorm ook nog eens prachtig wordt gedemonstreerd door de zak-aardappelen-van-de-trap-rollende basdrums onder de slijmerig groene openingsriff van “Mock The Cross”. Van die dingen waar je je met louter wit gevulde oogkassen bij voorstelt, weet je wel? Maar nog even terug naar “Treasonous” want het vetste moet nog komen. Na het tweede refrein wordt het bovengenoemde stukje nog eens gespeeld, gevolgd door een wat obligaat sologedeelte en nogmaals het refrein; maar dan (3:37) volgt de bonus riffage, altijd een van mijn favoriete onderdelen van goede metal, wanneer de band, als het nummer er eigenlijk al min of meer op zit, nog even kort gaat stoeien met de hoofdbestanddelen van het liedje en er met behulp van een paar welbekende stijlfiguren (die de benaming ‘riff’ niet echt verdienen) een speels einde aan breit: System overload gitaar squeals, monotoon gedender, gruntje doet ook nog even gezellig mee en in extremis (3:48) om het helemaal af te maken weer dat jakkerende gehark met die op zichzelf doorspelende drums … het duurt maar twee tellen maar o, o, o, Gezegend Zijn De Zieken.

Soortgelijke fijne spielerei (nogmaals, het betreft hier een hobbybandje van door de wol geverfde death metal veteranen) horen we ook weer terug in het coda van “Process Of Disillumination”. Dit nummer vertoont in het begin het kleine doch terugkomende euvel op The Fathomless Mastery van death metal riffs die weliswaar solide maar toch ook wel tamelijk pedestrian zijn, maar gaandeweg blijkt dat er louter sprake is van zorgvuldige opbouw en het niet meteen al je kaarten op tafel willen leggen. Bovendien wordt het nummer, zoals eigenlijk de gehele plaat, meteen al zonder meer gedomineerd door de vocalen van Åkerfeldt. Met Opeth krijgt hij al jaren een hoop kritiek te verduren van de kvlt-brigade, maar je zou bijna vergeten wat een top notch grunt hij in huis heeft: Bovenal autoritair als de Morgenster Zelve, maar ook redelijk verstaanbaar (wat in dit geval vanwege de, zeker in het licht van Opeth, extreem over the top blasfemische teksten absoluut van toegevoegde waarde is) en bijzonder sterk qua timing en ritmiek. Let in dit nummer bijvoorbeeld eens op de twee “eternal winter / prince of darkness… rise!” passages en het daaropvolgende geblaf in triolen (vanaf 0:22 en 1:52), of de getormenteerde oerkreten op 1:16, wanneer tevens de eerste echt memorabele riff te noteren valt, waarvoor ik eerder al de adjectieven ‘geleedpotig’ en ‘krioelend’ aandroeg. Dit juweeltje wordt dus in de adembenemende laatste minuut nog even flink opgepoetst: Voorafgegaan door een beproefd staaltje adrenalineverhoging dat geen verdere uitleg meer behoeft (2:17) dient tot onze lichte teleurstelling de ‘solide’ riff uit het eerste couplet zich weer aan (2:42), maar deze wordt nu halverwege abrupt afgebroken door het glinsterende exemplaar uit het insectarium (2;48), dat op zijn beurt weer direct op z’n staart getrapt wordt door de voltallige band, met speciale aandacht ook voor de dissonante bas- / lage gitaarpartij, want ga nou niet denken dat die Katatoniaatjes een stelletje koekenbakkers zijn, hè? Pats, boem, klaar. Masterclass metalliedje arrangeren. Nog vragen iemand?

Voor de liefhebbers is hier nog een zipje met mp3tjes van de drie genoemde nummers, maar pas op, de hierboven vermelde tijdsaanduidingen gelden voor de YouTube-versies. En gewoon de plaat kopen en lekker zelf luisteren mag ook natuurlijk, maar bedenk wel, the devil is in the details.

Bonus riffage:

Nutteloze Lijstjes #4: Twaalf Platen Die Mijn Leven Veranderden

2009-02-27T13:16:00.005+01:00

Nou ja, veranderen... (ca. 1988)

Goed voorbeeld doet volgen:

1. Doe Maar - 4US (1983)
De eerste onmiskenbare fanboy ervaring. Als 9-jarige met mijn ouders naar het afscheidsconcert in Den Bosch (peeps, hoe hebben jullie daar destijds in godsnaam kaartjes voor gehosseld!?)

2. Talking Heads - Stop Making Sense (1984)
Silly music wordt geboren, in mijn hoofd, voor de spiegel en tijdens talloze playbackshows op school. Gek doen op een podium is leuk!

3. Iron Maiden - The Number Of The Beast (1983)
Mijn eerste zelfgekochte metalplaat, in de grote vakantie tussen lagere en middelbare school. Nog steeds niet van bekomen.

4. Beastie Boys - Licensed To Ill (1986)
Had ook Raising Hell of Yo! Bum Rush The Show kunnen zijn. Je zou het nu niet meer zeggen, maar ooo ja, I was a teenage basshead. Onlosmakelijk verbonden met de Bullit in Eindhoven, waar mijn beste vriend al die platen koopt die ik vervolgens mag tapen in ruil voor Slayer en Kreator. Metal en hiphop zijn dan nog beste vriendjes, ja.

5. Melissa Etheridge - Brave & Crazy (1989)
Mijn vader zag haar op Pinkpop en als op het oog ‘truie’ metalhead jat ik zijn tapeje van deze plaat om in de pauze op school in een stil hoekje in de walkman te gooien. Heimelijke terugkeer naar de ‘gewone’ muziek en al snel daarna alternatiever liedjesspul als R.E.M. en Pixies; daar durf ik inmiddels al wél weer voor uit te komen.

6. James Brown - Star Time (1991)
Totale met-stomheid-geslagen ontreddering wanneer ik deze boxset in 1991 onder ogen en oren krijg bij de cd-verhuur waar ik dan 'werk' / rondhang. Het Amerikaanse rootsmuziek kwartje van de eerste CD valt nog niet, maar da funk slaat in als een bom.

7. Nirvana - Nevermind (1991)
Harde gitaren en dikke pophooks FTW! Ik snap nu ook dat ik echt een ‘liedjesman’ ben, die bijvoorbeeld schouderophalend en ook wel een beetje hoofdschuddend voorbijgaat aan de hele Kurt-held-van-mijn-generatie factor.

8. Brand New Heavies - Brand New Heavies (1991)
Ongelooflijk achteraf, maar ik ben zo onder de indruk van deze plaat dat ik uit mijn gitaarbandje stap omdat ik niets anders meer wil dan funk drummen. Is er nooit van gekomen, behalve op de slaapkamer natuurlijk. Is ook leuk :-)

9. Various Artists - Lipstick On Your Collar (1993)
Soundtrack van de gelijknamige Dennis Potter tv-serie, vol met fifties rock ‘n’ roll, r&b én country, namelijk Hank Williams’ “Your Cheatin’ Heart”, wat mij om nog steeds onopgehelderde redenen als een magneet blijkt aan te trekken…

10. Hank Williams - 40 Greatest Hits (1978)
De beroemde gele dubbel CD, gekocht bij de V&D in Nijmegen ca. 1995, ik vermoed mijn meest gedraaide plaat aller tijden. Het americana hek definitief van de dam. Vijf jaar durende onderdompeling in het complete scala aan Amerikaanse muziek van vóór 1960 volgt.

11. Vader - Litany (2000)
De plaat die me weer helemaal terugbrengt bij metal, in 2000. Lees in OOR een recensie in de trant van “nu alle snelheidsrecords toch al definitief zijn gebroken door Nile & Vader…”, en besluit ‘m eens van de bieb mee te nemen. Begin overeenkomsten te bemerken tussen extreme metal en John Coltrane.

12. The Veronicas - The Secret Life Of… (2006)
Bulldozerpop ground zero. Sinds Ace Of Base heb ik mij nooit geschaamd voor mijn affectie voor POPmuziek: Venga-, Backstreet Boys, Britney, ik heb de cassettebandjes to prove it, maar deze plaat maakt dat ik het na jarenlange zijdelingse interesse ook eindelijk, net als echte-echte muziek, eens een beetje ga bijhouden. Morgen naar Everlife, zondag Katy Perry!

Hallo, ik ben Obi-Wan Kenobi en ik doe Buddy Holly na:

What Is This That Stands Before Me

2009-02-23T21:28:00.004+01:00

Die stomme griffo’s op het pluche ook… inkoppen, ho maar! Onder het motto ‘luid & duidelijk’ krijgen binnenkort de vaderlandse zieken-, politie- en brandweerwagens een uniforme tweetonige sirene (hier een fascinerend overzicht van de meertonige hoorns der Europese voorrangsvoertuigen). Gemiste kans, zo weet iedere metalhead, want kom op eej, wat zegt er nu luider, duidelijker en veldruimender duck & cover dan onze geliefde duivelse drietoon!

Stel je toch eens voor…

Bulldozerpop: Paramore

2009-02-23T18:07:00.005+01:00

De plaat die mij als geen ander door de afgelopen twee maanden van onvrijwillige muzikale drooglegging heeft gesleept [/drama queen modus] is Riot! van Paramore. Ze verbleef al een poosje onbekend en onbemind in de degradatiezone van mijn mp3 speler, verhuld door een inderhaast neergesmeten, ‘te emo’ gelabeld dekentje, maar diende zich plots alsnog in alle hevigheid aan. Want wat bleek: ’t Is dus gewoon pop met harde gitaren en een zangeres, need I say more. En toch, en toch… als het een ‘echt’ bandje is in plaats van je vertrouwde cookie cutter Disneyette doen de hooks stom genoeg toch altijd als vanzelf wat rockeriger aan, wat natuurlijk nooit de bedoeling kan zijn. Ik bedoel, rock ‘n’roll, ja, metal, hel ja, rock… not so much. Maar ach, zolang het Alanis/Anouk/Lorena Bobbitt gehalte niet de overhand krijgt ben ik altijd wel bereid te luisteren. Niet dat Paramore zich nou richting die specifieke no go area beweegt, want het is uiteraard veeleer teen angst die met name op debuutplaat All We Know Is Falling (2005) nog op de loer ligt, maar zelfs toen wonnen ‘de liedjes’ het gevecht al hendig. Op Riot! (2007) is er van die strijd al helemaal geen sprake meer, ondanks songtitels als “For A Pessimist, I'm Pretty Optimistic”, “Misery Business” en godbetert “We Are Broken”. Ik weet verder niet veel meer van Paramore dan dat het een jong viertal is uit Tennessee dat in de VS een strontlading platen heeft verkocht, maar wát een fijne powerpoppunkplaat is dit, en die zangeres… boy can that girl carry a tune! Hayley Williams heet ze, geboren in de stad van the godfather of country en met de achternaam van the hillbilly Shakespeare. Het beste liedje van de plaat “That’s What You Get” verraadt Paramore’s zuidelijke roots: De elegante, in lichtvoetig langselkaarschuivende drieën en vieren gearrangeerde coupletten vormen de contrastrijke backdrop voor de zó mooi simpel rechtdoor gespeelde (let op de drums, hij doet werkelijk niks) refreinen, gegoten in klassieke AABA vorm en bovendien gezegend met een kneiter van een countryhook: “That’s what you get when you let your heart win.” Prachtig! Een wonder ook hoe Hayley een strofe als “why do we like to hurt so much” weet te verkopen. Duidelijk een bandje dat gewoon lekker muziek staat te maken in plaats van vermoeiend boos te wezen, en wat een prestatie om al op zo’n jonge leeftijd het less is more principe in de vingers te hebben. Met zo’n zangeres en zulke hooks eigenlijk niet meer dan logisch, maar doe het maar eens. Ik hoop dat Demi Lovato’s volgende plaat ook zo gaat klinken, want het is zonneklaar dat ze in ieder geval al goed naar Hayley heeft geluisterd.

(Lai)Bach @ Patronaat

2009-02-10T23:29:00.005+01:00

Stormachtige dinsdagavond te Haerlem, volle maan. Geen bandrepetitie op het laatste moment. Bassist woont in Duitsland tegenwoordig, of de Achterhoek, whatever, dan krijg je dat. Toch leuk dat je dan in 'n dûrp woont waar je dan als alternatieve avondvulling maar naar Laibach kan gaan in het plaatselijke jeugdhonk. Ze spelen Bach, op keyboards en computers met een filmpje op de achtergrond voor de leuk. ’s Middags was ik al ter plaatse met de vrouw, we moesten op de foto voor het gemeentesufferdje als office romance-setje; kzal het resultaat nog wel even posten hierzo tzt. Toen hoorde ik al dat het waarschijnlijk niet zo druk zou worden bij Laibach, maar dat viel best mee uiteindelijk, al geeft het toch te denken dat een dergelijke grote naam nog niet eens de kleine zaal kan vol trekken. Die kleine oude gast van achter de Boudisque balie (jeweettogg, half Bassie van Adriaan, half Sjakie Wolfs) is er ook, dat dan weer wel; heeft ook niks beters meer te doen dan op een doordeweekse dag oude helden vereren. Het gebodene (ik ken de band alleen maar van de dubbele verzamelaar die ik heb, op Sloveense-proto-Rammstein-quasi-foute-industriële-concept-muziek stop popquiznivo) klinkt mij toe als een combinatie van de Clockwork Orange soundtrack, Kraftwerk en het alien jazzbandje dat speelt in de bar waar Luke en Obi-Wan Han Solo ontmoeten in Star Wars IV: A New Hope. Chriet Titulaer zit achter de knoppen, een oogvanger vanjewelste met zijn perfecte horizontale zijscheidinghaar. Ik voel me als rockert wel wat ongemakkelijk zo af&toe; klassiek en elektronisch, de neus-omhoog-genres waar je eigenlijk van ‘moet’ houden als weldenkend muziekliefhebber. Doe ik ook wel, maar ik heb er verders geen verstand van, ofzo. Tot mijn verbazing gaan ze zonder omhaal voor ‘mooi’ in plaats van ‘WTF!’, Chriet zit geregeld in opperste vervoering luidkeels mee te playbacken achter zijn Korg + iThingy. Na verloop van tijd begint het barokke-tierelantijntjes-jietiedieieieie gehalte wel enigszins de overhand te krijgen, getuige ook het toenemende geroezemoes om me heen. Lichte misplaatste ‘jaaah, zie je wel, het zijn ook maar mensen in een bandje’ ontroering als de drummer op zeer herkenbare wijze zijn naar voren geklopte (vooruit, electronische) basdrum weer wat naar zich toe trekt. Het einde is mooi geënsceneerd, één toetsenist blijft over om met kerkorgeleffect het laatste nummer solo te doen alsof hij in de Bavo op het vermaarde Müller orgel zit te spelen, met op de achtergrond een stortvloed aan allerhande muterende kruizen waaronder Dat Ene waarvoor een aantal toeschouwers toch ongetwijfeld ook naar de Spaarnestad is afgereisd. Ik krijg er vooral zin van om te gaan drummen en de Brandenburgse Concerten weer eens op de pick up te leggen. Kortom, niet bijster memorabel, maar toch wel erg leuk dat ik ze een keer heb gezien.

2009-01-28T09:35:00.000+01:00

Top 2008

2008-12-29T14:57:00.004+01:00

Ons kompjoeterke heeft 2008 niet overleefd, vandaar de eindejaarsstilte hierzo. Gelukkig waren de Subjectivisten zo vriendelijk mijn jaarlijstje inclusief copieuze uitleg te hosten, zie hier. De korte versie:

01 Sun Kil Moon April
02 Leviathan Massive Conspiracy Against All Life
03 Kathleen Edwards Asking For Flowers
04 Marit Larsen The Chase
05 Withered Folie Circulaire
06 Grand Magus Iron Will
07 Taylor Swift Fearless
08 Dismember Dismember
09 Miley Cyrus Breakout
10 Bloodbath The Fathomless Mastery

De beste concerten van 2008 zet ik nog wel even op een rijtje als we weer online zijn en op het gemak de last.fm past events kunnen overzien, maar eenzaam aan de top staat zonder meer Neil Young op Bospop. Voor volgend jaar staan er in ieder geval ook al weer een paar erg leuke shows op het programma: King’s X, David Byrne, Lily Allen, AC/DC én heuse bulldozerpop in het Patronaat, Everlife. Iedereen bedankt voor het lezen en reageren het afgelopen jaar, zie je aan de andere kant!

Bulldozerpop: Miranda Cosgrove

2008-12-12T11:20:00.006+01:00

Hups!

Joris schreef n.a.v. de b-pop pakjes:

"wo0t11! enzo natuurlijk maar ik ben nu ergens aan het eind van volume 2 en, laten we eerlijk zijn, het bulldozergenre is niet bepaald albummuziek he? zelfs in compilatievorm is het een behoorlijke kluif aan muzikale middelmatigheid. af en toe een handvol hits half bekijken op youtube of voorzichtig gedoseerd tussen de andere actuele mp3meuk is het geweldig, maar je moet er niet al te veel op letten (bij alles in een keer valt ook zo erg op dat al die dames precies dezelfde stem hebben en/of precies hetzelfde zingen)."

Grappig, toen ik de compilaties aan het samenstellen was maakte ik me juist vrolijk over de relatieve diversiteit! Okay, je moet het ook een beetje willen horen, maar binnen het genre heeft iedereen toch wel haar eigen neveninvloeden: Twang / country / bluegrass bij Aly & AJ, Cheyenne Kimball en Miley Cyrus, (post)grunge bij Aly & AJ, Fefe Dobson en Marion Raven, dance / electro bij Skye Sweetnam, Meaghan Martin en The Veronicas, r&b bij Jordin Sparks en Fefe Dobson, gothic metal bij Marion Raven, glam rock en speed metal bij Damone, palingsound bij Monique Smit... Waarbij aangetekend dat het mij altijd vooral om het liedje en de hooks gaat en wat minder om de vocale welonderscheidenheid. Ik heb wel een duidelijke voorkeur voor chirpy, bratty en twangy (Miley dus), en dat kan ik ook eindeloos met plezier horen; voor de wat zwaarder aangezette, uhm, 20+ sterke vrouw pathos van bijvoorbeeld Raven en Dobson duurt een album inderdaad te lang, in ieder geval voor deze 30+ slappe zak van een man. Soort-van-voordeel is wel dat er niemand is die een heel album lang alleen maar b-pop doet, het zit altijd verpakt tussen een hoop arrenbie, kiddiedancepop, hemeltergende ballads, faux-ska/-latin/-rap, eurotrash, gospel, country, Didoësque damesmuzak, Nickelbackesque herenmuzak and what have you. Zo is bijvoorbeeld "Let's Dance" één van mijn favoriete Miley-djes ("i like that drum, when it goes... bom-tuh-bom-tuh-bom"), ondanks het feit dat het niets met b-pop van doen heeft. Verder heeft Joris natuurlijk zonder meer gelijk, het gaat hier om liedjes-/singles-/radio-/clipzendermuziek, maar langspeelplaten als Aly & AJ's Into The Rush, Skye Sweetnam's Noise From The Basement, The Veronicas The Secret Life Of..., Demi Lovato's Don't Forget en de twee CDs van Miley Cyrus zijn, een zekere bovenmatige tolerantie danwel heimelijke voorliefde voor 'plat Amerikaans' veronderstellend, toch echt van harte aanbevolen.

Ondertussen is er al weer nieuws van het front: Miley's "Fly On The Wall"-video is uit; weer een variant op het uitgemolken paparazzi-thema (of 'paparazzis', zoals ze ze zelf noemt), maar niet onaardig gedaan met die parkeergarage gang dance / weerwolf Jacko referenties, en een topliedje sowieso. Verder blijk ik nog een Class Of 2008 dametje vergeten, waarschijnlijk omdat ze (nog) niet van de Disney-familie is: Miranda Cosgrove (Los Angeles, 1993). Ze lijkt het jongere zusje van Vanessa Hudgens, heeft blijkens het onhandige gehups in haar clips weinig gevoel voor ritme, is de hoofdrolspeelster in iCarly en op de soundtrack van die Nickelodeon-serie is het glas voorlopig halfvol: De onweerstaanbare C64 kiddiepopper "Stay My Baby", de vorige week als single uitgebrachte Sugababes cover "About You Now" (inferieur aan het ook al niet bijster enerverende origineel), het obligaat voortrockende "Headphones On" én de 24-karaats rockabullypop iCarly theme song "Leave It All To Me" (bellen = altijd prijs, zie ook "Let's Dance"):

Bulldozerpop: Pakjesavond!

2008-12-05T21:28:00.005+01:00

Eindelijk, zoals beloofd, de zakken met suikergoed. U heeft er even op moeten wachten maar dan smaken ze ook het lekkerst. Demi, Marion, Aly, AJ, Skye, Avril, Fefe, Hayden, Jordin, Selena, Tiffany, KSM, Cheyenne, Monique, Lillix, Lindsay en Meaghan: Tweeënveertig liedjes eerlijk verdeeld over twee volumes, alles dat tot nu toe de revue passeerde plus wat bonustracks in meer-dan-fatsoenlijke-kwaliteits-empeedrietjes. En speciaal voor de liefhebbers van de winterse feestdagen ook nog een niet te missen extraatje van de zusjes Michalka.

Babydollz Gone Wrong: Bulldozerpop Volume 1 (129MB/200kbps)

Babydollz Gone Wrong: Bulldozerpop Volume 2 (123MB/200kbps)

Bpop Xmas (70MB/320kbps)

Denk overigens niet dat u er hiermee vanaf bent: Het merendeel van de grand old ladies van het genre (The Veronicas, Kelly Clarkson, Hilary Duff, Ashlee Simpson) is nog niet ter tafel gekomen, en hetzelfde geldt bovendien voor Hare Mileysteit zelf en nog een hele bups van haar jasstaartrijders. Dat wordt wel een boxsetje waard aan materiaal vóór het eind van volgend jaar...

Dit liedje van ons aller favoriete rozezwarte B-pop postergirl is naamgever van de compilaties en bij deze ook het lijflied van dit blog; bulldozer & tutu on!

Skye Sweetnam - "Babydoll Gone Wrong"

Voor Alle Fans

2008-12-04T13:21:00.005+01:00

Binnenkort ook verkrijgbaar als girlie: "What Would Mrs. Hiram Do?"

Bulldozerpop: Demi Does Dallas

2008-11-30T22:35:00.006+01:00

Even een korte eindejaars-update. La Cyrus is vorig week zestien jaar geworden (belangrijk, want B-pop is natuurlijk de ultieme automuziek) en kreeg van papa Billy Ray een complete studio kado! Als het aan Miley zelf ligt komt in ieder geval Dolly snel eens langs. Op zich cool, en het was natuurlijk allang duidelijk dat ze zich vroeg of laat wel op c&w zou gaan storten, sterker nog: Zie hier bijvoorbeeld een kleinschalig pre-show Country Music Awards optreden eerder dit jaar met heuse rootsrock backing band (met Billy Ray doet ze overigens al sinds 2006 jaarlijks duo-presentaties bij de CMA's) of dit duet met vaders bij Dancing With The Stars. Maar toch liever laat dan vroeg hè, eerst maar eens echt de stap zetten naar het grote mensen popsterrendom. Op haar verjaardag liet ze er alvast geen gras over groeien en vierde haar feestje op de American Music Awards met een woeschte uitvoering van haar geweldige nieuwe single "Fly On The Wall" (zie hier voor de Breakout albumversie en videoclip preview foto's):

De dames van KSM hebben inmiddels hun officiële video voor "Hero In You" uitgebracht:

Ondertussen zijn ze aan het touren geslagen door Amerikaanse gymzalen met nota bene een stelletje turners, genaamd de Tour Of Gymnastics Superstars, en dat ziet er zo uit... O_o "I get so distracted", juist ja. Hier spelen ze hetzelfde nummer ("Distracted" dus) akoestisch, voorafgegeaan door een allercharmantst interview in de ochtendshow van Fox; teenhood!

Tenslotte Demi Lovato, die in de voetsporen van haar moeder treedt. Tenminste soort van, want die was cheerleader bij de Dallas Cowboys en Demi mag meteen maar "The Star Spangled Banner" zingen op Thanksgiving Day in haar thuisstad, en hoe! De dijk van een stem is moeilijk te missen, maar let vooral ook even op die giechel tussendoor op het eind:

Hammer Battalion Europe Tour @ Patronaat

2008-11-24T19:32:00.004+01:00

Monday night death metal night vorige week in de kleine zaal, even bijschakelen is het wel. Commander uit Beieren mag om half acht aftrappen voor een mannetje of tien, elf… gasten, misschien die Wagneriaanse introtape toch nog eens heroverwegen. De bassist heeft bovenstaand shirt aan, blijkbaar is er een Zuid-Duitse broederband op het werkelijk lumineuze idee gekomen om zich te vernoemen naar Neerlands grunttrots Martin Van Drunen (Pestilence, Hail Of Bullets). Hulde, en een erg strak shirt bovendien. Jammer van de saaie beard metal...

One Man Army &The Undead Quartet is de nieuwe band van de voormalige zanger van The Crown en zou kunnen worden afgedaan als volstrekt anonieme Zweedse melodeath, ware het niet dat ze een Malmsteen in schaapskleren in de gelederen hebben. Ik sta me toevallig recht voor zijn neus af te vragen wat zo’n autistische kale kantoorklerk in godsnaam in een metalband te zoeken heeft, als hij kalm naar voren loopt, zijn linkerbeen op de monitor zet, zijn gitaar kaarsrecht omhoog op dat linkerbeen en… ach, kijk zelf maar. Memorabele riffs ho maar, maar dit is ook wel eens leuk, bij ieder nummer reikhalzend naar zo’n shredtastic solo uitzien.

Van Krisiun heb ik weinig gezien. De laatste plaat van deze Braziliaanse blasturbeerders heet niet voor niets Southern Storm: Een tropische tornado wervelt door de arme kleine zaal, en niet alleen sonisch. Zoals gebruikelijk ben ik geposteerd voor de gitarist, maar al snel wordt de blik noodgedwongen verlegd naar de favela circle pit, waarvoor de niet (vrijwillig) participerende toeschouwers zelfs onder het soundboard nog nauwelijks veilig zijn, het is echt bukken voor je leven. Enkele hermanos uit het gevolg van Krisiun, ofschoon voortdurend getooid met een gulle Ronaldinho-lach en uitermate behulpzaam voor de talrijke stofhappers, toveren de zaal om tot een Uruguayaans strafschopgebied; een heerlijk liefde & oorlog sfeertje, zoals het hoort bij metal. Ondertussen buffelen de drie gezichtsloze broertjes/neefjes op het podium onverstoorbaar door hun op de goede manier ultramonotone brute death metal repertoire heen, niet zo hypnotiserend als Nile eerder dit jaar, daarvoor was de afleiding ook gewoon te groot, maar potverdorie, vet zat hoor. Met name het machinegeweerintro van “Bloodcraft” bezorgt me koude rillingen.

Unleashed, dat (zoals u inmiddels begrepen had) met Entombed, Dismember en Grave de Big Four van de klassieke Zweedse death metal vormt, heb ik dertien jaar geleden voor het laatst gezien, maar van dat optreden kan ik me maar bar weinig herinneren omdat ze toen zo collegiaal én oerstom waren om het voorprogramma te laten verzorgen door het destijds op volle Slaughter Of The Soul-oorlogssterkte om zich heen maaiende At The Gates. Blijkbaar zijn ze dus nogal hardleers, want ook vanavond wordt het gekkenhuis van Krisiun niet geëvenaard door Johnny Hedlund en zijn noormannen-van-stavast (“Greetings, warriors of the Netherlands!”). Daar is het zaalgeluid fors debet aan, want op een totaal niet matchende mix van alleen-maar-kick-en-nauwelijks-snaredrums en punchloze ‘holle’ gitaren is het lastig polkaën, terwijl Unleashed’s lekker simplistische boer’n death het daar wel vooral van moet hebben. Niet zo vreemd dus dat juist het black metalachtige "Black Horizon" van de laatste plaat het hoogtepunt van de set wordt, al is de titelsong met zijn crowd pleasende refrein ("the order is to kill/fire at will/hammer battalion... unleashed!") natuurlijk ook een dikke neo-klassieker van "Death Metal Victory"-kaliber. Aan de jongens zelf lag het dan ook zeker niet, de wisselvalligheid op plaat wordt alle-dertien-goed op het podium en Hedlund is een veteraan-frontman met een prachtig vikinghoofd die het publiek gemakkelijk om zijn vinger windt, met de bierdoop-uit-hoornkelk als ultiem moment van verbroedering. Toch benieuwd wie ze de volgende keer weer gaan meenemen als 'opwarmertje'.

Unleashed - "Hammer Battalion"

Elbow @ Patronaat

2008-11-20T21:26:00.004+01:00

Poehpoeh, wat een drukte weer in die grote zaal; iedereen blijft ook altijd direct daar aan de bar hangen pal voor de enige ingang, nog eentje erbij aan de andere kant zou eigenlijk geen overbodige luxe zijn. Maar goed, vanavond *kuch*een week of twee geleden*kuch* is ook niet zomaar een concertje: Al weken uitverkocht, het gonst in muziekminnend Haarlem, er komt een Grote Band spelen! Elbow dus, de kersverse Mercury Prize winnaars. Ze gaan al een tijdje mee weet ik, maar toch had ik er nog nooit wat van gehoord, en het leek me wel eens leuk om dat zo te laten en dan in zo'n van verwachting uitpuilende zaal te gaan staan. Dat mag echter niet van de crowd controllers, dus zoek ik meteen bij binnenkomst braaf een plekje naast mijn gastenlijstpimp, soort-van-semi-backstage in de dj booth, ook geen straf natuurlijk. Je hebt in ieder geval fantastisch zicht op de band; en zij op jou, de bassist staat me in het begin voor mijn ongemakkelijke gevoel de hele tijd aan te staren met zijn grote ogen vanonder zijn Ne-Yo hoedje. Ik vermoedde op basis van recensies enzo iets in de denkbeeldige Coldplay-Radiohead-Mogwai driehoek, britpop / postrock. Wat ik vergeten was, en wat op het moment dat Guy Garvey begint te zingen onmiddellijk duidelijk wordt: Manchester. Morrissey vooral ook, het accent, de wanhopige wenkbrauwtjes, de manier van de microfoon vasthouden zelfs. The Dears hoor ik er ook wel in zo af en toe, alleen heeft Elbow behalve het donkerromantische aspect toch in de eerste plaats ook veel sympathieke gewone-lelijke-Engelse-jongens relaxedheid; "Is everyboddi still okay?" vraagt Garvey om de twee, drie nummers met een houding en intonatie waarmee hij de lachers steeds weer op zijn hand krijgt. Op een zeker moment gaat de hele band bijelkaar op de keyboard-riser om één microfoon heen staan spelen en later mogen ook nog eens vier radioprijswinnaars een liedje van achtergrondvocalen komen voorzien; het wordt misschien wel iets té gezellig. Ik merk ook dat ik af en toe lichtelijk de kriebels krijg van de hele, dunno, politiek correcte Jools Holland / Matthijs van Nieuwkerk-vibe, maar dat ligt uiteraard meer aan mijn zure onderbuik dan aan de prima band die Elbow zeker wel is. Het optreden resulteert bij mij persoonlijk in ieder geval voornamelijk in instemmend geknik, glimlachjes, lichte ontroering maar geen echte vervoering. Mooi-ig, zogezegd. Toch ook door gebrek aan voorkennis waarschijnlijk, of het feit dat ik niet tussen het enthousiaste ‘klootjesvolk’ sta, misschien ook wel vanwege het qua liedjes nooit te winnen gevecht met de nog vers in het geheugen liggende Ron Sexsmith van de avond ervoor. Tenzij het toch dieper zit… Is mijn smaak langzaam maar zeker, op plotselinge-versmalling-door-jarenlange-vebreding wijze aan het infantiliseren? Ben ik een vluchtige thrillseeker geworden die alleen nog maar bevredigd wordt door platte bulldozerhooks? Ik heb vandaag de dag simpelweg genoeg aan metal, pop en country... als het maar fout & blank is, eigenlijk. Zonder vette hooks, riffs, twang of desnoods maar teringherrie-zonder-meer haak ik redelijk snel af, merk ik; hip en alternatief zijn in mijn boekje haast regelrechte diskwalificaties geworden, terwijl ik net als de meeste liefhebbers van mijn leeftijd toch een groot deel van het vorige decennium vooral naar dit soort bandjes heb geluisterd. Hoort dat niet andersom te gaan? Ook bij Elbow veer ik toch vooral op bij de spaarzame momenten dat de gitarist zijn Jesus & Mary Chain freak on krijgt en de oortjes even lekker gezandstraald worden. In één liedje zitten een paar mooie Talk Talk-achtige ambient aanzwellende strijkerspassages, maar die worden dan weer een beetje lafjes vlug afgekapt, snel verder met het liedje, terwijl ik juist hoop op totaal overrompellende disintegratie.

Maar genoeg over mijn tunnelvisie; Billy! Hoe was het dan in de WATT? Ben erg benieuwd wat een volwassen, weldenkende, Elbow-aanbiddende politiek correcte hipster als jij ervan vond (ik zag een hoop Clismo-lookalikes in het publiek trouwens, kort haar, dik montuur, je weet wel) én welke beroemde Rotterdammers Garvey had gegoogled om zijn betrokkenheid met de stad waarin hij speelde ten toon te spreiden. In Haarlem waren het Loutje Coster, Anthony Fokker, Kenau Hasselaer en Frans Hals. Bij jullie? Coen Moulijn, Kaatje Mossel, Joke Bruijs en Lee “The Loneliness Of A Tower Crane Driver” Towers? Ik hoor het nog wel, zet ik ondertussen die versgelekte nieuwe Britney nog eens op.

Elbow - "The Loneliness Of A Tower Crane Driver" (vul hier zelf uw infantiele "zwellen" + "strijkers" grap in)

Metallica @ Subjectivisten

2008-11-16T20:00:00.006+01:00

Een tijdje terug had ik hier met Bas een klein onderonsje over wat nou de beste Metallica-plaat is, met een voorzichtige vervolgafspraak voor iets van een duo-recensie in de nabije toekomst. Het heeft even geduurd, maar het is er nu toch eindelijk van gekomen, en hoe! In het voormalige bastion der popfundamentalisten, De Subjectivisten, hebben de langharigen de macht gegrepen en gaf een langlopende draad op het forum over onvermijdelijke metalplaten aanleiding voor een heuse Metallica week, die zich de afgelopen dagen in rap tempo ontrolde in de vorm van een serie stukken over eenieders persoonlijke Metallica-favoriet: OpperSub Omar Muñoz Cremers over het ontwaken van de mens-machine in hem met behulp van ...And Justice For All, Bas Ickenroth dus over zijn liefdesleven met Ride The Lightning, Martijn Ter Haar taking one for the team-style over de "kleng! snaredrumslag" van St. Anger, blogbroeder Billy Clismo over zijn denkbeeldige drieminutenliedjes debuutplaat... geweldig om mijn jeugdhelden Metallica eindelijk eens recht te zien worden gedaan door breedgeoriënteerde, kundige en hartstochtelijke muziekliefhebbers die bij uitstek in staat zijn om de controversiële band door alle hype en hoon heen op waarde te schatten. En sowieso fijn ook dat hiermee de site weer opgeleefd is, trouwens.

Ik had de eer om Metallica's beroemdste album en bovendien mijn onbetwiste onbewoond eilandplaat te mogen tackelen, Master Of Puppets uit 1986; gisteren is mijn stukje verschenen. Als ik het 'gewoon' voor mijn blog had moeten schrijven was het waarschijnlijk weer een gebed zonder eind geworden (dat Judas Priest ding komt er écht nog aan!), dus het was wel goed dat de snel opelkaarvolgende posts van de andere jongens deze week de druk lekker op de ketel hielden. Ben wel tevreden over het resultaat, het was ook wel iets dat ik vond dat ik ooit nog moest doen. Wie weet waag ik me toch ook nog maar eens aan een Hank Williams stuk, zo mogelijk nog meer een platgetreden pad; jammer ook dat het me niet wat vaker lukt de tijd te nemen voor zo'n wat uitgebreider verhaal.

Houdt de Subs-site in de gaten, want de grootste metalkenner van allemaal Martijn Busink gaat zich nog buigen over de magistrale cover-EP Garage Days Re-revisited en wie weet kunnen we onze indietronica stagiair Ludo Maas nog bewegen tot een afstudeerwerkstuk! Tot die tijd, hier mijn hele verhaal over Cliff & James in een notendop; let op de close up na twintig seconden, en de broeken natuurlijk:

Metallica - "Creeping Death" live 1986

Zaterdag 8 november: Ron Sexsmith @ Melkweg

2008-11-09T02:28:00.009+01:00

9:55, Station Haarlem - Damn. De rug speelt op na een iets te enthousiaste zwaai met de loodzware tas versgewassen voetbaltenues. Drie kwartier op de achterbank bij teammates M. & R. doet geen goed. MGMT's Oracular Spectacular op de car stereo; niet slecht, maar ik kan tegenwoordig maar weinig animo opbrengen voor hippe nieuwe alternatieve bandjes.

11:20, veld 4 WV-HEDW, Amsterdam - DAMN! Verdedigende kopbal na vijf minuten, wervels definitief op slot, game over. Zonder mij kansloos met 2-4 ten onder tegen Bloemendaal, uiteraard.

13:30 kantine WV-HEDW - Bier en patat. Hoe toepasselijk: Richard Witschge zit aan de bar (AFC is te gast); van welke -generatie was die ook al weer?

15:45, thuis, Haarlem - Pijnstiller; helpt niet.

16:30, Dekamarkt om de hoek - Boodschappen doen; helpt helemaal niet.

17:20, thuis - Avondeten; vegetarische hamburger met doperwtjes en aardappelkoeken; Children Of Bodom (Blooddrunk) en Ron Sexsmith (Exit Strategy Of The Soul) op de achtergrond. Vrouw is moe, weet nog niet of ze meegaat vanavond ("Hij is oud, toch?").

18:15, op de bank - Spongebob Weekend op Nickelodeon; reclame voor nickhits.nl met een flard Monique Smit.

19:14, achter de PC - Blogpost "Nederbulldozerpop: Monique Smit". Voorprogramma Madison Violet al gemist; rug zuigt nog steeds zwaar ballen. Koffie, nog een pijnstiller, twijfel of ik mijn Severe Torture shirt wel met goed fatsoen aan kan houden; toch maar een Bohren & Der Club Of Gore jackje eroverheen. Vrouw slaapt op de bank; kusje; op haar fiets naar het station.

20:15, de trein van 20:15 - iPod; "Blacksmith Of The North" van de nieuwe Darkthrone als muziek-uitzoek-achtergrondmuziek (wat een riff!); het wordt Kampfar's Heimgang; "Dodens Vee" / "Skogens Dyp" / "Antwort" nonstop Fisherman's Friend-moment.

21:05, Melkweg, Amsterdam - Enorme rij voor Ladytron in The Max; gelukkig, een aparte ingang voor de Oude Zaal. Pissen, biertje, plekje linksvoor het podium,;verbazing dat het balkon open is; zaal voor driekwart gevuld. Net als in 2005 in de bovenzaal van Paradiso weer verrassend veel oudere bezoekers; kalende mannen (en ook véél niet-kalende vrouwen) met overhemden en jas over de arm; scheelt toch weer die garderobe-euro; tsss.

21:30 - De Cherubijngezichtige betreedt het podium met twee begeleiders, een schaamteloze Lanois-nnabe met pet en al op gitaar + tweede stem en een bassist met een geweldige slimline upright, een soort contrabas in een lachspiegel gezien; nog nooit eerder gezien, maar klinkt fantastisch, met die echte-echte houtsound van een contrabas en de puntigheid van een elektrische. Eerste nummer is ironisch genoeg (vorige keer had hij alleen een drummer bij zich) "One Drummer One Drum"; is dat de titel? ik ben zo slecht met titels; directe ontroering; zou best een sigaretje lusten.

21:50 - Blokje nummers van de nieuwe plaat ("en dan gaan we weer de liedjes spelen waar jullie mee zijn opgegroeid" - LOL); bevestigt het oordeel dat Exit Strategy Of The Soul het moet hebben van de aardigheid van de stijloefeningen en per saldo misschien wel de Cherubijngezichtiges minste album is qua liedjes; hij speelt gitaar als een liedjesschrijver, pulkend met zijn duim; wel mooi ritmisch en met een goede attack, wat wel nodig is zonder drummer; idee voor een blogpost vormt zich; zou best een sigaretje lusten; durf ik een whiskey op mijn pijnstillers te nemen? Biertje doen maar.

22:15 - Het wordt me teveel; "Not About To Lose", "Hands Of Time", ik zou best een sigaretje lusten, "Just My Heart Talkin' ", "Hard Bargain", wat een achteloze inpertinente wat-zit-er-toch-in-dat-Canadese-drinkwater demonstratie van vakmanschap; hoe diep kan een back catalogue zijn; en die stem, natuurlijk. "Strawberry Blonde" is de druppel, tranen met tuiten; even luisteren of het volgende nummer niet godbetert "This Song" is en vlug naar buiten om mijn composure weer een beetje op orde te krijgen; het sigaretje smaakt ook goed.

22:45 - Toegift; whiskey; "Secret Heart" én "Cheap Hotel" van mijn favoriete plaat Blue Boy; heb ik drums gemist vanavond? Nee. Definitief open doekje; band weg, de Cherubijngezichtige buigt zich op het laatste moment nog even voorover naar een toeschouwer en besluit toch nog even diens verzoekje (titel vergeten...) te spelen; te-ring wat mooi zo in zijn eentje; ovatie, staand.

23:05, Tram 1 richting CS - iPod; weet onmiddellijk wat ik wil horen, Sun Kil Moon's April; aanrader voor als u nog eens behoefte heeft moederziel alleen doch gelukzalig boven een bomvolle tram te willen zweven; mysterieuze wonderplaat...

23:27, de trein van 23:27 - ... de meesterlijke ingetogenheid van Mark Kozelek; prachtig minimaal drumwerk ook; "Tonight The Sky" de ultieme Neil Young worship met AC/DC invloeden; plaat van het jaar? Concert al haast weer vergeten.

23:59, thuis - Vrouw op de bank, nog wakker; vi.nl; natuurlijk heeft anniesee van de lampies gewonnen.

02:28 - Blogpost "Zaterdag 8 November: Ron Sexsmith @ Melkweg".

Ron Sexsmith - "This Song"

Nederbulldozerpop: Monique Smit

2008-11-08T19:14:00.004+01:00

Oooh ja. We kunnen er wel nerveus omheen proberen te draaien, maar op zeker dat dit dus gewoon prima b-pop is, hè. Gitaarmuur is misschien nog een beetje een spekkoekwandje, maar de drums en die autotuner-break duwen het al een aardig eind de goede richting in. Schaffel-groove ook weer van de partij trouwens. Toen ik nog een muzieknerdje-in-de-dop was, ik gok zo ongeveer toen Piet Veerman op één stond met "Sailing Home", heb ik ooit eens met droge ogen aan m'n vader gevraagd of het klopte dat die shit uit Volendam 'haringmuziek' werd genoemd. Maar dit terzijde. Goed liedje dit hoor, met die "Wa-wa-wa-waanzinnig Gedroomd"-hook.

Monique Smit - "Blijf Jij Vanavond"

KT@MTVEMA

2008-11-07T15:16:00.005+01:00

Gisteren zag ik, tussen de bedroevende Uefa Cup-bedrijven door, de MTV Europe Music Awards extravaganza, live vanuit Liverpool. Korte recap: Kanye West (met een mooie kort-aan-de-zijkanten-dik-van-achteren afrobultmat) verzorgde een episch staaltje nerveus valszingen waarbij hij zich voortworstelde van ge-autotuned refreintje naar ge-autotuned refreintje als waren het reddingsboeien op de wit licht zee waarin hij zich bevond; het optreden van The Killers was in ieder geval visueel spectaculair; als ik Paul McCartney zie moet ik altijd meteen aan Lars Ulrich denken; Bono maakte zich belachelijk door zijn aankondiging van Macca te beginnen met de constatering dat Johnpaulgeorgeringo eigenlijk uit bubberlin Dubberlin waren gekomen als de aardappeloogst halverwege de negentiende eeuw wat beter had uitgepakt. Enfin, het was eigenlijk maar een vervelende opgeklopte dooie boel, niemand van de celebs leek er ook maar een beetje zin in te hebben, met nadrukkelijke uitzondering dan van presentatrice Katy Perry, die het bestond om een keer of tien van outfit te wisselen. Van haar wormpje-uit-de-appel verschijning, mijn favoriet, kan ik helaas nog geen plaatje vinden, maar deze mogen er ook wezen:

Goed, ze kan dan wel niet zingen enzo (nog zo'n 2008 schaffel megahit, trouwens), en die eerste langspeelplaat van haar is ondanks een paar prima singles en een enkele poging tot bulldozerpop ook niet heel erg om over naar huis te schrijven, maar ik ga dus echt niet thuisblijven als dit ongeleide projectiel (bovenste foto is Katy @ MTV Latin Awards vorige maand) naar de Melkweg komt hè. En als newlywed kan ik u haar geweldige nieuwe clip natuurlijk ook niet onthouden:

Katy Perry - "Hot 'N Cold"

Demi Borgir

2008-10-29T22:44:00.005+01:00

I'd heard Demi Lovato was a metal fan, and backstage [...] she confesses her affection for the headbangers. "I had an ex-boyfriend who was a total metalhead," she explains. When asked, she ticks off some of her favorite metal bands: Glendale, Arizona's Job for a Cowboy (sample lyric: "Nauseated/She chokes on her own vomit emitted from her distended and desiccated throat") and Norway's Dimmu Borgir (classic album: Death Cult Armageddon).

"I don't want kids to listen to Job for a Cowboy," Lovato says cautiously. "But there is a certain uniqueness to metal music. When someone comes over to a mike and screams — I can't do that. I listen to pop music and I'm like, 'OK, I get it' — that doesn't fascinate me. What fascinates me is metal."

For a second, Lovato looks nervous, as if she's said a terrible thing that will soon have her waiting tables at a Dallas-area Applebee's. She wonders if she should have mentioned the bands at all. "I think [Disney Channel president] Gary Marsh would kill me."

Maybe. But I think it makes her sound 15, and totally awesome.

(Jason Gay, Rolling Stone Jonas Brothers feature, 7 augustus 2008)

W00t! Demi for all tid \m/

Dimmu Borgir - "Progenies Of The Great Apocalypse"

wo-o-ow

2008-10-29T21:00:00.004+01:00

Hoe komt het toch dat al die popdiva’s de laatste tijd ineens massaal naar ye olde shuffle of, zo u wilt, schaffel beat grijpen? Is dat niet heel erg 2002? Of 1972? P!nk (“So What”), Britney (“Womanizer”), Xtina (“Keeps Gettin’ Better”), Hilary (“Reach Out”), britgirlpop up&comers The Saturdays (“Up”), stuk voor stuk behoorlijk vers van de pers-e singles en stuk voor stuk van je tuh-tuhduh-tuhduh-tuhduh-tuh… De één wat geslaagder dan de ander, maar ik heb bij allemaal de neiging om er steeds keihard “Whatever you want!” doorheen te schreeuwen (die overigens zelf recentelijk ook daadwerkelijk een stamptrance make-over kreeg, van Scooter selbst, no less). Nee, dan de nieuwe single van Beyoncé. Niet die suffe overschreeuwde 'echte' A-kant “If I Were A Boy”, maar “Single Ladies (Put A Ring On It)” uiteraard. Het drijft op handclaps en een heerlijke gemankeerde enkelsnare-ige stuiterstotter Motownbeat, waarvan op basis van zang en melodie de eerste tel steeds lijkt te verschuiven. Van weinig nummers dit jaar zó de heeby jeebies gekregen, ik krijg er onbedaarlijk zin van om buiten te gaan touwtje springen met de buurmeisjes ('t zal die "Iko Iko"-vibe wezen); totdat de horrorcrunksynths me tot de orde roepen, tenminste. Maar het mooist zijn toch die goeie ouwe Frankie Lymon wo-o-ow’s, wat een hook! Ik wist trouwens niet dat er in Amerika een heuse Rhythmic Chart bestond (een format ergens tussen pop, urban en dance in blijkbaar), maar dit nummer is er voor gemáákt en belooft veel voor de Sasha Fierce helft van B's nieuwe album. O, credits gaan natuurlijk ook naar producers Tricky Stewart & The-Dream (scoorden vorig jaar al dik met Rihanna's "Umbrella"), niet in de laatste plaats voor het uitstekend luisteren naar Lumidee's "Never Leave You" (helemaal snare-loos!):

Gefeliciteerd, drumstel!

2008-10-17T14:07:00.008+01:00

Volgens de Volkskrant bestaat het drumstel binnenkort honderd jaar, in 1909 kwam Ludwig immers met het eerste goedwerkende basdrumpedaal op de markt, zie foto hierboven voor een mooi oud exemplaar. Dat mag natuurlijk niet ongemerkt voorbijgaan, dus bij deze een triootje drumstelgebruikers die ik altijd graag mag horen.

John Convertino van Calexico is een drummende jazzfan, hij doet bijna alles met brushes en mallets en is net als ik groot liefhebber van de voetsgewijze hihatbediening. Hij heeft iets onmiskenbaar stijfs blanks, maar ik vind het altijd zo'n feest om naar hem te kijken, met z'n loensende blik, Amerikaanse jaren vijftig hoofd en beweeglijke stijl, het stoffige woestijnoverhemd nonchalant over de broek hangend; hij heeft altijd dat relaxte eerste-kop-koffie-op-zondagochtend aura, zeker ook in contrast met de slimste-jongetje-van-de-klas uitstraling van zanger Joey Burns. Convertino heeft een soort tic waarbij hij ineens kaarsrecht gaat zitten, zijn wenkbrauwen omhoog trekt en zeer gedecideerd 'nee' gaat zitten schudden tijdens het spelen. Veel shoulder drops ook, maar in dit filmpje zie je hem toch vooral zijn mooie armbewegingen maken (bv. vanaf 1:14), alsof hij aan het flamencodansen of stierenvechten is. Typisch Calexico faux-mexican zesachtsten dingetje dit, met veel drie-over-twee foefjes, altijd fijn, één van de meest aantrekkelijke dingen van latin muziek. Kenmerkend voor Convertino zijn de snelle doorlopende rechterhand op de snare (die normaal gesproeken meestal de bekkens beroert), de ondersteunend chkchkende hihat en het eveneens van jazzdrummers afgekeken spaarzame, weloverwogen gebruik van de basdrum. Met name dat laatste, soms laat hij gewoon vier maten 'open', vind ik wel erg inspirerend: Waarom toch altijd maar braaf die bas op de 1 en de 3 spelen?

Calexico - "Across The Wire" (live @ Austin City Limits)

Simon Phillips is een typische jaren tachtig drummer's drummer met een mooie krullenmat, zo één waarvan er een Zildjian promo-poster in mijn drumlokaal op de muziekschool hing, een hooggewaardeerde jazz, fusion én rock sessiemuzikant die ook nog voor vast speelde bij latere incarnaties van The Who en Toto. Hier een geweldig filmpje waar hij de onweerstaanbare Jeff Porcaro half time shuffle van "Rosanna" als uitgangspunt neemt voor een drum solo. Zoals aan het begin van het filmpje te zien is speelt Phillips zoals dat heet met 'open handen': De hihat wordt met de linker- in plaats van de rechterhand en de snare met de rechter- in plaats van de linkerhand bespeeld waardoor je niet met de gebruikelijke gekruiste pootjes op ongelijke hoogtes zit te spelen. Net als bij bv. Billy Cobham hoor je deze techniek ook daadwerkelijk terug in zijn drumstijl: Het klinkt afgemeten, precies, bijna 'gedrukt', met veel ghost notes / 'tussentikjes' op hihat en snare. Het is een manier van drummen die je niet snel zal terughoren op metalplaten, maar Phillips heeft desalniettemin twee in het oog springende sessieklussen gedaan in dat genre: De debuutplaat van de Michael Schenker Group uit 1980, met als hoogtepunt het instrumentale meesterwerkje "Into The Arena" (Phillips laat de arme Schenker werkelijk alle hoeken van de studio zien), en Sin After Sin van Judas Priest. Die band had destijds nogal last van het Spinal Tap syndroom der exploderende drummers, dus tijdens de opnames van deze plaat in 1977 werd de pas negentienjarige Phillips hals over kop ingehuurd om de drums in te spelen. Er was weinig geld/tijd, dus Phillips moest zonder veel repetities al improviserend zijn partijen op de band slingeren. In interviews heeft Phillips wel eens aangegeven dat hij het erg leuk vindt om in een andere stijl te spelen dan de rest van de band, dus hij drumde vaak rockerig tijdens jazzsessies en juist jazzy of funky bij rockbands, en dat deed hij nu dus ook bij de extreem-stijve-harken-metalband Priest. Dat levert verrassende resultaten op, zoals het rijkelijk geornamenteerde trendsettende dubbele basdrumspel in het later door Slayer gecoverde "Dissident Aggressor", maar toch vooral zijn hilarische funky herinterpretatie van het traditionele metalgallopje in "Diamonds And Rust"; dat het van oorsprong een nummer van Joan Baez is over haar relatie met Bob Dylan maakt het allemaal nog surrealistischer. Maar goed, let op Phillips dus, die het met behulp van ghost notes, four to the floor disco basdrums en een enorm gevoel voor groove klaarspeelt om een metalcover van een folkliedje te laten klinken als een kruising tussen "The Final Countdown" en "Theme From Fame":

Judas Priest - "Diamonds And Rust"

Zoals ik vroeger iedere ochtend opstond met "Wiped Out" van Raven, zo begon ik ook altijd met dezelfde twee drumpartijen als ik 's middags van half vijf tot half zes op mijn zolderkamertje ging zitten oefenen: Een soort van geloopte enkele basdrum versie van het intro van Deep Purple's "Fireball" en de memorabele gesyncopeerde groove die John Bonham halverwege "In My Time Of Dying" neerlegt. Zooo lekker om te spelen met die zestiende noten afwisselend op snare en hihat, en het is ook een erg goede basdrumvoetcoördinatietraining; in het livefilmpje hieronder heeft Bonzo er zelf ook nog wat moeite mee zo af en toe. Deze groove begint in het filmpje vanaf 3:20, maar om het geniaal geënsceneerde effect van deze partij echt te begrijpen moet je ook het eerste deel van dit lange nummer even goed beluisteren. Om te beginnen hoor je Bonham namelijk vanaf 0:46 een simpele slepende groove spelen met een zogenaamd 'voortrekkertje'; dat is het accent met basdrum + open hihat net vóór de eerste tel (en even belangrijk, net na de snare), zeg maar steeds op het moment dat Jimmy Page die hoge slide noot speelt. De befaamde middenpassage begint vervolgens dus vanaf 3:20 en het geheim zit hem behalve in het gesyncopeerde snare werk (cruciaal is het ontbreken van de snare op de derde tel) toch vooral steeds in dat extra telletje aan het einde van het blokje (de laatste maat is een negenachtsen in plaats van een vierkwarts). Daar speelt Bonham een 'uitgestelde' slag op de snare, direct gevolgd door een basdrum/crashbekken-boem, wat feitelijk de eerste tel van het volgende blokje is, maar voelt als dat 'voortrekkertje' dat je onbewust nog in je hoofd hebt zitten uit het eerste deel van het liedje. Capiche? Klinkt allemaal erg ingewikkeld hè, luister maar gewoon, het is zonder uitleg al mooi genoeg: Wát een nummer, wat een band ook, die baspartijen tijdens de gitaarsolo's om maar eens wat te noemen. De drie instrumentalisten van Led Zeppelin waren allemaal zo goed en hadden zo'n ongelooflijke chemie dat het altijd lastig blijft om precies te duiden waarom het zo magistraal is. Komt dat extra telletje nou uit de koker van Bonham of is het gewoon een voortvloeisel van Page's delta blues roots? Lekker belangrijk ook, trouwens. Het valt me op die Zep DVD waar deze opname vandaan komt overigens op dat Bonham, die volgens de overlevering verschrikkelijk hard sloeg, er meestal zo rustig bijzit. Steek er een sigaar in en het is alsof je naar Johan Derksen zit te kijken die een boompje opzet over het financiële wanbeleid bij AGOVV.

Led Zeppelin - "In My Time Of Dying" (live 1975)

Ithyphallic Europe Tour @ Patronaat

2008-10-03T15:01:00.006+01:00

Vier totaal verschillende death metal bands vorige week in Patronaat in het kader van de Heavy In Haarlem-reeks, die ons volgende maand nog Unleashed en Krisiun, en volgend jaar onder anderen Deicide en Vader gaat brengen; geweldig! Omnium Gatherum speelt op niet onaardige wijze de typisch Finse melodieus-met-toetsen variant voor een nog meer dan halflege grote zaal (komt goed), waarbij meteen het ook de rest van de avond knap volgehouden transparante zaalgeluid opvalt: Beetje meer gitaar had gemogen, maar de drums overheersen in ieder geval niet. Severe Torture uit Boxtel laat maar weer eens zien dat brabo's in een Haarlems decor altijd een bijzonder amusant schouwspel zijn, zoals bijvoorbeeld ook Agua De Annique eerder dit jaar. "Kom op godverdomme, Haarlem de gekstûh!" gilt zanger Dennis Schreurs ons midsong toe en hij kan ook z'n best kalekopheadbangen met de handjes op de dijen; hij heeft wel iets weg van Extince. Verder slacht ST simpelweg, met afstand de beste traditionele meat & potatoes no frills brute maar niet al te technische death metal band van de avond, met een speciale vermelding voor de lekker swingende bounce die drummer Seth van de Loo bij voortduring in zijn blasts weet te stoppen. Toppertje, vindt ook de zojuist straight outta harples aangesloten mrs. Hiram. Grave speelt vervolgens een beetje ongeïnspireerd, zo lijkt het, en het iets te zachte gitaargeluid wreekt zich bij deze Zweedse oldschoolers natuurlijk ook des te meer; we gaan maar eens even wat verder naar voren, want onze favoriete lokatie bovenin bij de bar mag dan zeker niet te verwaarlozen voordelen hebben ten aanzien van het zicht en de dorstlessing, maar het overhangende balkon doet de oren vaak wat tekort, zogezegd. Voorin blijkt het qua geluid nog steeds niet helemaal je dat, maar de content vergoedt veel, zoniet alles en mijn inmiddels ook presente stagiair laat zich zelfs de gewaagde uitspraak ontvallen dat het "wel een goed bandje is, volgens mij, toch?" Dat is het, Leo; maar niet zo goed als Dismember. Nile doet werkelijk precies datgene waarop ik had gehoopt, namelijk een andere dimensie inschieten, de extreme metal voorbij en tegelijkertijd zijn al jaren sluimerende belofte inlossend. Vergeet die circle pit, windmolennek of zelfs maar meetappend voetjes, dit is een kwestie van benen wijd, armen over elkaar en de weldadige geluidsgolven over je heen laten komen. Zo af en toe komt er wel een flard herkenbare riff voorbijvliegen of kun je een licht knikkende hoofdbeweging niet onderdrukken, maar verder is het wat mij betreft gewoon vervoerende, louterende, haast Coltraneëske noisescapism. Het contrast met de traditionele (and then some) podiumpresentatie van de band zorgt bovendien nog eens voor absurdistische comic relief: Zanger Dallas Toler "This next one is all about the phallus!" Wade (rechts) heeft inmiddels zonder noemenswaardige concurrentie de skulletkroon van de naar verluidt recentelijk gekortwiekte Devin Townsend overgenomen, en terwijl drummer George Kollias onverstoorbaar op topsnelheid doorratelt (stagiair Leo denkt bij de eerste paar nummers steeds dat 'de eindroffel' al is ingezet) staat gitarist Karl Sanders liefdevol glimlachend over zijn 'Egyptische' dubbele Flying V gebogen doodkalm te sweep picken (d.i.: scroll naar 2:13) alsof hij een geitje aait op de kinderboerderij, om aan het eind van ieder nummer in perfecte choreografie met de rest van de band de tweepuntige gitaarhalzen/-koppen (?) én rechterpink & -wijsvingers richting publiek uit te strekken. Achterin de zaal biggelt er stilletjes een traan mijn biertje in.

Nile - "The Blessed Dead" (aka "The Pleasant Dad)

Bulldozerpop: Disney Class Of 2008

2008-09-30T18:45:00.015+01:00

Miley & Minnie

Op 8 september trapte Hiram's neverending b-pop feuilleton af, en alsof de duivel ermee speelde kwam de dag erna de Disney Girlz Rock 2 compilatie uit. Daarop staan nogal wat min of meer gevestigde namen zoals Vanessa Hudgens, Ashley Tisdale, Hilary Duff, Aly & AJ en uiteraard Miley Cyrus & Hannah Montana (= 1 & dezelfde, voor de niet-Jetix-kijkers onder u), en lang niet alles rockt hard genoeg (de Cheetah Girls zijn nota bene vertegenwoordigd met een cover van Lionel Ritchie's "All Night Long"!), maar het is een fijne verzamelaar met een paar toekomstige brat rock heldinnen in de hoofdrol. Datzelfde geldt voor de soundtrack van de musicalfilm Camp Rock van begin dit jaar en ook die van Another Cinderella Story mag er wezen; beide titels getuigen overigens van gezonde zelfspot bij Disney. We stellen u voor aan Walt's class of 2008, vers uit het ei:

DEMI LOVATO
Geboren: 1992, te Dallas.

Next big thing, zoals gezegd. De ster van de hitfilm (in de VS tenminste) Camp Rock, samen met de inmiddels volgens mij in Nederland ook doorgebroken Jonas Brothers. Helaas, dat zijn jongens, dus die tellen niet mee. Met hen schreef Demi haar zojuist verschenen debuutplaat Don't Forget vol en ze toerden ook al samen. Voor volgend jaar staan Camp Rock 2 en haar eigen tv-show Mollywood op de rol, maar voorlopig kunnen wij wel weer even vooruit met haar knallende nieuwe langspeler. Ze heeft trouwens ook de ideale pedigree voor een glanzende bulldozercarrière: Haar moeder was cheerleader van de Dallas Cowboys én country zangeres.

"Get Back": Dé bulldozer-hit van het moment. Vocaal heeft Demi niet alleen de melisma-tierelantijntjes van Xtina, maar vooral ook Het (licht hysterische) Luchtalarm. Speciale aandacht voor de trade mark 'demi'-handschoentjes.

"La La Land": De opener van Don't Forget verwijst naar de founding mothers van het genre, The Go-Go's (wier drummer Gina Schock tussen haakjes ook de lekkere titelsong van Miley Cyrus' laatste plaat Breakout schreef) en heeft curieuze prog-invloeden in de solo's en de drums in het coda. "Who said I can't wear my Converse with my dress?" You go girl!

"Gonna Get Caught": Het moet gezegd, ze hebben op Don't Forget wel een beetje beknibbeld op de popmelodieën, ten gunste van hoog & hard van de toren blazende, ietwat platte overrompelrock à la Marion Raven. Demi heeft dan ook al verklaard 'geen bubblegum-fan' te zijn... yeah right. Hier gelukkig wel ruim voldoende poppigheid aanwezig, al is het inderdaad bijna meer AOR dan teen, zoals wel vaker in het bulldozergenre (TOR?). Iets zegt me dat Aly & AJ ook wel raad zouden weten met dit nummer.

"Who Will I Be?": Van de Camp Rock soundtrack. Had best op Don't Forget gemogen, al was het maar vanwege de pre-chorus.

"Party": Trappelzakboogie.

"Don't Forget": Even geduld, maar dan komt 'ie ook goed binnen hoor, die Smashing Pumpkins-explosie... Damn, YouTube is weer eens spelbreker. Ik beloof plechtig: Vóór de kerst een flinke zak mp3tjes, of twee.

SELENA GOMEZ
1992, Grand Prairie, Texas via NYC.

De nieuwe nieuwe Miley. Hartsvriendin van Demi, met wie ze zelfs een YouTube-kanaal heeft waarop ze samen gezellig een potje gaan zitten Miley-tje (terug)pesten; en ook on screen, als rivaliserende zangeres Mikayla, had Selena al beef met Hannah Montana in de gelijknamige tv-show. Ze speelt de hoofdrol in Another Cinderella Story en zou wel eens dé nieuwe grote ster kunnen worden. We hebben het natuurlijk nog lang niet over Miley-esque proporties, maar ze lijkt wat meer pizzazz te hebben dan haar toch iets braver toeschijnende maatje Demi, die ook nog eens de wet van de remmende voorsprong tegen heeft. In de zomer van 2009 doen ze samen de double lead vehicle Princess Protection Program, dus dat belooft een leuke battle of the bulldozerbabes te worden. Haar aankomende debuutplaat gaat volgens Selena over "rocking out, having a good time all the time, no serious stuff." Helemaal goed!

"Cruella De Vil": Terug te vinden op zowel de 101 Dalmatians soundtrack (2007) als Disney Girlz Rock 2. Een beetje lomp, maar wel lekker, en zo hoort het.

"Tell Me Something I Don't Know": Van de Cinderella soundtrack (waaraan ze ook nog de licht Braziliaans getinte clubbanger "Bang A Drum" bijdraagt), met net genoeg extra gitaren aan het einde van het refrein om voor b-pop te mogen doorgaan, en hoe leuk is die "budda-oh"-hook?

KSM
1991-1993, Burbank, California.

Eigenlijk ook meer class of 2009, dit powerpunkpoppende kwintet Go-Go-tjes-in-de-dop, nog in het pre-YouTube stadium (op dit interessante fanmade (?) 'meet the band'-station na) en pas MySpace lid sinds begin vorige maand. Zo onbekend zelfs dat ik ze 'officieel' als 'bulldozerpop' heb kunnen taggen op Last FM :) Voorlopige output: Eén veelbelovend liedje op Girlz Rock 2 ("Hero In Me", met vooral een erg fijn drie keer quasi over de kop modulerend refreintje en gang vocals) en één preview clip van een ander ("Distracted"), allebei te horen op hun MySpace. Ik zeg: In de gaten houden.

TIFFANY GIARDINA
1993; NYC.

"No Average Angel": Ze heeft in ieder geval een goeie teenpopnaam, en net als Demi & Selena (en de Veronicas) Italiaans bloed, voor wat het waard is. Dit liedje komt ook weer van de Another Cinderella Story soundtrack en heeft één mooie hook.

MEAGHAN JETTE MARTIN
1992; Las Vegas.

"Too Cool": De t.A.T.u. / Veronicas-nieuwe-stijl / electro / Eurotrash / transistorgitaarknaller van de Camp Rock soundtrack. In de clip, een scène uit de film, ook veel screen time voor goody two shoes Demi Lovato, die het duidelijk niet haalt bij "too cool for my dress" blond bitch Meaghan. Op haar website streamt ze trouwens ook nog een leuk liedje, "For That I Hate You". Maar nu snel allemaal gaan oefenen op die gepatenteerde "Too Cool" schouder-uit-de-kom move!

De kans lijkt me overigens vrij groot dat de meeste van deze dames in Nederland niet of nauwelijks op de radar zullen verschijnen, maar dat mag de pret niet drukken natuurlijk.

Cast Of Camp Rock - "We Rock"

Nutteloze Lijstjes #3: Lauwste Hip Hop Gerelateerde Lykke Li Woordgrappen

2008-09-25T18:15:00.005+01:00

1. "Gettin' Lykke With It"
2. Lykke Li Cool J
3. "Lykke Lykke Lykke can't you see, somehow your words just hypnotise me"
4. Lykke Li DAS EFX
5. "Lykke-Py-Py"
6. "Lykke down the barrel of a gun"
7. "How you Lykke me now?"
8. Slykke Rick
9. "It da Lykks baby, it's da Lykks"
10. Schoollykke-Li
11. "It's Lykke to rock around to rock around it's Lykke Lykke Lykke Lykke!"

En nu jullie!

Run DMC - "Proud To Be Black" (let op @ 0:10)

Lykke Li @ Paradiso

2008-09-24T23:09:00.010+01:00

Ik geef de bulldozermeisjes de schuld, maar de laatste tijd word ik nogal moe van 'alternatief'. Neem Lykke Li. Ze is Beth Gibbons (kopje thee op het podium) met street dance moves. Ook een flinke scheut Roísín Murphy dronken nachtvlinder d'r bij, maar toch ook een beetje Scandinavisch bleu. Een blinde kon vanavond merken dat ze pas écht los gaat op de liedjes met een dikke groove, met als hoogtepunt het KRS-ONE intermezzo (whoop-whoop!) in "Complaint Department", kippenvelmomentje voor mij én haarzelf. Maar bijvoorbeeld ook "I'm Good I'm Gone" en sowieso het laatste kwartier van het optreden doen de hoofden z'n best bobben. Eigenlijk een beetje zoals Robyn begin dit jaar, die ook vooral moest hebben van de ferme klappen van live drums met minimale overige begeleiding. Alleen is zij veel verder qua liedjes, performance en écht doen wat je leuk vindt. Kappen dus met die indietronische omfloerstigheden, Lykke, en gewoon lekker gaan funken met een stelletje hippe danceproducers. De laatkomers (stijf uitverkocht) kunnen op 6 december in de herkansing als ze in de grote zaal komt spelen, als ik me de poster goed herinner. Leuk trouwens hoe je in het rookhok van Paradiso recht onder het podium van de bovenzaal staat. Bonkig.

Lykke Li - "Can I Kick It?" (live in London 2008)

Dinsdag 23 september

2008-09-23T23:28:00.006+01:00

Leuke danwel vervelende bijkomstigheid van de modderige Zweedse gitaarsound is dat je de aanslag van de plectrum (de zogenaamde attack) amper hoort; de gitaar klinkt immers al vaneigens, dus dat geeft een hoop geluidsvervuiling. Als je dan, zoals bijvoorbeeld in Grave's "Stained By Hate" (voorwaar, Amazon previewt precies het goede fragmentje), zo'n mooie kale doch troebele riffdarstellung gebruikt om je liedje mee vlot te trekken, is het slechts gissen naar de BPM totdat de drums ineens hit-the-ground-running-stijl uit de lucht komen vallen. Erg amusant voor de eerste paar keer dat je zo'n liedje hoort. Volgens mij ben je in dit soort gevallen als drummer live puur afhankelijk van visuele aspecten (kijken naar de hand van je gitarist) om goed in te vallen, tenzij je monitormix echt top notch is, en dan nog. Waarschijnlijk volgt de gitarist gewoon de drummer zodra die invalt in plaats van andersom. De definitierijke ping-ping van ride bekkens valt in Zweedse death metal dan ook vaak beter dan de tsj-tsj van de hihat, vanwege het contrast met en het houvast geven aan het gitaarwerk.

Gary Louris en Mark Olson hebben voor het eerst sinds The Jayhawks' Tomorrow The Green Grass weer samen een album opgenomen, Ready For The Flood, en tot eenieders groot plezier komen ze ook nog spelen in de Melkweg op 3 december. The Jayhawks heb ik maar één keer gezien, in Tivoli ten tijde van Sound Of Lies (net zo goed als z'n twee voorgangers in mijn boekje). Olson was al vertrokken en Louris maakte een loei van een powerpopplaat om maar luid en duidelijk met het brave countryrockverleden te breken. Stoer kauwgomkauwend werkte hij zich door de prachtige set heen, een groot contrast met het vriendelijke solo-optreden afgelopen zomer in de kleine zaal van Paradiso (stampvol ondanks de 30 graden buiten), waar hij monter babbelend probeerde zoveel mogelijk Jayhawks-klassiekers in het hem gegeven uur te proppen, naast wat liedjes van zijn halfgelukte soloplaat Vagabonds. Wij mochten de Olson-partijen zingen. Hopelijk nemen ze een band mee in december, maar ik denk het niet. Toch blij als een kind dat ik ze nog samen op een podium mag gaan zien. Overigens, als ik even mag heiligschenden: Ryan Adams is mij liever dan Gram Parsons, en dat gold ook altijd voor The Jayhawks ten gunste van Poco, maar ik draai de laatste tijd erg veel oude Poco LPs (Cantamos, A Good Feeling To Know, From The Inside, de titelloze tweede-ling) en ben inmiddels toch een klein beetje aan het twijfelen gebracht. Een heel klein beetje.

I've Seen The Future Of Bulldozerpop & It's Name Is Demi Lovato

2008-09-22T20:42:00.002+01:00

Now playing, and it's HUGE! Of we er blij mee moeten zijn is een tweede; later meer, zonder meer.

Maandag 22 september

2008-09-22T15:40:00.007+01:00

Bij een niet nader aan te duiden postorderbedrijf bestelde ik een hele tijd terug één van de beste platen van het jaar, Grand Magus’ Iron Will op gatefold vinyl, alsmede digipak re-issues van de Darkthrone klassiekers Under A Funeral Moon, A Blaze In The Northern Sky en Transsylvanian Hunger; die had ik schandalig genoeg nog steeds alleen maar op tape en als mp3tjes, dus het was al een tijdje de hoogste tijd voor een upgrade. De Grand Magus plaat bleek net uitverkocht, vandaar dat ik er lang op moest wachten. Vorige week arriveerde het pakketje eindelijk. Iron Will heeft geen klaphoes, maar er zit een mooie grote poster bij van de lelijke hoes (zie boven; ik dacht steeds dat het een draak was, maar volgens de vrouw is het een 'enge wolf'; mooi, eentje voor op de werkplek dus, naast Anneke van Giersbergen) en het vinyl heeft glitterspikkeltjes! Nog veel beter: Het Darkthronetrio is per abuis op gelimiteerde (2000 ex.) picture disc toegestuurd… Ik heb besloten dit meevallertje maar eens zonder bezwaard gemoed voor lief te nemen, in het verleden ben ik immers al vaak genoeg gen%$id met online bestellingen (verkeerde platen, beschadigde hoezen, plotseling drastisch verhoogde portokosten, mispersingen). Niet door dit bedrijf overigens, maar dat is dan hullie bad deze keer.

De openingstrits van Withered’s Folie Circulaire zou zomaar eens het mooiste nonstop metalkwartiertje van het jaar kunnen zijn. Momenteel schrijft alleen Leviathan mooiere huilriffs op de grens van black metal en gotische My Dying Bride-doom. De Amerikanen zijn echt ver op de Noren aan het uitlopen inmiddels. Ik kan er nog steeds met mij hoofd niet bij dat de woedende tristesse van Massive Conspiracy Against All Life aan het brein en de handen van een Californiër is ontsproten.

Anaal Nathrakh - Carter The Unstoppable Sex Machine mash-up.

Deze week begint eindelijk het concertseizoen weer: Woensdag naar het hippe noorvrouwtje Lykke Li, die in de voor haar inmiddels veel te kleine bovenzaal van Paradiso moet aantreden en donderdag Nile, Grave, Severe Torture en Omnium Gatherum in Patronaat. Belphegor trok zich een paar maanden geleden al terug, maar nederdeathmetaleredivisionist Severe Torture is een misschien nog wel betere vervanger, al had ik de over the top show van de Oostenrijkers graag een keer willen meemaken.

Van de week is Earl Palmer is overleden, en met hem ook een beetje the Big Beat. Vorig jaar blogde ik nog een prematuur hagiografietje bijelkaar voor de grootste klassieke rock ‘n’ roll drummer. Rust zacht Mr. Earl, ik zal er nog eens een extra gesyncopeerd roffeltje uitgooien binnenkort.

Mijn moeders verwarming is van de maand geserviced door de vader van de Brabantse spits van Real Madrid, die vroeger bij mij in de omgeving woonde en bovendien bij dezelfde club voetbalde als ikzelf. Ze heeft gezellig met hem gekletst over vrúeger en vertelde me trots dat hij liefst twee keer van haar toilet gebruik heeft gemaakt, waarvan één keer met de deur halfopen! Kijk daar doe je het nou allemaal voor, mijn weekend kon in ieder geval niet meer stuk.

(Dit is mijn eerste 'bewust informele blogpost', zoals het eigenlijk ook bedoeld is op een weblog, zeg maar. Vanaf nu wil ik dat vaker gaan doen, tenzij ik héél veel "To yourself, Hiram"-reacties ga krijgen. Of eigenlijk maakt dat ook niet uit. Ze zijn gemakkelijk te herkennen aan de titel, dus als je het niks vindt, in het vervolg gewoon maar skippen, hè. Bovendien gaan mijn random thoughts 80 procent van de tijd toch ook gewoon over muziek (en die andere 20 over voetbal), dus zoveel maakt het niet uit. Binnenkort in ieder geval weer gewoon wat bulldozermeisjes, en ik ben ook bezig mijn recentelijk heftig opgelaaide liefde voor Judas Priest onder waardige woorden te brengen; I'll be back.)

Bulldozerpop: Aly & AJ

2008-09-13T12:51:00.005+01:00

Alyson Renae en Amanda Joy Michalka zijn Californische christenDisneyzusjes uit het boekje, die momenteel als Aly & AJ hard aan de weg timmeren in de grotemensenwereld van hun vaderland. Ze mochten begin dit jaar al op tour met America's sweetheart Hannah Montana/Miley Cyrus, met wie ze een voorkeur voor seventies hardrock blijken te delen (al moet gezegd dat de definitieve versie van deze KISS klassieker al een jaartje of vijftien op naam staat van Toad The Wet Sprocket); zelfs Grand Funk kreeg al een Cow Belles-stijl peroxide-makeover.

"Chemicals React": Van biologie hebben ze niet veel begrepen (Charles Darwin is in ieder geval niet uitgenodigd op hun feestje), maar home schooling heeft Aly "Chemicali" & AJ in ieder geval prima bijgebracht hoe je een ambachtelijke bulldozerknaller in elkaar zet, want deze zelfgepende single uit 2006, afkomstig van debuutalbum Into The Rush, is de stijl in optima forma. De samenzang, met die ene hese stem, doet af en toe wat aan Indigo Girls denken (laat ze het asjeblieft niet horen...), maar goed, dan ga je het waarderen om dingen waar het eigenlijk niet om gaat, want BOOOOOOMMMMM wat een deurdozerrefrein, gewoon, na 25 seconden intro, wat nou couplet? Meer hooks dan een winkel is visbenodigdheden en dikke bonus punten voor de bellbottoms, al helemaal als die gebruikt worden om het refrein mee in je gezicht te schoppen. Nickelback "yeaheah": Check.

"Bullseye": De producers van A&A draven soms net wat te ver door qua drukke beats en andere electronische tomfoolery, maar dit nummer heeft beslist iets lekker sassy/bubbly/bouncy-s, als een tiltende flipperkast. Misschien komt het omdat de twee volgende nummers op Insomniatic (2007) "Closure" en "Division" heten, maar dat basloopje in het couplet heeft toch een vrij hoog "Blue Monday"-gehalte, niet?

"Like It Or Leave It": Ook weer zo'n leuk ritmisch r&b-achtig triolengeintje, wat op zich niet hoog scoort op de schaal van bulldozerfähigheid. De "like it or love it or leave it"-hoeklijn is ondeugend en zelfs beetje eng in een Prussian Blue kind of way.

"If I Could Have You Back": Duet voor grommende gitaren en op hol geslagen autotuner; en óf het werkt!

"Jingle Bell Rock": Veel duidelijker kun je het niet krijgen, gitaarmuurpop. Dit heeft dus echt veel potentie als je het mij vraagt, maar het klinkt helaas als een haastklus die ze zelf niet heel erg serieus namen, als je naar de drums en de gitaarsolo luistert. Toch graag even uw aandacht voor de prachtige harmonyvocals aan het begin van het tweede couplet, na de gitaarsolo. Mijn tolerantie voor kerstliedjes is overigens waarschijnlijk onevenredig hoog vanwege jarenlange vrijwillige blootstelling aan 1940/50s pop, country en bluegrass, dus mijn excuses voor eventuele afgezakte broeken.

"Greatest Time Of Year": Nog meer "joy to the world". Je kan zeggen wat je wil, bijvoorbeeld dat ze geen traditionele schoonheden zijn (zelfs borderline trailer trash, zo u wilt), niet echt kunnen dansen en in het algemeen te weinig X-factor bezitten, maar die "Chemicals React"-stijl seventies danwel nineties glam/hardrock setting met kikvorscamerapositie staat ze gewoon er-rug goed.

Rekwisiete 1980s cover tot besluit:

Sneeuwschuiverpop: Lillix, Fefe, Skye & Avril

2008-09-09T16:48:00.007+01:00

De oplettende bloglezer zou inmiddels hebben kunnen opmerken dat ik een enigszins onverklaarbaar zwak heb voor musicerende Canadezen: Kathleen Edwards, Rush, The New Pornographers, Neil Young, Voivod, The Band, Into Eternity, Shania Twain, Sloan, de lijst is werkelijk schier eindeloos. Als ik even mag generaliseren, het lijkt vaak alsof de noorderburen een wat meer clevere vorm van popmuziek brengen dan Amerikanen, alsof ze er eerst heel grondig over nagedacht hebben wat nou eigenlijk de essentie van een bepaald genre is om vervolgens de Amerikaanse grondleggers keurig netjes en zonder veel poeha in kwaliteit voorbij te streven. Ook in de onderhavige bubblegrunge-niche doen ze weer goed mee: Lillix, Fefe Dobson maar vooral Skye Sweetnam. En Avril Zelf, natuurlijk. Toch ook weer een beetje Noorvrouwen, dus.

Lillix - "What I Like About You"
Martijn heeft natuurlijk soort-van-best-wel-een-beetje gelijk met zijn commentaar op de lompe eenvormigheid van het songmateriaal in dit genre; ik noem het ook niet voor niks bulldozerpop hè. Gelukkig doen de meiden ook allemaal, verplicht lijkt het wel, een jaren tachtig cover; misschien leuk voor een apart bonusZIPje later. Hier dus Lillix (niet al te succesvol West Coast (British Columbia dus!) damespunkpopkwartetje) met een Echt Liedje, de powerpop / zingende drummers-klassieker van The Romantics. Ook hier weer keurig quasi skinny tie historisch verantwoord met Farfisa solo; die mondharmonica uit het origineel is natuurlijk "like so whatever...". Komt uit het Disney Lindsay Lohan-vehicle Freaky Friday, je ziet haar dan ook prominent terug in de video. Zo'n drumstel wil ik ook!

Fefe Dobson - "Don't Let It Go To Your Head"
Nog een Canucky also ran, uit Toronto. Goed liedje dit. Ze zingt iets te rrriot girrl eager naar mijn smaak, maar het refreintje is weer grootsch genoeg, dank u zeer. En, bijzonder listig, de gevreesde Nickelback (uit Hanna, Alberta) post-chorus "yeaheah"-valkuil wordt vermeden ten gunste van een welgemeende "ohwohw". Wijze les is echter wel dat op een gipsblok (laat staan een toiletpot!) gaan zitten tijdens het refrein niet erg bevorderlijk is voor je charisma. Of zou het een eskimo-referentie zijn die alleen die dekselse Canadezen snappen?

Skye Sweetnam (foto boven) heeft ook een flinke scheur voor zo'n klein madammeke. Ze had een paar jaar geleden iets van een cult status onder teenpop-afficionados meen ik me te herinneren (niet dat dat verder heel veel te betekenen heeft in the bigger scheme of things, natuurlijk), maar ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat de verwachtingen omtrent haar succes groter waren dan het tot nu toe uitpakt, haar (internationale) carrière lijkt een beetje als een nachtkaars uit te gaan. Jammer, want vooral haar debuut Noise From The Basement is bijna all killer, no filler qua songs en met extra harde gitaren bovendien, dus dit is maar een bescheiden selectie uit veel meer lekkers (zie ook vorige post voor de clip van "Billy S."):

Skye Sweetnam - "I Don't Really Like You"
Een terugkomende associatie bij veel van deze liedjes is voor mij toch ook King's X: De tegen de nu-metal aanschurkende trampoline groove, die tokkelriff vóór het refrein, de koortjes, het algehele soort van heavy poppy-heid. Ze is vast nog gristelijk ook.
Skye Sweetnam - "Shot To Pieces"
Die, ahum, 'dubbele basdrum' is zoo leuk, je ziet als het ware die twee wijsvingers beurtelings op het toetsenbord neerdalen... \m/
Skye Sweetnam - "Hypocrite"
Ik bedoel, wederom moeilijk te horen hier, maar daar in het refrein, dat is toch een gitaargeluid waar vijftien, twintig jaar geleden iedereen die niet John Sykes heette, op de goede manier van in z'n broek zou hebben gedaan? Zou Skye een heimelijke Zweedse death metal-fetish hebben? En ja, ze zingt inderdaad "Avril-lite"; check die tekst!
Skye Sweetnam - "Number One"
Maar goed, ik kan het wel stug popmetal blijven noemen en er allerlei metal- en powerpopreferenties met de haren bijslepen, het valt allicht niet te ontkennen dat punkpop eigenlijk vaak een beter passend label is. Van Green Day, Blink-182 en Sum 41 (zeer typische Canadese exponent wederom, met hun clevere hiphop- en metalpastiches) is het immers een verrekt kleine stap naar de roze/zwarte suikerspinpunk van Skye en Avril. Het gaat mij simpelweg om het 'kleine meisjes met grote gitaren'-gevoel.

Avril Lavigne - "Runaway"
Goede (en heel erg bekende) suikerspinnen behoeven geen krans. "Ben ik nou zo goed of ben jij zo slecht?", zei het refrein tegen het couplet; dat refrein is dan wel weer afgekeken van The Veronicas' "4ever", maar die hebben natuurlijk hun hele ding aan L'Avril te danken, zoals eigenlijk iedereen die hier de revue passeert. Fijn toch dat Mrs. Sum 41 haar emo-neigingen van de vorige plaat heeft overwonnen en gewoon weer lekker aan het bulldozerpoppen is geslagen op het raak getitelde The Best Damn Thing; van trouwen word je nou eenmaal gelukkig :) En zo'n drumstel wil ik oo-hook!

Sum 41 - "Motivation / Raining Blood" (live @ Rock 'n'Roll Hall Of Fame)

Bulldozerpop: Marion Raven

2008-09-08T12:56:00.007+01:00

We doen even een blokje zwaar verslavende aalgladde meidenmetalpop, gewoon, omdat er immers niet zo héél veel leukere dingen bestaan op dit ondermaanse en vreemd genoeg toch lang niet iedereen daar van op de hoogte schijnt te zijn.

Marion Raven (website; MySpace) is een Meat Loaf-meisje met een schattig Scandi/Disney/teenpop verleden. Waar haar M2M-maatje Marit Larsen tegenwoordig tintelfrisse ABBAesque indiefolkpop maakt (Nieuwe single! Nieuwe plaat dit najaar!! Nieuwe invloeden: Gillian Welch, Dolly Parton & Alison Krauss!!!), is Raven van de onverbiddelijke quiet/loud shock & awe bulldozerpop: Monsterlijke gitaarmuren en dito hooks maken over-the-Céline-Dion-top-goth-power-metalpop zoals alleen de Noorvrouwen dat kunnen. Ik ben groot fan. Filmpjes!

"Break You": Deze orkaankracht is nauwelijks navoelbaar in YouTube-format. Mijn favoriete detail in dit nummer is de switch naar The Big Rock Ride Cymbal halverwege het refrein. In jaren tachtig videoclips werd van de drummer verwacht dat hij op deze momenten met zijn stok naar de camera wees, onderwijl zijn beste rock face uit de kast halend. Chad Smith doet een hele mooie in RHCP's clip voor "Dani California" (op 2:47); als je Tommy Lee heette, deed je het zo.

"Heads Will Roll": Nog 'n Mötley Crüe momentje, dit keer letterlijk middels een gastbijdrage van Nikki Sixx. Duidelijk gevalletje van 'quasiNINindustrialsoftcockrockchique'.

"Get Me Out Of Here": Powerpop mash-up: Orgeltje van de Cars, openingsriff van Urge Overkill's meer dan geniale "Sister Havana".

"Here I Am": Carrie Underwood doet Evanescence. Mooie harmony-vocals-met-zichzelf à la Kay Starr in het refrein. Minder mooie Nickelback rip-off na de bridge.

"Set Me Free": Even zwaaien naar Alanis in de pre-chorus allemaal, en vervolgens weer snel bukken voor de zessnarige bomaanval.

"Falling Away": 1980s popmetal met een 1990s gitaarmuur.

Zo heb ik nog wel een kwartetje of wat onweerstaanbaar hard rockende jongedames in de aanbieding, maar poeh hey, dit is voorlopig wel weer even genoeg pixelated 128kbps gerinkel-de-kinkel voor één blogpost; bovendien hebben de jongens van Google Ads me inmiddels ook genadeloos ontmaskerd ("Meet Sexy Local Gay Men"). Later meer, inclusief een compilatieZIPje, want zoals gezegd, YouTube blijft behelpen. Hier vast een teaser voor de volgende aflevering:

Skye Sweetnam - "Billy S."

Nutteloze Lijstjes #2: Favoriete (ex-) Judas Priest-leden

2008-09-06T22:25:00.003+01:00

1. K.K. Downing
2. Rob Halford
3. Glenn Tipton
4. Les "Feathertouch" Binks
5. Simon Phillips
6. Scott Travis
7. Ian Hill
8. Dave Holland
9. Alan Moore
10. John Hinch
11. Tim "Ripper" Owens
12. Al Atkins

Fun fact: Kenneth Downing, Jr. kreeg zijn bijnaam op een vroege Priest tour in Denenmarken, van een lokale vrouwelijke fan die zijn echte voornaam niet kon uitspreken. Ik stel voor dat we die nieuwe '10' van FC Twente vanaf nu dan ook maar KK Perez noemen.

"Mr. Downing is primed & ready on a Sunday - oooooowww...":

De Hammers Of Misfortune Street Team Komt Naar Je TOE Deze Najaar

2008-09-03T12:05:00.013+01:00

Terwijl de rest van het internet peentjes zweet over de vers gelekte nieuwe Metallica (die zowaar niet onaardig klinkt, zo op het eerste gehoor), moeten wij hier uw aandacht toch even vestigen op de twee nieuwe pareltjes die ons knuffelbandje Hammers Of Misfortune zopas voor de zwijnen wierp. Over twee maanden komt de langverwachte dubbelelpee uit, of zoals de band het noemt, 'een split met zichzelf'. De twee teasers klinken ondanks enkele bezettingswisselingen (waaronder een nieuwe zanger) nog onmiskenbaar als de Hammers van The August Engine en The Locust Years, al vermoed ik mede op basis van het concept, de pasticheuze hoezen (Hawkwind? Ramases?) en de tracklists dat sommigen onder ons hun prog-o-meter weer even wat bij zullen moeten stellen (de Opeth-invloeden lijken er niet minder op geworden, getuige "Rats Assembly"). De productie lijkt ook niet noemenswaardig anders of beter, maar uiteraard stellen we dat oordeel beter uit tot we het vinyl in huis hebben. Het titelnummer van de tweede plaat is in ieder geval alvast prachtig, luister maar:

MP3 Hammers Of Misfortune "Rats Assembly" (album: Fields)

MP3 Hammers Of Misfortune "Church Of Broken Glass" (album: Church Of Broken Glass)

The Guitar Sounds By Itself

2008-08-11T20:05:00.003+01:00

Toen ik van het weekend naar Lenny Kuhr lag te luisteren op het weer reuze gezellige Folkwoods festival in Eindhoven, zat ik ondertussen toch stiekum wat te bladeren door de zojuist ontvangen Engelse vertaling van het uitputtende standaardwerk Swedish Death Metal van Daniel Ekeroth; het eerste hoofdstuk belooft in ieder geval veel goeds, en dat gaat dan nog slechts over het ontstaan van death metal in het algemeen. Nou had ik het eerder al eens verlekkerd over het kenmerkende gitaargeluid van Zweedse death metal en van Dismember in het bijzonder. En ziedaar, ter promotie van zijn boek heeft Ekeroth een clipje gemaakt waarop hij ons deelgenoot maakt van de diepste geheimen van die onovertroffen smerige sound, op dusdanige wijze dat ik het u niet kan onthouden (ofschoon ik ernstig met de mogelijkheid rekening houd dat hij ons hier zwaar zit te fokken...):

En nu we toch even ordinair aan het grappige-filmpjes-dumpen zijn, in aansluiting op de vorige post over Slayer ook nog maar even deze klassiekers, die de band treffender verbeelden dan alle boekenschrijverts bij mekaar (iedereen die het ook weet, nu lid worden van die last.fm groep!):

Reign In Blood - het boekje

2008-08-07T16:39:00.006+01:00

In de bijzonder prettige hap-slik-weg 33 1/3 reeks over klassieke albums verschenen dit jaar de eerste twee boekjes ter ere van metalplaten; niet over Zep en Metallica, maar over Sabbath en Slayer, want die zijn hardcore-der en eeuwig hipper. Master Of Reality kreeg de (semi-gelukte?) semi-literaire behandeling van Mountain Goat John Darnielle, Reign In Blood het min of meer traditionele ‘reconstructie a.d.h.v. getuigenverklaringen / persoonlijke herinneringen van de auteur en celebs / superlatieven-overload’ eerbetoon, van de hand van D.X. Ferris.

Een beetje sceptisch was ik wel vantevoren: Wat valt er nou nog voor zinnigs te zeggen over dit werkelijk door jan-en-alleman doodgeknuffelde standaardwerk, een plaat die bovendien überhaupt iedere beschrijving lijkt te tarten en gewoon is. De eerste dertig bladzijdes doen het ergste vrezen en zijn in drie woorden samen te vatten: Fuckin’ Slayer rules; en ook tegen het einde van het verhaal verliest Ferris zich weer in totaal overbodige Grote Woorden-loftuitingen (“Slayer is méér dan een metalband, het behoort tot de canon van de rock ‘n’ roll”) en overmatig veel aandacht voor de teksten (dat schijnen “uiteraard meesterlijke en onovertroffen overpeinzingen over het Kwaad” te zijn; ik zweer, nooit ook maar enige achting op geslagen). Maar gelukkig handelt de hoofdmoot van het boek over dat wat mij het meest interesseert, namelijk de minutiae van het opnameproces en wat daaraan vooraf ging.

Want áls ik al een prangende kwestie opgelost had willen zien in dit exposé, dan was het wel de precieze rol van de producer: In hoeverre kwam de koerswijziging ten opzichte van Slayer’s vorige plaat Hell Awaits, die toch meer traditioneel galmend episch jaren tachtig heavy metal was, uit de koker van de destijds (1985/1986) net doorgebroken 22-jarige Def Jam-labelbaas, RIB producer (zijn eerste metalklus) en inmiddels volop gelauwerde krasse knarren reanimator Rick Rubin? Ik heb jaren het sluimerende gevoel gehouden dat als bijvoorbeeld Anthrax’ of Dark Angel’s derde (danwel tweede) plaat door Rubin zou zijn geproduceerd, zij zonder meer de plek van Slayer in de geschiedenisboeken hadden ingenomen. Om met Anthrax te spreken: NOT! Op het moment dat Slayer bij Def Jam tekende was al het ultrakorte/-snelle/-harde songmateriaal voor RIB (grotendeels geschreven door gitarist Jeff Hanneman en sterk beïnvloed door zijn voorliefde voor hardcore punk) al op de band geslingerd in de oefenruimte (Tom Araya’s garage) en Rubin wilde juist koste wat ‘t kost het rauwe in-your-face geluid van die demo vastleggen in de studio. Met behulp overigens van zijn linker- én rechterhand, engineer Andy Wallace; Rubin was ook toen al in de eerste plaats de Zenmeester met de gouden oortjes die luisterde, wikte en beschikte vanaf de sofa en het vuile werk verder overliet aan de techneuten.

De fly on the studio wall-passages zijn zoals gezegd het leukst, bijvoorbeeld als Rubin aan de hand van een inderhaast geschetst tekeningetje aan Hanneman probeert uit te leggen welk een desastreuze uitwerking een reverb-effect (galm) heeft op de baan van de geluidsgolven uit zijn Marshall-versterker; de blik van Hanneman, die door Ferris wordt neergezet als zowel het brein achter RIB (tevens beaamd door de andere songwriter van de band, gitarist Kerry King) als het enige echte numbskull SoCal hesherdude feestbeest van de band, moet onbetaalbaar zijn geweest. Ook een scène om met graagte de fantasie de vrije loop bij te laten: Russell Simmons die samen met zijn Def Jam-homies in full Adidas-cum-bling regalia ook maar eens bij een Slayer-show gaat kijken waar zijn zakenpartner Rubin toch zo vol van is. En nu weten we eindelijk waarom (nl. genomen tijdens een festival in België) ze op die legendarische foto op de achterkant van de hoes toch met van die mietige 0,25 l. blikjes Stella Artois staan te poseren. Goed, ik zal niet alles verklappen, maar het is al met al best een onderhoudend boekje dus, met terecht ook veel aandacht voor drummer Dave Lombardo en zijn drie gloriemomentjes: De dubbele basdrumbreak in “Angel Of Death” (28 hits in 2 seconden!), het intro van “Criminally Insane” (inmiddels het ultieme drumsoundcheckcliché) en de knock-knock-knock-who’s-there flam tap binnenkomers van “Raining Blood”.

Maar de grootste eye opener zit voor de goede verstaander verstopt in Ferris’ beschrijving van de Hit City West studio in Los Angeles: “In an entrance/office-lounge area, a tabletop Galaga videogame kept musicians occupied while the rest of the band took their turn.” Kijk, dat is nou nog eens informatie waar we wat mee kunnen. Rubin, Russell, reverb, reptielenverzameling, rancuneuze ex-roadies, 25-cm.-spijkers-armbanden, Geen Slaap Tot Breukelen, Cubaanse percussie, Mengele, Chileense disco… vergeet het, allemaal niet van belang. Het sleutelwoord hier is Galaga. Klassieke 1981-stijl Space Invaders-achtige rapid fire shoot ‘em up met een surplus aan whammy bar joystick action ter ontwijking der vijandige projectielen... Ik bedoel, je moet er toch niet aan denken hoe Reign In Blood zou hebben geklonken als er een Frogger of Paperboy-kast had gestaan!

Hé, muur, stil 'es!

2008-06-24T18:14:00.003+01:00

Gister plukte ik Night Of The Bloody Tapes van The Cherry Point ergens van het web en zonder dralen hing Last FM er het mij onbekende genretagje wall noise aan. Ha. Vandaar. Enzo. Later.

The Cherry Point feat. Andorkappen - Live in L.A. 2005 ('het' begint na één minuut; na een seconde of 20 loopt heer kersenpunt Phil Blankenship zelf even door 't beeld, kaal, snor)

Voorpret: Baroness

2008-06-17T19:13:00.004+01:00

(foto met dank aan Stichting Behoud van de Vlasbaardgroei)

Na jarenlange associatie met achtereenvolgens de pornstache (1970s), de vlassnor (1980s) en de goatee (1990s) wordt metal in de 21e eeuw meer en meer bevolkt door heerschappen met een wat omvangrijkere gezichtsbegroeiing. Ook Baroness, morgenavond te aanschouwen in de Oude Zaal van de Melkweg, behoort onmiskenbaar tot het inmiddels bona fide subgenre van de beard metal. Let wel, de baard (uiteraard in ongetrimde wollige daklozenstijl) gaat hierbij lang niet altijd vergezeld van lange echte haren maar minstens even zo vaak van een afgeragde cumstained baseball cap of van die quasitribale oorlellen waar je een rijksdaalder of een kleine goudvis doorheen kan gooien. Muzikaal betreft het doorgaans een ratjetoe van sludge, stoner, doom, en post-metal(core), bovendien is het onderscheid met hipster metal zo goed als nonexistent, en tja, eigenlijk is het gewoon allemaal de schuld van Mastodon. Baroness heeft in ieder geval de koelste cover art van allemaal, getekend door zanger/gitarist John Baizley. Ik prefereer, “ik-vond-ze-al-goed-toen-ze-nog-slecht-waren”-stijl, nog steeds de twee oudere EPs, maar de debuut/doorbraak Rooie Langspeelplaat is ook vet als een honkbalpet; gaat dik de bom worden morgen. Ook voor al uw dakdekkingsklusjes, overigens.

Baroness - "The Birthing" (live 2007; engage treble reducer)

Dismember - "Under A Bloodred Sky"

2008-06-16T22:29:00.009+01:00

Een band adoreren om z’n übervette gitaargeluid, dat is eigenlijk zoiets als van een vrouw houden vanwege haar rondborstigheid. Gelukkig schrijft Dismember met enige regelmaat ook nog puike liedjes. “Under A Bloodred Sky” van hun dit jaar verschenen titelloze plaat heeft alles wat je mag verlangen van een death metal nummer, and then some; ik ben nu al een paar keer letterlijk (fysiek) duizelig geworden van de eerste tachtig seconden. Snel, zwaar, bruut, to the point back-to-back killer riffage en vooral ook zweedser dan Ikea, want verdomd als dit geen 24-karaats popliedje is, met als crux de majeur-akkoorden van het refrein én het instrumentale black-ish pre-chorusje met perfecte bass/crash-boost op 't eind. Het is een nauwelijks waarneembaar verschil, maar die duizel is toch echt pop-bliss, en geen metal-adrenaline, of waarschijnlijker nog, een combinatie van beiden; alsof je straight bourbon chaset met een Breezertje. Blijf daar maar eens mee op je poten staan...

Maar nog even over dat gitaargeluid. Zoals ik al zei, de soundcheck vóór het concert van Dismember eerder dit jaar in Purmerend was voor mij eigenlijk al de entreeprijs dubbel en dwars waard. Het bulderend geraas van een panzerdivisie die en masse een fjord in dondert. O goddelijke gruizige smeuïgheid. Niks meer aan doen. Het hielp wel dat de gitaarroadie niet zoals gebruikelijk verveeld naar de geluidsman starend wat lome power chords stond weg te harken, maar aan het shredden sloeg als ware hij de papierversnipperaar van de boekhouding van Feyenoord in het tijdperk Van Den Herik. Ik stond het in de nog bijna lege zaal dusdanig met open mond gade te slaan dat mrs. Hiram al aanstalten begon te maken om mij een niesonderdrukkende wijsvinger (plus pinkje voor de show) onder de neus te wrijven. Hoe spijtig was het dat we die avond al na een halfuurtje 'echt' concert de laatste trein moesten gaan halen, waardoor we niet alleen "Under A Bloodred Sky" maar ook de toegiftcovers "Killers" en "Painkiller" hebben gemist. Want ja, ik vergeet bijna te vermelden dat "Under A Bloodred Sky" eindigt met twee minuten Maiden-pastiche waar Dismember patent op heeft. Gelukkig hebben we de wearing their influences on their amps-foto's nog.

Fuck Buttons @ Patronaat

2008-06-13T12:18:00.004+01:00

Klinken ook werkelijk al-le-maal hetzelfde, hè, die IJslanders… Van die aangenaam fris wegtikkende neoklassieke danwel postrockende ambient electronica ergens tussen Björk, Sigur Rós en Jóhann Jóhannsson. Strijkers, laptops en verstild neerdwarrelende sneeuwvlokjesnoten, ook Ólafur Arnalds, die mag openen vanavond, weet er wel raad mee. Ik niet altijd, hoor het over het algemeen liever al rondwandelend op de koptelefoon dan in de concertzaal, al heeft zo’n tergend langzaam van de trap stuiterend plastic bekertje ook wel een zeker cachet (ze kunnen er zelf gelukkig ook om lachen). Het is een prettig en precies lang genoeg optreden dat bij mij nochtans niet voortdurend de indruk kan wegnemen dat ik naar met glitches ‘n’ beats opgeleukte muzak sta te luisteren, en daar heb ik bijvoorbeeld bij Jóhannsson meestal geen last van; maar het is eigenlijk ook niet eerlijk om de lat voor de vroege twintiger Arnalds en zijn al even jonge strijkkwartet zo hoog te leggen. Was overigens te laat binnen om het eveneens IJslandse voor-voorprogramma Rokkuro te horen.

Goed, we zijn gekomen voor Fuck Buttons, want noise is natuurlijk bij uitstek wél zeer goed genietbaar in levende lijve. Het Engelse duo heeft bepaalde regionen van de blogosfeer het afgelopen half jaar aardig in lichterlaaie gezet met single “Bright Tomorrow” en langspeler Street Horrrsing, waarop de noise niet overdreven harsh à la Wolf Eyes of Prurient maar bijna dream poppy geserveerd wordt en dat is een mes wat aan twee kanten snijdt. Ik ben altijd ende onvoorwaardelijk vóór hooks, maar het fijne van noise is juist dat je er op een gegeven moment van in the zone kunt geraken, om maar even met Britney te spreken, en daarbij kunnen hooks soms alleen maar in de weg zitten. Aan de andere kant maakt deze aanpak de muziek van Fuck Buttons zeker wat toegankelijker, al is dat aan de opkomst in de kleine zaal niet echt te merken. En ja, ikzelf hoef niet meer middels haken naar binnen getrokken te worden en hoor het eerlijk gezegd sowieso liever ‘gewoon’ hard en compromisloos, maar het optreden pakt al met al toch goed uit, of in ieder geval goed genoeg. De extreme hoog/laag frequenties worden dan wel jammerlijk geschuwd, overweldigend is het bij tijd en wijlen zonder meer. Dynamisch is het soms wat voorspelbaar maar wederom effectief genoeg. Wat me wel een beetje tegenvalt aan de twee Bristolians is de wat aarzelend (nerveuze?) podiumpresentatie en het gebrek aan een echte-echte (licht)show en/of theatrale elementen, waar de muziek zich toch goed voor leent. Wolf Eyes, Amerikaans tenslotte, gaat daarmee soms bijna over the top (is überhaupt in alles veel extremer dan FB, en tja, ‘extremer’ betekent haast automatisch ook ‘beter’ als je het over noise hebt), maar het werkt wel. Na een uurtje is het gedaan, geen toegift, en dat is mij toch wat te kort, ik begin er net een beetje in te komen. The zone, that is.

Black Mountain @ Melkweg

2008-06-05T19:35:00.007+01:00

Bij aanvang van het bijna uitverkochte optreden in de Oude Zaal vertelt Black Mountain zanger/gitarist/bandleider Stephen McBean het publiek dat dit het laatste loodje van de Europese tour is en dat ze ‘stoked’ zijn om na zo’n lange tijd weer in Amsterdam te spelen, maar pas bij de hypnotiserende toegift “Bright Lights” gaan echt alle remmen los (ofschoon, het blijven Canadezen, dus al te freakaristiek wordt het nooit), verandert de ‘k’ in een ‘n’ en de spa blauw in rode wijn, stroboscoopje erbij, goede tijden. Wel jammer dat ik in de volle zaal de verkeerde kant heb gekozen: Een maatje bolderkar vintage houten toetsenbordbakbeest staat vooraan het podium opgesteld en ontneemt mijn zicht op de gehele ritmesectie. Heel veel spectaculairs valt er eigenlijk ook niet te zien, want ja, een klein beetje moe schijnen ze wel toe, de retropsychrockers uit Vancouver. Zangeres Amber Webber, die vorig jaar met mede-BM’er Joshua Wells nog een fijne spacey folk noir plaat uitbracht als Lightning Dust, is niet echt de sprankelende, mysterieuze of anderszinsbegoochelende frontvrouw waar ik op gehoopt had, zeker niet met nog vers in het geheugen het prachtige maar veeels te korte optreden van zielsverwante Jesse Sykes vorige week als opener voor Martha Wainwright (ook geweldig) in Paradiso. Vanavond moeten we het doen met een doorsnee zwijgzaam sikkeneurig maar toch ook wel weer schattig indie-madammeke wiens outfit het midden houdt tussen een slobbertrui en een tank top, als u zich daar iets bij voor kunt stellen. Ondanks dit alles toch welzeker een zéér vet concert; qua tremelozwangere, soms letterlijk schaapachtige zang (dat is een compliment) en tamborijnspel laat Webber immers geen steek vallen, en de rest van de band is ook gewoon erg lekker bezig. De nieuwe plaat In The Future is dan misschien wel wat constanter dan het debuut, onbetwist hoogtepunt van de avond zijn toch duidelijk de rug-aan-rug gespeelde zwaar stonerrockende oudjes “Don’t Run Our Hearts Around” en vooral “Druganaut”. Want. Flagrante stilistische dwalingen in de geschiedenis van de metal: Ze zijn talrijk, zowel muzikaal alsook kledings- en haardrachtsgewijs (en soit, menigeen zal het genre an sich als zodanig wensen af te doen), maar één van de meest pijnlijke/vermakelijke is toch wel funk metal; deze zoals gebruikelijk hilarische post op Metal Inquisition zegt alles. Maar was het nou eigenlijk wel zo’n slecht idee? Stel je voor dat iemand ze in 1989 even had uitgelegd dat ze niet Van Halen met Level 42 moesten combineren, maar Led Zeppelin met Stevie Wonder. Of beter nog, Black Sabbath met The Meters:

Black Mountain - "Druganaut" (live 2008)

Jesse Sykes & The Sweet Hereafter - "Hard Not To Believe" (live 2008)

Ver Heen

2008-05-12T13:44:00.006+01:00

Ik ken mensen die er al weken wakker van liggen, maar woensdag is het dan eindelijk zover: Plant & Krauss in de Bijlmer bierhal! Sinds het begin van de toer afgelopen maand in de V.S. verschijnt de ene na het andere lovende recensie en de setlist liegt er dan ook niet om (qua Zep uiteraard "The Battle Of Evermore", maar ook "Black Dog", "Black Country Woman" en "Levee"), evenals de begeleidingsband. Niet in het minst omdat, behalve producer T-Bone Burnett, ook meestergitarist Buddy Miller er deel van uitmaakt, de geboren sideman wiens solo-albums en duoplaten met vrouw Julie (luister hier) tussen de bedrijven door niets minder zijn dan het textbook voor hoe moderne country hoort te klinken.

Op YouTube staat een drietal live-uitvoeringen van vorig jaar oktober, en wel mét Marc Ribot die helaas niet mee is op toer. La Krauss staat er nog wat statisch en onwennig bij met die kekke laklaarsjes en haar zoals altijd stonede Andrea Pirlo-blik (al lijkt me dopegebruik in bluegrass-scene, ondanks die naam, toch een stuk minder wijdverbreid dan in het Italiaanse voetbal). Zo stapt ze soms keurig in bluegrass-stijl weg van de microfoon (ook al staan er hier wél meerdere) om met gevouwen handjes naar de andere solist te luisteren; en hóe lief zijn die steelse gilletjes op het eind van "Gone, Gone, Gone"! Verder maakt Plant een goeie grap aan het begin van "Black Dog" en kan Burnett het niet laten om na afloop van "Please Read The Letter" nog even een goat te throwen ( \m/ ) tijdens het buigen. Ribot... heerscht.

In deze versie van "Gone Gone Gone" uit Later... van vorig week lijken Alison's heupen al wat losser geraakt, maar is ook het spel wat rommeliger en de samenzang niet spot on. Ze speelden daar ook "I'm A One Woman Man", mijn bij-voorbaat-favoriet op de setlist en bovendien een goed excuus voor een audiovisueel Johnny Horton-kaasplankje, want van hem is het origineel. Horton, vooral bekend van zijn latere folkpop hit "The Battle Of New Orleans", staat namelijk in mijn alltime rockabilly lijstje minimaal in de top 5, en wel hierom:

Johnny Horton - "I'm A One Woman Man" (het 'geheim' van dit nummer is, net als bij "Honky Tonk Man", de perfect geshuffle-timede slapback, maar check vooral ook het geweldige teruglopende gitaarloopje van Grady Martin aan het begin van het refrein; overigens, voor nog meer Horton-gerelateerde full frontal n00de shellac-p0rn zie hier):

Johnny Horton - "Honky Tonk Man"

Johnny Horton - "I'm Coming Home"

Johnny Horton - "Honky Tonk Hardwood Floor"

Voorpret: Forro In The Dark

2008-05-07T22:10:00.005+01:00

David Byrne en Paul Simon ontdekken elkaar in de braziliaanse bosjes (Drew Friedman, 1989)

Morgenavond vanaf tien uur speelt, o zalige zompigheid, in de bovenzaal van Paradiso het braziliaans / newyorkse Forro In The Dark, het bandje van Mauro Refosco, de vaste percussionist van David Byrne. Forró is een muziek- en (eigenlijk vooral) dansstijl uit het noordoosten (Bahia, Pernambuco) van Brazilië waarin de hoofdrol is weggelegd voor de accordeon. Dit geeft het over het algemeen een voor braziliaanse begrippen vrij ingetogen, zelfs een beetje melancholiek karakter. Verwacht echter ook geen gesofisticeerd bossa nova of tango sfeertje, want daar is het weer veel te boertig polka-esque voor (zydeco heeft 't ook wel wat van), en er is al helemaal geen sprake van overdonderend onderbuikgericht slagwerk, je moet het doen met een bescheiden triangeltje en de traditionele zabumba. En toch is het sexy dansmuziek! Durf het bijna niet te zeggen, maar denk een beetje 'lambada' (of beter, woppa!)...

Forro In The Dark feat. David Byrne - "Asa Branca"

Niet dat FitD overigens strikte old school forró speelt (ik hoorde u denken, waar is die penspiano nou?), want er wordt gretig gebruik gemaakt van de rijke new yorkse muzikale voedingsbodem (neem ook aan dat 'in the dark' staat voor hun experimenteerdrift); moddervette baile funk rolt er evenzo soepeltjes uit:

Forro In The Dark feat. Zuzuka Poderosa

Dus, komt allen, al was het maar opdat het niet Forro In The Dark feat. Hiram gaat worden.

Kathleen Edwards

2008-05-05T22:26:00.007+01:00

Fuck it, laat ons dan maar meteen het hoe dan ook onvermijdelijke L-woord bezigen: Als Lucinda Williams de aandoenlijke, zelfbeklagende zuipschuit met zo’n nét iets te irritant harde stem hangend aan het einde van de toog is, dan is Kathleen Edwards de begripvolle doch onverbiddelijke barmadam die na sluitingstijd haar drunk ass de straat op kickt en een taxi voor haar bestelt.

Jawel, lieve blogleeskindertjes, Edwards’ derde plaat Asking For Flowers is naar mijn smaak voorlopig de beste van 2008. Met voorganger Back To Me (2005) was al niet heel veel mis, maar dit is pas écht een Baas, minder hard rockend maar des te harder aankomend, een emotionele head lock waar geen ontkomen aan is: Vastberaden, onverschrokken, intens, en toch intiem en gracieus.

Mijn eerste kennismaking met Edwards was in 2003 bij haar inmiddels semi-legendarische optreden op Blue Highways, waar ze bij aanvang toch echt nog even kwijt moest dat “this might be an americana festival, but I’ll have you know I’m from Canada thank you very much.” Die boksfoto is wat dat aangaat minstens zo treffend als die van the EZB hierzo linksbovenaan de pagina. Edwards noemde zichzelf ooit een stubborn little bitch en ze kijkt songtekstsgewijs dan ook niet op een vierletterwoordje meer of minder (“Sure As Shit”, “The Cheapest Key”), toch niet echt usance binnen de country, maar dat is dan weer één van de voordelen van het Canadees zijn, zo lijkt me. En ja, dat ‘alt.’ hoort er natuurlijk ook niet voor niets vóór te staan. Edwards (29) heeft immers, in tegenstelling tot een hoop generatiegenoten die voor ’t gemak onder het genre worden geplaatst, ook daadwerkelijk iets alternative’s in haar manier van zingen; soms herken je duidelijk die ietwat ongecontroleerde pissed off punksneer van Ani DiFranco en Laura Veirs. Ze valt dan ook op tussen al die andere alt.country zangeressen (Tift Merritt, Alison Moorer, Laura Cantrell, Kelly Willis etc. etc.) door een gebrek aan eagerness to please, echter zonder dat het verzandt in een ongeloofwaardige tough girl-pose, want de knipoog lijkt me moeilijk te missen bij bovenstaande foto (die lipjes!).

Als je nu haar debuut Failer (2003) terugluistert, toch een plaat die destijds ontzettend, en terecht, veel lof kreeg toegezwaaid, hoor je meteen hoe enorm Edwards vooruit is gegaan als zangeres, iets wat ze in interviews zelf ook toegeeft, of eigenlijk gewoon trots mededeelt, evenals het feit dat ze eigenlijk helemaal niet streeft naar verbreding van haar stilistische palet, maar zich volkomen op haar plek voelt in het americana/alt.country/folkrock-genre en vooral op zoek is naar verdieping en kwalitatieve progressie als zangeres en songschrijver. Da's een hele zwaarwichtige mond vol, maar het is wel precies waar de kracht en de niet aflatende intensiteit van Asking For Flowers vandaan komen. Muzikaal gebeurt er namelijk weinig schokkends, al is het allemaal zéér adequaat gespeelde, lekker omfloerste Lanois-mericana, fijn, mooi, precies goed. Van mij had het ook best nog wel wat smeriger en ruiger gemogen her en der, maar dat is feitelijk gezeur in de marge; het draait uiteindelijk toch, zoals het hoort, om Edwards' stem en persoon(lijkheid). Ze bijt zich vast in de liedjes en laat niet meer los. Zelfs de comic relief van “The Cheapest Key” en vooral “I Make The Dough, You Get The Glory” wordt wel zo enorm ‘naar huis’ gezongen door Edwards dat je bijna vergeet om te lachen. Zo is het naamdroppen van Marty McSorley, wat als ik het goed begrijp zo’n beetje het ijshockeyequivalent van Marco Materazzi is, zonder meer grappig bedoeld, maar hoor haar dat refrein eens zingen, op de top van het bereik van haar sowieso al ‘ademige’ stem… Nu houd ik zoals gezegd van-niets-als-niet-van silly music, maar als een artiest (of beter, ikzelf als luisteraar) met gemak zonder gekkigheid af kan, dan is het, eerlijk is eerlijk, ook wel des te indrukwekkender.

Het wordt altijd een beetje oneerbiedig een snik in de stem genoemd, maar mits met beleid gebruikt is het een machtig wapen, zeker bij een tough cookie als Kathleen Edwards. Ze bewaart ‘hem’ tot de climax van het nummer en met een beetje geluk komt op zo’n moment zelfs haar Canadese accent bovendrijven (“my heart nearly burst right ou-oot of my chest”, klinkt het in "Run"); eigenlijk hebben we het hier over het verschil tussen 'een snik in' en 'het breken van' de stem. In "Oh Canada" hoor je bijna letterlijk haar stembanden trillen van het stampvoeten, het contrast onderstrepend tussen dit uitgesproken Canadese protestliedje en het veel subtielere "Oil Man's War". Want ja, Canadese americana, het blijft een bijzonder fenomeen (met een beetje goede wil kun je stellen dat de grondleggers van het genre ook van boven de 49e breedtegraad zijn, Neil Young en The Band, en hell, zelfs Dylan is geboren aan Lake Superior…), wat soms voor lastige situaties zorgt, zeker als je je gaat wagen aan politieke songs (vraag het de oude Nelis zelf). Edwards gaf ook al eens aan er moeite mee te hebben om als Canuck op een podium in pak-‘em-beet Birmingham, Alabama het Amerikaanse publiek de les te gaan lezen over hun stomme oorlog, maar ze lost het in “Oil Man’s War” mooi en toch ook wel een beetje ondeugend uitdagend op door er een Nebraska-stijl gewone-mensen verhaal van te maken, over een jong stel dat vlucht voor de dienstplicht, jawel, naar ‘het Noorden’.

Country is op twee manieren heel mooi, namelijk als rock ‘n’ roll voor gevorderden (zoals metal rock ‘n’ roll voor beginners is) én als Amerikaanse volksmuziek waarin de mysterieuze, verstilde 19e eeuw een stem krijgt, als u mij toestaat even schaamteloos Greil Marcus on yo asses te worden. Jimmie Rodgers vs. the Carter Family, Hank Williams vs. The Louvin Brothers, Lucinda Williams vs. Alison Krauss, of zaterdagavond vs. zondagochtend, zo u wil, al kunnen de échte groten, zoals ome Hank en mama Lu, maar bijvoorbeeld ook Steve Earle of Jeff Tweedy, natuurlijk met beide uit de voeten. In die tweede categorie is “Scared At Night” wat mij betreft het goed getimede (één-na-laatste nummer) hoogtepunt van Asking For Flowers, zo’n perfect akoestisch country nummer dat klinkt alsof je het al jaren kent (vooruit, er zit dan ook daadwerkelijk het bekende terug-loopje uit "The Weight" in aan het einde van het refrein; over Canadese glorie gesproken) en in alle eenvoud en sentimentaliteit (het gaat, hoe Carter-esque, over dode oma's) enorm ontroert. Dit is ook het nummer waarin de invloed van Ryan Adams (circa Heartbreaker) het duidelijkst is terug te horen, één van Edwards’ grootste voorbeelden; producer Jim Scott zat ook bij Whiskeytown achter de knoppen. En over 'invloeden' gesproken: "Oil Man's War" lijkt dusdanig veel op Car Wheels opener "Right In Time" dat Edwards zich voorlopig al die voor de hand liggende vergelijkingen toch echt zal moeten laten welgevallen.

Wat nog meer? Te veel om op te noemen. Zo is "asking for flowers is like asking you to be nice" een klassieke country one-liner, wat bijna automatisch betekent dat het in de handen van minder getalenteerde zangeressen zou kunnen verworden tot een tenenkrommende Viva-platitude; zoniet bij Edwards. Verder begint de plaat onverwijld bloedstollend met het pianopedalengekraak tussen de basisakkoorden van "Buffalo", de openingstrack die meteen dient als lakmoesproef: Het is zo goed dat ongestraft een blik strijkers (violen, geen fiddles) kan worden opengetrokken. Edwards speelt zelf mee, viool is haar 'eerste' instrument, wat volgens haar ook de oorsprong is van haar gevoel voor zangharmonie. Een mooi truukje wat ze daar wellicht aan over heeft gehouden is een soort van denkbeeldige harmony vocals-voor-één-stem ("Buffalo", "Oh Canada"), oftewel het halverwege een strofe van eerste naar 'tweede' stem overschakelen. In "Buffalo" doen de strijkers daarbij ook nog eens prachtig hun contrapuntige ding, dus ja, zakdoekjes paraat zakmazegge... Zoals men bij 8weekly al schreef, het blijft lastig om zinnige dingen te zeggen over een bijna volmaakte plaat. En dan heb ik een instant klassieker als "Alicia Ross" nog buiten beschouwing gelaten. 18 juni Vera, 19 juni Melkweg, 20 juni W2, meer hoeft u eigenlijk niet te weten...

Asking For Flowers promo / song previews:

Vorig jaar leende Edwards haar stem aan een paar nummers op cowpunk godfather John Doe's alleraardigste A Year In The Wilderness, en zo verstopt op een argeloos gedownloade plaat grijpt ze je helemaal zonder weerga bij de keel, met name in "The Golden State". Die staat niet op YouTube, wel deze Grammylou chestnut:

John Doe & Kathleen Edwards - "We'll Sweep Out The Ashes In The Morning"

Sean Costello

2008-05-02T18:20:00.006+01:00

Als liefhebber van, ahum, witte blues moet ik toch even melding maken van het verscheiden van Sean Costello, wat mij volledig ontgaan was als ik niet dat ene woordje had gespot hierzo; bepaald geen Jeff Healey-achtige mediatoestanden, nee. Ik ontdekte Costello ooit min of meer per ongeluk bij die goeie ouwe bieb op de Prinsengracht in Amsterdam, waar ik zijn debuutplaat in de fonotheekbakken tegenkwam. Nu zat ik op dat moment (ca. 1997) zo’n beetje op het hoogtepunt van mijn rockabilly-fase (inclusief vetkuif, loafers-met-witte-sokken en bowling-shirt-met-Paladins-Million-Mile-Club-patch) en de hoes van Call The Cops (uitvoerenden: Sean Costello & His JiveBombers) was voor mij ruimschoots voldoende om hem ongehoord mee naar huis te nemen. Het bleek geen rockabilly dus maar witte Chicago blues (hoe-ketak-kehoe-ketak-ke) met gelukkig vooral ook méér dan genoeg hitsige vuige jump (kadoeng-kadoeng-kadoeng) om spontaan van te gaan jiven en wailen. En dat alles door een blaag van 16, waarvan ik voetstoots en nogal vooroordelend aannam dat het een Bostoniaanse Ier was, ook weer vanwege die hoes (die met dat rode gordijn iets vaags Mighty Mighty BossToniaans had) en vanwege zijn naam natuurlijk. Nu vrat ik destijds (en eigenlijk nog steeds) alles wat naar jaren veertig en vijftig zweemt, en Costello opereerde eigenlijk ook gewoon in het geliefde straatje van Paladins, Drippin' Honey, Red Devils en ook wel G-Love, dus ik heb de tape-jes van Call The Cops en ook opvolger Cuttin’ In (2000, misschien nog wel beter dan het debuut) aardig beige gedraaid, en heb Call The Cops later zelfs nog 'afgeschreven' voor een paar gulden bij de bieb gescoord. Moanin’ For Molasses (2002) heb ik ook nog eens gedownload en zo te horen en te lezen ging Costello (die overigens in Philadelphia werd geboren en stierf als inwoner van Atlanta) in zijn laatste jaren ook wat meer de kant van New Orleans, funk en soul op. De oorzaak van zijn dood op 15 april jl. in een hotelkamer te Atlanta is nog niet bekend, hij kwam in ieder geval één dag tekort om zijn 29e verjaardag te mogen vieren. En wat zou de hotelmanager gezegd hebben toen ze hem vonden.... "call the cops"? RIP Sean Costello.

(heb tijdens het rondsnuffelen nog een geweldig nieuw gitaarforumnerds-woord geleerd: Stevie Ray Vaughan-abees)

Mooi spul weer op Joetjoep, om te beginnen een prachtig bewijs van Costello's affiniteit met de 1940s, een klassieker:
Sean Costello - "The Hucklebuck" (Live Antwerpen 2007)

En ook één van m'n favoriete Al Green nummers blijkt geen brug te ver en maakt meteen de algemene waarheid inzichtelijk dat als je iemand als door een kip bezeten op De Één met het hoofd naar achter ziet bewegen, hij/zij ontegenzeggelijk da Funk wéét:
Sean Costello - "I'm A Ram" (Live New York 2006)

Meer, meer, MEER! And somebody call the rock 'n' roll doctor...
Sean Costello - "Hard Luck Woman" (Live New York 2006)

Einde/begin van een tijdperk

2008-04-21T22:05:00.009+01:00

Ja, editie #9 was, in ieder geval voor mij, een speciale... Voor 't eerst zonder vaderlief, voor 't eerst zonder Vredenburg, maar mét Iris DeMent als stripper van dienst (emotioneel, that is), mét Ed effin' Warby in het publiek als allergrootste wtf-moment ('the ultimate americana gorefest'?) en my man Jason Isbell die "Danko/Manuel" speelde (zijn swagger begint Josh Homme-achtige vormen aan te nemen).

'hanx, gents :)

Ajeto #1: LeVert vs. Leviathan

2008-04-18T15:10:00.006+01:00

Oftewel: Buurman & Buurman in Hirams platenkast. Inmiddels tot en met de L gevorderd bij het catalogiseren van m'n LPs, kom ik steeds meer bizarre koppeltjes tegen van platen die wegens alfabetische redenen tot elkaars nabijheid zijn veroordeeld. Lijkt me een goed excuus om te pas & te onpas eens wat leuke muziek onder de aandacht te brengen hierzo, met als interessante nevenoptie ook het tegen elkaar afwegen van twee platen van dezelfde band. Als de situatie er om vraagt zal ik ook niet schromen eens een greep uit de CD kast te doen.

LeVert - Just Coolin' (LP 1988)

Uit een partij LPs van de opa van mijn nicht (!?) waar als ik me goed herinner ook een paar vette oude Solomon Burke's en Beatles en moneau tussenzaten. LeVert was een new jack swing trio dat recent weer in het nieuws was vanwege het nogal tragische (net achter de tralies gezet) overlijden van Sean LeVert; zijn broer en bandleider Gerald stierf in 2006 al aan een 'ongelukkige' overdosis (appel, boom: Hun vader Eddie was leadzanger van de O'Jays). Arrenbie van twintig jaar terug: Een waar drumcomputerbombardement aan shakers, claves en overige GoGo-percussie, snaredrums als zweepslagen, gastrappende hiphop-ster, skits tussen de nummers door, schokschouderende danspasjes in een hagelwit decor, hi-top fades, maar bovenal ook zoetgevooisder dan Willem Duys ooit had kunnen bevroeden. Aan de hoes (excuses voor het brakke fotootje, erop klikken helpt wel wat) te zien hadden de boyz een lucratieve sponsordeal met Sergio Tacchini (waar je inderdaad van aan de dope schijnt te geraken) en het klassieke Fido Dido t-shirt van derde lid Marc Gordon in de clip van het titelnummer mag er natuurlijk ook wezen:

LeVert feat. Heavy D - "Just Coolin'"

Leviathan - The Speed Of Darkness (EP 2003/2006)

Deze kocht ik bij het (nogal saaie) concert van Isis vorig jaar in Paradiso, op groen vinyl uit een gelimiteerde oplage van 466 exemplaren; er werden er ook nog 200 op doorzichtig vinyl geperst, dus doet u die wiskunde verder zelf maar. Groen past ook wel bij black metal, de kleur van de zieken van geest. Het betreft een heruitgave van een split uit 2003 en laat de heer Wrest wat meer van zijn heftige beukzijde horen, daar waar hij ook nog wel eens de volbloed atmosferische kant verkiest op andere platen (ook zeer de moeite, check bv. A Silhouette In Splinters en vooral z'n beunhazerij als Lurker Of Chalice). Misanthropische Amerikaanse éénmansblackmetal, maar dan wel een stuk pakkender dan Leviathan's eveneens Californische aartsrivaal Xasthur, die zich toch vooral onledig houdt met een queeste naar het ultieme audio-equivalent van drijfzand waarbij memorabele riffs niet bijster van belang zijn. Die riffs maken nou juist dat Leviathan altijd een streepje voor heeft op de rest, luister bijvoorbeeld eens naar dit prijsnummer van The Speed Of Darkness, waar halverwege een quasi-botte Celtic Frost-riff de gracieus deinende blackgaze-passages wreed (in a good way) komt verstoren:

Leviathan - "Pondering The Wealth Of Stars"

CF RIP

2008-04-09T22:34:00.008+01:00

Tom G. Warrior heeft Celtic Frost opgeblazen, lees ik net. Daar zullen ze in Tilburg nie hil blij van worre... Frost heeft natuurlijk al lang en breed zijn plekkie in de metalgeschiedenis veiliggesteld en maakte twee jaar terug een denderende comeback met misschien wel hun beste plaat ooit, Monotheist, maar eerlijk gezegd heb ik qua Zwitsers & metal nog steeds een groter zwak voor Coroner. En volgens mij Tommy Victor ook.

Coroner - Reborn Through Hate ("we'll slash your necks until you die!")

lmnoptt

2008-04-09T21:27:00.006+01:00

Natuurlijk vind ik het doodzonde dat Get Records, Boudisque en al die andere platenzaken langzaam maar zeker aan het verdwijnen zijn, maar inmiddels begin ik toch ook wel danig de lol in te zien van het plaatjes scoren via internet. Die cheap ass $ is uiteraard een prettige bijkomstigheid, maar echt leuk wordt het pas als je de goodies bij de artiesten zelf gaat bestellen. Zo ontving ik een week of wat terug een keurig (FRAGILE!) langspeelplaatvormig pakketje uit Chattanooga, Tennessee met daarin een gesealed, handgenummerd (#1,060 van 3,000) exemplaar van Elemen Opee Elpee, de eerste LP van LMNOP uit 1986. Zal waarschijnlijk niet echt bekend in de oren klinken, maar het is toch maar mooi de enige echte nummer acht-en-zestig in John M. Borack's vermaarde lijst van ultieme powerpop albums (voor de liefhebbers, klik & kwijl). LMNOP is het ietwat schimmige éénmansbandje van Stephen M. Fievet aka Don W. Seven aka Marcia L. Lampe aka etc., van wie ik per ommegaande een vriendelijk mailtje ("Thanks and have a great 2008... donw7 ") terugkreeg toen ik de plaat bestelde via zijn website. Fievet schijnt iets van een cultfiguur te zijn in bepaalde kringen, hij is ook striptekenaar, dichter en, blijkbaar reeds sedert 1996, internetmuziekrecensent (van Napalm Death via Anne Murray tot Wynton Marsalis, zo zien we het graag), maar er is verder niet veel terug te vinden over zijn bandje en hemzelf, dus als er iemand is met wat meer info (interview?)... Zoals ik al van de (komt die grap) elemenopeedrietjes wist, is de plaat in ieder geval tamelijk geniale twee-ige powerpop met een fikse britse Buzzcocks cum C86-vibe en een voorzichtig streepje SoCal punkpop. Ik viel ook meteen als een blok voor z'n stem, wat u?

MP3 LMNOP "Tapes"
MP3 LMNOP "Please Believe Me"
MP3 LMNOP "Comparative Analysis"

En de hele plaat staat vol met van zulkse pareltjes... Maar kers op de taart is toch wel die groene US Postal Service sticker op het pakketje. "Kwantiteit en gedetailleerde omschrijving van inhoud: 'plaat'." Een 'kadootje' van de heer S. Fievet. En hij heeft m'n naam nog goed geschreven ook!

Bump To The Grind: Anatomie van een groove

2008-04-07T22:35:00.006+01:00

Normaal gesproken hoor ik mijn muziek het liefst ouderwets in hapklare albumbrokken, maar de afgelopen tijd heb ik eindelijk eens de shuffleknop in iTunes durven indrukken: Een grabbelton van 15.000 liedjes in allerlei genres, wat een pret! Zo hoor je weer eens dingen die je niet zo snel 'echt' zou opzetten en merk je ook wat je nou eigenlijk echt heel goed vindt; Repulsion, bijvoorbeeld.

Kort-door-de-bocht & bondig: Repulsion kwam uit Flint, Michigan en vond ruim twintig jaar geleden de grindcore uit. In 1989, de band was inmiddels al uit elkaar, werd hun demo Slaughter Of The Innocent (uit 1986) door bewonderaars/donderstelers Carcass alsnog op CD uitgebracht onder de titel Horrified. Ik kan me nog levendig mijn eerste luisterbeurt herinneren: Na het wekelijkse bezoek aan de CD-verhuurwinkel nam ik op vrijdagavond mijn vaste plaats in op de convectorput in de huiskamer, op walkmankoptelefoonsnoerafstand van de spiksplinternieuwe familie-CD speler, half tussen de gordijnen met de rug (tegenwoordig achilleshiel) tegen het koude raam om de TV niet te blokkeren voor ouders en zusjes. Ik was op dat moment blijkbaar even vegetarisch off the wagon, want als ik de plaat nu terughoor, ruik en proef ik onmiddellijk weer het broodje met geroosterd vleesch dat ik at tijdens het luisteren, een associatie die natuurlijk nog even lekker dik wordt aangezet door de bandnaam én de titel van het eerste nummer, "The Stench Of Burning Death".

Nou had ik destijds al wel die andere oergrindband Napalm Death gehoord, maar die vond ik eerder nogal grappig dan bijzonder goed. Had waarschijnlijk ook te maken met Henk Westbroek, die in Hilversum 3's metalprogramma VARA's Vuurwerk (dinsdagavond na de voetbaltraining) bij wijze van gimmick, gesandwiched tussen bands als Sleeze Beez en Dokken, steeds alleen de nummers van een seconde of 5 draaide; maar goed, zelfs de van de buurjongen getapete Scum / From Enslavement To Obliteration dubbellaar vond ik weliswaar fascinerend, maar deed me uiteindelijk niet heel veel. Dan zette ik liever nog een keer Back For The Attack op.

Horrified beviel meteen een stuk beter. Als ik het nu terughoor snap ik wel waarom: Minder chaotisch, strakker gespeeld en, ook niet onbelangrijk voor een vijftienjarige, gestoken in een 'normale' splatter-metalhoes; zie hierboven mijn middelbareschoolagenda-impressie ervan, circa 1990/1991. Die agenda is verder van voor tot achter dichtgeplakt met foto's uit muziekbladen en dus ook een erg amusante neerslag van de ontwikkeling van mijn smaak dat schooljaar: Het begint met Overkill en Dark Angel en gaat via R.E.M. en The La's naar Jaco Pastorius en Captain Beefheart op de laatste bladzijdes.

Anyhoo, Repulsion springt er nu dus nog steeds uit in m'n playlist en roept bijvoorbeeld de vraag op of de eerste inderdaad vaak de beste is. Zie bijvoorbeeld ook Ray Charles, The Beatles, Led Zeppelin, Ramones etc. Daar wilde ik hier wat over verder mijmeren, todat me iets anders opviel; helaas voor u allen, want het is weer drummersgeraaskal vanaf hier...

In de All Music Guide omschrijving van Horrified valt het volgende te lezen: “…alternating between blastbeats and double-time thrashing, with only a few sections approaching any kind of groove." NOT! Waar de oude Napalm Death het vooral moet hebben van blurry britse crustpunk white noise erupties (die ik in de loop der tijd ook wat beter heb leren waarderen), klinkt Horrified toch gewoon heel erg old school death metal, rauw & catchy, zeg maar gerust rock 'n' roll, en het zijn juist niet de vernieuwende blastbeats die het hem doen: Het lekkerst zijn de nummers waarin veel gebruik wordt gemaakt van, zoals ik het maar noem, de grind stomp. Wat dat betreft zijn Napalm Death's Mick Harris en Repulsion's Dave 'Grave' Hollingshead dan wel allebei klassieke halve drumzolen, maar is de één meer een vermakelijke ADHD clown à la Keith Moon, en komt de tweede, met zijn Hitlersnor & -zijscheiding en veroordeling voor grafschending, eerder voort uit de minder vermakelijke doch hard groovende klootzakken-school van John Bonham. Overigens bedacht Harris de term 'grindcore' en schittert hij bovendien op de ultieme extreme metaldrummersfoto (ik steek ook altijd graag m'n tong uit als ik goede muziek hoor, wat is dat toch...):

Maar goed, de grind stomp dus. Het geheim hiervan is de geïmpliceerde tweede tel (als tweekwarts geteld, éé-ne-twee-je):

BAS-SNARE-(niks)-SNARE, BAS-SNARE-(niks)-SNARE enzovoorts

De basdrum op de tweede tel ontbreekt dus, waarbij aangetekend dat de tweede snare meestal een vette boost krijgt middels een dubbele of enkele grace note (voorslagje/- roffeltje) van de basdrum. In feite is het een snelle, gemankeerde variant op de klassieke D-beat, en ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat de stomp daar ooit per ongeluk uit is ontstaan vanwege het ziedende tempo. Dit uit-nood-geboren / schitterend-ongeluk principe is bijvoorbeeld ook waarneembaar in het lepe truukje van het 'laten lopen' (= niet spelen) van de eerste snare, wat inmiddels behoorlijk is ingeburgerd in de extreme metal om de polsjes even wat rust te geven aan het begin van een maat. Ook dat klinkt altijd erg fijn, en ik vraag me wel eens af of ik het, ahum, 'artistiek' zo hogelijk kan waarderen omdat ik als het ware het relaxmomentje van de drummer kan navoelen, of dat het voor iedere luisteraar een goed in het gehoor liggende uitgestelde kickstart is...

Maar terug naar de hoofdzaak: De originele D-beat werd 'uitgevonden' door en is vernoemd naar punkband Discharge en heeft zelfs een compleet nieuw desgenaamd genre voortgebracht. In vergelijking met de grind stomp heeft de D-beat behalve een lager tempo, ook een extra basdrum-kick vlak na de eerste snare (maar net vóór de tweede tel), wat ik persoonlijk nogal een flow-verstorende lompe hobbel vind, als een Doc Martin tegen je knieschijf. Hierdoor sneeuwt immers die cruciale geïmpliceerde tweede tel een beetje onder en dat is zoals gezegd het geheim van de stomp: Door het ontbreken van de basdrum op de tweede tel wordt de razende snelheid voor het gevoel gehalveerd en stuiter/headbang je dus heerlijk comfortabel van eerste tel naar eerste tel. Het groovet, waar de bonkige D-beat toch vooral oproept tot a-ritmisch ellebooggepogo:

Fonetische D-beat:
boemTAKboem-boemTAK, boemTAKboem-boemTAK, enz.

Fonetische grind stomp:
boemTAK-rffTAK, boemTAK-rffTAK, enz.

Hoog tijd voor wat audio-voorbeeldjes, niet? Metalcoreband Terror (die ik toevallig deze week in het Patronaat ga zien) was zo vriendelijk om beide ritmes zo goed als achtermekaar in één nummer te stoppen; de drummer begint ondanks het hoge tempo dapper met een pokdalige D-beat, maar schakelt, als de zang erbij komt en het couplet begint, wijselijk over naar de oneindig veel geilere grind stomp:

MP3 Terror - "Test My Convictions"

OK, even een stapje terug, want dat ging enkelen van u wellicht een pietsie te snel, zo out of the blue. Hier een stug volgehouden, klip en klare D-beat van de Bazen zelve:

Discharge - "Does This System Work?" (YouTube)

Nu, om de huppelkadans van de grind stomp er even goed in te krijgen, luister eens naar deze openingsriff (het gaat hier dus even niet om de drums, maar puur om het ritme van de gitaarriff):

Karma To Burn - "Thirty" (YouTube)

Duhduh-tuh duhduh-tuh duhduh-tuh enz., dus, simpel zat; maar dit is dan ook een vertrouwde halvetijds vierkwarts rock-groove, het ritme waar de stomp voor de goede verstaander slecht naar hint. Vertaald naar drums in uptempo grindcore tweekwarts wordt dat dus zoals gezegd: boemtak-tak boemtak-tak enz. Got it?

Welaan, tijd voor Repulsion zelf, waarbij ik meteen maar toegeef dat de stomp lang niet altijd strikt en non-stop door de drummer wordt gespeeld en voor het ongetrainde oor misschien ook lastig te horen is door de grafkelderproductie en het hoge tempo. Het leuke is echter dat de gitaarriffs het patroon, met accenten op de snare (de ‘tak’) van de afterbeat, vaak overnemen, zoals bijvoorbeeld in deze twee liedjes goed te horen is (en fijn ook hoe bij beiden op het eind de boel nog even grondig aan gort wordt geblast). Probeer eens of u hem kunt horen, of beter gezegd, voelen:

MP3 Repulsion - "Slaughter Of The Innocent"

MP3 Repulsion - "Bodily Dismemberment"

Zeg nou zelf, eigenlijk is het gewoon Motörhead-voor-Echte-Manne, toch? In “Slaughter Of The Innocent” speelt Dave 'Grave' z’n fills ook nog eens lekker over de eerste tel heen, waardoor hij met zijn crash uitkomt op de 'tak'/snare/afterbeat, net als de gitaarriff.

Ter vergelijking, bij het volgende nummer begint hij met de standaard polka/thrash-beat ('boemtakboemtak' ad infinitum), maar pakt hij in het couplet samen met de gitaren ook weer fijn de stomp accenten mee in de tekstloze gaatjes aan het einde van de maat:

MP3 Repulsion - "Radiation Sickness"

En tenslotte gaan hier de drums op z'n polka's rechtdoor, terwijl de gitaren wél de grind stomp afterbeat benadrukken; maar eerlijk gezegd plaats ik deze gewoon als bonus track vanwege (do not adjust your speakers) de bassolo vlak vóór de eindstreep...yowzaah:

MP3 Repulsion - "Acid Bath"

Deze grind stomp, en nu wordt het pas écht interessant (ha!), heeft op wonderbaarlijke wijze ontzettend veel weg één van de meest basale ritmes uit de samba, meestal gespeeld door de tamborim maar vaak ook door de snare. Niet alleen het ritme is vergelijkbaar met die van de stomp (al ligt het accent in samba duidelijk meer op de eerste tel), maar het heeft ook nog eens diezelfde lekkere slordig struikelende swingfeel, ook hier weer vanwege het krankzinnige tempo dat met één hand moet worden opgebracht, alsmede het feit dat bij samba meestal een mannetje of tien (of vijftig) dezelfde partij dienen te spelen. Wel is dit allemaal ook weer, net zoals bij Karma To Burn, in gehalveerd basistempo, dus houdt steeds die 'duhduh-tuh duhduh' in je achterhoofd en luister:

Tamborim (helemaal op het eind, zo ongeveer vanaf 0:59, speelt hij hem het duidelijkst; de eerste tel (de 'basdrum') is te herkennen aan het kantelen van het trommeltje):

Hier hoor je het voorgedaan op een sambadrums instructie CD, met de snare in de rol van de tamborim inclusief wat variaties; op het eind ('exercise number 6', vanaf 2:00 min.) speelt hij het op het hele drumstel en wordt hopelijk duidelijk wat ik bedoel:

MP3 Duduka Da Fonseca - "More Snare Drum Patterns For Samba"

En hier van dezelfde CD gespeeld door een compleet samba-batucada ensemble (de 'grind stomp tamborim' in je linkeroor vanaf 0:13 min., en de snare helpt ook een handje):

MP3 Duduka Da Fonseca - "Batucada (With Trombone)"

Nog een leuke bijkomstige variant: Hetzelfde ritme verschuift als het ware naar triolen (drie even lang durende noten over de maat verspreid) als je het snel en met z'n heel velen gaat spelen; en jazeker, ook bij Repulsion (en sowieso in metal) wordt de triolen-fill geregeld van stal gehaald (hoor bv. "Bodily Dismemberment"). Dit filmpje laat een repetitie zien van één van de beroemdste samba-scholen van Rio, Mocidade. Van een onvoorstelbare schoonheid zonder meer, maar het triolendingetje waar het nu even om gaat hoor en zie je het best zo ongeveer vanaf 2:00 min., als de cameraman naar voren loopt richting tamborims:

Caixa da Mocidade

En om de cirkel sonisch helemaal rond te maken, hier nog wat harsh noise batucada in volle braziliaanse vinyl-rip glorie; nietsontziend, hard en groovend als Repulsion. Let met name op het grind stomp tamborijntje in de breakdown op 0:32 min. en de wellicht beter van Frans Bauer bekende triolen-fill, steeds vlak voor de "HEEEEEYYY!":

MP3 Escola De Samba Salgueiro - "Ensaio De Ritmos"

Enfin, wat ik maar even wou zeggen: Horrified is nog steeds zooooo enorm de moeite waard, niet als historisch verantwoord 'moetje' à la "Rocket 88", of omdat Repulsion het alleenrecht heeft op de grind stomp (verre van), maar gewoon, omdat de riff van "Slaughter Of The Innocent" om te huilen zo mooi is. Ik ben weken, zo niet maanden met dit stukske bezig geweest (Repulsion is inmiddels waarschijnlijk al lang & breed de top tien van mijn Last FM stats binnengedenderd), maar ja, het valt nu eenmaal niet mee om een beetje coherent te redenen als de adrenaline door je lijf giert. Waarvan akte.

Rest ons nog de ultieme rechtvaardiging voor dit subjectieve betoog, zijnde de tekst van het refrein van deze evergreen:

HoM --> PL

2008-03-30T22:32:00.007+01:00

Profound Lore is één van de hipste ondergrondse metallabels van het moment, uit Canada nog wel. Vorig jaar zetten ze zichzelf ogenschijnlijk vanuit het niets op de kaart met cutting edge extreme platen van Alcest, Portal, Wold en zo nog een stuk of wat bands die de grenzen van het genre opzoeken en meestal ruimschoots overschrijden, bijvoorbeeld door elementen uit avantgarde noise, folk of shoegaze toe te voegen. Uitstekende munitie dus ook in de 'strijd' tegen de naysayers die metal nog steeds louter in termen van Spinal Tap en Beavis & Butt-head wensen te blijven bezien. Zopas is de catalogus alweer uitgebreid met een mooie nieuwe plaat van Wrath Of The Weak, één-persoons black metal uit New York met een eigen smoel waar er een hoop jaloers op mogen zijn. Maar het beste bewijs van Profound Lore's exquise smaak is wel dat, als ze dan toch een volbloed zwaarden&tovenaars \m/HEAVY\m/METAL\m/ band (want eerlijk is eerlijk, dat blijven toch de leukste) aan hun roster toevoegen, ze ook maar meteen het bestbewaarde geheim van het genre weten te strikken: Hammers Of Misfortune, astebliefdankjewel. De plaat van het jaar zal met een beetje geluk in het najaar verschijnen, dus wanneer tout metalland tegen die tijd het spandex staat te besmeuren... remember, you heard it here first! Ik heb mezelf bij wijze van zoethoudertje vast The August Engine op vinyl kado gedaan.

Meer over Profound Lore hier (Popmatters feature).
Meer over de Hammers hier (x hiram x feature).

Welaan, speakers op 11:
Hammers Of Misfortune - "The Locust Years" (live @ SXSW 2007; let op voor dat Heerlijk Headbangmomentje op 2:03 min. en Venom t-shirt)

Hammers Of Misfortune - "Trot Out The Dead" (live @ SXSW 2007)

Decrepit Death

2008-03-17T20:35:00.006+01:00

Niet iedereen van mijn generatie zal het even grif toegeven, maar dat hele retrothrashgebeuren is natuurlijk gewoon keileuk (mijn favoriet is TOTAL WAAAAAAAAARbringer), en niet in de laatste plaats omdat het een goede aanleiding is om de oude (semi)klassiekers weer eens uit de kast te trekken. Nooit gedacht dat ik anno 2008 nog eens een druilerige zondag zou opzomeren met Moeilijke Tweede platen van bonafide rechter-rijtje-eerste-divisie-thrashklanten als Atrophy (opener "Puppies & Friends" nog steeds toppie) en Defiance (vette productie, apart drumwerk, ik had blijkbaar in 1990 ook al goede smaak :) ). Desalniettemin is het erg verfrissend als je voor de verandering een band tegenkomt die de teletijdmachine nu eens niet op '1988', maar op '1995' heeft geprogrammeerd: Decrepit Birth. De naam doet goregrind vermoeden, maar hun nieuwe plaat Diminishing Between Worlds is een verrassende hommage aan de 'klassieke' melodische, technische death metal zoals Death die perfectioneerde op Individual Thought Patterns en Symbolic. Twee jaar terug maakte Into Eternity ook al een dergelijke Schuldiner-aanbiddende langspeler (The Scattering Of Ashes), maar waar die Canadese band het vooral vanuit de power metal hoek benadert, wortelt Decrepit Birth (uit Santa Cruz) stevig in n00ties br00tal hakketakke techdeath. Minder liedjes met kop & staart en meer blastbeats dus dan Death, maar het gitaarwerk is prachtig plagiaristisch Chuckiësque (zelfs de gouwe ouwe “Leprosy”-riff wordt geciteerd in “Essence Of Creation”) en de kracht van de plaat, die bij vlagen ook wel Morbid Angel in gedachten roept, zit 'm toch echt in de talloze melodieuze riffjes en solootjes, niet in de stootkracht, en dat is een dappere keuze binnen dit genre. De sound is relatief organisch (je kunt de gitarist horen ‘overpakken’ tijdens de breakdowns), en de bas flappert zich, vertrouwd à la DiGiorgio, zo nu & dan naar voren in het geluidsbeeld. Groei-/zoekplaatje dat niet snel gaat vervelen en zelfs geregeld, dare I say… ontroert. Qua death ben ik sowieso weer even uit de brand: De nieuwe Dismember is de oude school beukplaat die ik vorig jaar node miste (hun gitaarsoundcheck in P3 vorige maand is mijn voorlopige concerthoogtepunt van 2008) en Portal’s Outré is aan de andere kant van het spectrum het over het hoofd geziene avantgarde-snoepje van 2007; alsof ze de zieke bonustracks van de laatste Morbid Angel aanelkaar hebben geplamuurd tot één loodzware ondoordringbare plak, uhm, kangaroestront.

Kitchen sink death metal, who'd've thunk it?
Decrepit Birth - "The Living Doorway"

tararaBOEMdiejee

2008-03-10T21:15:00.003+01:00

Na lang dralen heb ik een paar weken terug toch maar eens de stoute schoenen aangetrokken en werk gemaakt van een nieuwe set-up voor m’n drumkit, namelijk met de floor tom recht voor de snare, zo’n beetje tussen hihat en bass in. Bij m’n rechterhand ontstaat hierdoor een zee van ruimte voor het op standje allerlaagst & waterpas afgestelde ride bekken, en de crash staat, enigszins provezorisch, midden op de basdrum gemonteerd, daar waar normaal gesproken de hoge toms zitten; die heb ik nu dus inmiddels helemaal afgeschaft in mijn streven naar creatief minimalisme. Die ene floor tom is in feite namelijk toereikend genoeg voor fills en eerlijk gezegd houd ik ‘m dan nog voornamelijk in ere om af en toe eens fijn uit dat schier onmisbare hersenloze junglepunkabilly-vaatje te kunnen tappen; fills schmills! Een zeer functionele, doch vrij weinig gebruikte techniek voor het maken van een fill (of beter, een dynamische overgang) is bijvoorbeeld een eenvoudige bass/crash (danwel bass/halfgeopende hihat) combinatie op het eind van de maat; door het ontbreken van de traditionele snare-backbeat klinkt het immers al snel als een ‘echte’ break, en zo kan, vaak met een goedgeplaatste snare als startschot, een kind de was doen. Toch is het zoals gezegd nogal een ongebruikelijke move, het komt misschien soms zelfs wel over als een 'fout'. Toen ik dit truukje laatst zelf gebruikte in de studio, zei de producert bij het terugluisteren meteen: “Zal ik er daar maar ff een snare-tje bijprikken?”, waarop ik hem met handen en voeten duidelijk moest maken dat ik het toch echt zo bedoeld had… Gelukkig sprong de bassist bij door te zeggen dat hij het óók wel “een typisch Hiram-dingetje” vond :-) Hoe dan ook, het geeft mij wel een beetje die rudimentaire dweilorkesttamboer-basdrum-met-bekken-erbovenop-vibe, en het heeft ook wel iets "kijk eens mama, zonder handen!" stoers.

Het is lastig (lees: ik heb geen zin) om er zo even wat zonneklare voorbeelden bij te zoeken, (al schieten me nu spontaan "Shatter The Empyrean" en "My Name Is Jonas" te binnen), maar een opperbest gevalletje van bass/crash-happy (de coupletten!), bijna volledig tom-loos, creatief minimalistisch drummen hoorde ik vanmiddag op de iPod langskomen, en dat nog wel in een genre dat bekend staat om zijn power fills; schrikt niet, want het begint nogal in de hondenfluitjesregionen:

Judas Priest - "All Guns Blazing"

X-mal Deutschland

2008-03-09T21:39:00.007+01:00

Leo en ondergetekende vormen dan wel de ritmesectie van een kuntrie-bandje, voor één gat zijn we niet te vangen, dus gisteren reisden we per spoor af naar de Domstad voor de opening van de Duitse themaweek aldaar, genaamd Mitte Bitte. Op het menu stonden achtereenvolgens modern klassiek, vrije jazz en digital hardcore.

Een mopje Stockhausen kan ik zeker wel waarderen op z'n tijd, maar het voor mij onbekende Kontakte (voor percussie, piano en electronica) leek op voorhand toch wel zware kost voor een voorgerecht. Dat viel reuze mee, ik vond het erg fris en toegankelijk klinken, al was er wel steeds een klein rock 'n' roll stemmetje in m'n hoofd dat vroeg om wat meer show en tribune-opschuddend volume. De percussionist, een kruising tussen Ian Curtis en Mr. Bean, was hoe dan ook een genot om te aanschouwen; ik zou ook wel cimbalen met de achterkant van mijn stokken willen strelen for a living, en als onvoorwaardelijk liefhebber van de voetbediende hihat viel ik helemaal met de neus in de boter, want ook de pianist had er één tot zijn beschikking naast het klavier. Hij kan nog wel wat techniektips gebruiken, eerlijk gezegd :-) Maar mooi was het zonder meer.

Vervolgens ging het van theater Kikker naar het SJU Jazzpodium, een soort moderne beatkelder met een laag, golvend plafond en een op de één of andere manier erg prettig podium. Erdmann 3000 verblijdde ons met een begeesterde set moderne improv, waarbij gitarist Frank Möbus hoe langer hoe meer de show ging stelen met zijn bedrieglijk bescheiden, keyboard-achtige sound. De rollen in het combo waren niet zelden omgekeerd, in die zin dat de tenorsaxofonist, contrabassist en gitarist beurtelings de puls bewaakten, terwijl drummer John Schröder vooral druk bezig was om ieder gaatje dicht te roffelen met een gezonde minachting voor het basisritme. Dit werd nog eens grappig onderstreept door het gebruik van de muziekstandaards: Voor de melodici was het een traditionele spiekbriefjesdrager, voor Schröder een spontane toevoeging aan zijn instrumentarium. Het werkte allemaal bijzonder goed, wat mij betreft de beste act van de avond en ik baal dat ik uiteindelijk vergeten ben een 'Produkt' (zoals Möbus het aanprees) mee te nemen.

Achterin de zaal werd het tijdens het optreden van 'E3K' almaar rumoeriger van de rusteloze jongmenschen, die zich reeds verzameld hadden voor het kleine verhoginkje waarop Alec Empire aanstonds recalcitrant zou gaan staan wezen, en ja, ook wij waren, gecharmeerd van zijn laatsteling The Golden Foretaste Of Heaven, toch in de eerste plaats voor hem naar Utrecht gekomen. Empire speelde echter solo en in plaats van de duistere popliedjes van zijn nieuwe plaat, gebruikte hij vooral amorfe, beat- en vocaalloze klanken om zijn digitale haardkoorvuurtje op te stoken, een tactiek die maar gedeeltelijk werkte naar mijn smaak; de beste momenten waren toch die waarop er enigzins beatsgewijs op de onderbuik werd gericht, toonsculpturen boetseren blijkt niet Empire's sterkste kant. Waarbij aangetekend dat we er na een dik halfuur alweer jammerlijk vantussen moesten om nog een min of meer gristelijke trein te halen; wel nam ik voor thuis op de bank nog snel een J-noise mixceedeetje mee. Overigens komt Empire volgende maand mét zijn band the Hellish Vortex naar Den Haag, en wat betreft Mitte Bitte lijkt me de komende vrijdag wel wat, met de vertoning van Full Metal Village, een documentaire over het vermaarde Duitse metalfestival Wacken Open Air, en aansluitend nog wat noise-lekkers elders op het Utregse Stadtkulturfestival.

De credits voor de geile foto daarboven gaan naar Leo, die zich met gevaar voor eigen leven achter op het schavot van Herr Empire waagde; hulde!

Alec Empire - "On Fire"

A portrait of the artist as a poldercajónista

2008-03-03T23:30:00.005+01:00

Waarom weet ik eigenlijk niet eens meer precies, maar een jaartje of anderhalf terug geraakte ik verzeild in de wondere wereld van de polderflamenco en sindsdien speel ik her & der wel eens op mijn veredelde sinaasappelkistje samen met danseres E. en gitarist L. Naar flamenco luisteren deed ik nooit en doe ik nog steeds niet, dus er is vast van alles & nog wat mis met mijn spelenderwijs bijelkaarverzonnen techniek en stijl, maar ach, zolang het nog leuk ende leerzaam is (flamenco is ritmisch enorm gecompliceerd en dus uitdagend) en de reacties van medemuzikanten en toehoorders overwegend positief zijn, blijf ik nog wel even bijschnabbelen als kistjesmeppert. Bovendien heb ik met mijn paardenstaart, lange zwarte jas en Spaanse cowboylaarzen een serieus Antonio Banderas / El Mariachi-ding gaande (“Laat maar L., ik pak die gitaarkoffer wel!”), en ja, deze stoere viking houdt nou eenmaal wel van een verkleedpartijtje op z’n tijd.

Qua optreden is het een compleet ander circuit dan dat van een ‘gewoon’ rockbandje zoals ik gewend ben. Je komt op het soort van lokaties waarover Nico Dijkshoorn altijd zo ontzettend grappig schreef in het helaas ter ziele gegane voetbaltijdschrift JOHAN, bijvoorbeeld over de charmes van het lauwe frikandellen eten om half elf ’s ochtends in een snikhete kantine temidden van 25 schuimbekkende mongloïde G-voetballers. Zo speelden we al eens op een tentoonstelling in een tot café omgebouwde kerk; op een wijkfeest in een voormalig abattoir; in de groooooote zaal van de Haarlemse Philharmonie tijdens een nieuwjaarsbijeenkomst voor ambtenaren; en in Amsterdam op een Spaans thema-feest van een o-zo-typische grachtengordelbasisschool, waarbij de P.C. Hooft-flamenco outfitjes van de koters die van E. zelf ruimschoots overtroffen. Oh, en we repeteren doorgaans in een speeltuingebouwtje annex buurthuis onder toeziend oog van de lokale hangbejaarden en hun matig gedresseerde viervoeters, die reeds van acquit af bleken te kampen met een hardnekkige orale fixatie jegens de breeduitwaaierende jurk en mantón van E.

Afgelopen vrijdag mochten we ons ding komen doen in de kunstuitleen te Bergen: Artistieke types, tapas, wijn in plaats van bier, van dattum. Nou was het repeteren er, mede vanwege mijn dubbelgeklapte voetbalenkel, de laatste weken nogal bij ingeschoten en klonk het geheel mij toch echt iets té arty farty in de oren om er Voicst in het Patronaat voor te laten schieten, dus ik had al voorzichtig geprobeerd om voor deze keer maar eens mijn snor te drukken… doch dominatrix E. hield furieus heur poot stijf en je schijnt nou eenmaal te allen tijde de danseres te moeten volgen bij flamenco, dus hup, ik met frisse tegenzin en een hard hoofd toch maar mee naar het kunstenaarsdorp.

En natuurlijk was het toch gewoon wel weer erg leuk, al werd de voorstelling enigzins bemoeilijkt door de betonnen vloer, waardoor het voor L. & mij verdomde lastig was E.'s voetenwerk te kunnen horen. En dat terwijl de gastvrouw ons telefonisch nog zó had verzekerd dat het geen probleem zou zijn; ze had immers vantevoren het linoleum al even aan een deskundige akoestische test onderworpen middels twee (één was uiteraard volkomen futiel geweest) omgekeerde plastic bekers! Dit kleine ongemak, alsmede de daaruitvoortvloeiende, bepaald niet geringe fuck up van L. tijdens zijn colombianas pièce-de-résistance niettegenstaande werden we enthousiast onthaald en kregen zelfs veelvuldig las palmas in de lucht en de voetjes van el concreto; kunstenaars blijken een bijna net zo dankbaar publiek als lagereschoolkinderen. E. kreeg ook nog eens onbedoeld de lachers op haar hand door mij aan te kondigen als "eigenlijk een metaldrummer, maar dan met gevoel voor ritme", en ik des te meer door haar te corrigeren met "countrydrummer". "Alfredo Garcia", fluisterde ik de lieve schat van een gastvrouw in het voorbijgaan grijzend toe, toen zij bij wijze van dank ons ieder (u leest het goed) een volle koektrommel overhandigde en tijdens de afkondiging mijn naam bleek te zijn vergeten... godzijdank hadden de pre-show rode wijntjes hun uitwerking niet gemist.

Ook uit Bergen, het bewijs dat metaldrummers echt wel grappiger zijn dan countrydrummers:
Immortal - "One By One"

Red Bird

2008-02-26T18:18:00.006+01:00

In 1964 werd in New York het Red Bird label opgericht door het beroemde songschrijversduo Jerry Leiber & Mike Stoller, verantwoordelijk voor klassiekers als "Yakety Yak", "Poison Ivy", "Love Potion No. 9" en een hele serie post-Sun / pre-Vegas Elvis hits. Red Bird specialiseerde zich in girl groups als the Shangri-Las ("Leader Of The Pack"), the Dixie Cups ("Chapel Of Love") en the Jelly Beans ("I Wanna Love Him So Bad"), en was gelijk het genre helaas slechts een kort leven beschoren als gevolg van een tsunami van overzeese bloempotkapsels. Naast bovengenoemde damespop verscheen er ook nog wat novelty-spul én 'echte' R&B op het label, zoals een handvol prachtige sides van Ray Charles shout-a-like Alvin Robinson. Het mede door Leiber geschreven en later door de Stones en Nazareth gecoverde "Down Home Girl" is niet alleen top vanwege de diepkelige blues wails, maar vooral ook door de funky begeleiding, nog extra bijzonder als je bedenkt dat het nummer uit 1964 stamt. Zoals je van een New Orleans native mag verwachten zit het groove-technisch allemaal hartsikke snor, of eigenlijk juist niet: Zelden een nummer gehoord waarin zo geil wordt gespeeld met straight (vierkant) versus shuffle (swingend) feel. De piano en vooral de zang zijn lekker lui, de blazers gemeen staccato totdat ze het in de solo allemaal even breeeeeeed laten hangen, en de ritmesectie laat het maar eens mooi zo'n beetje in het midden, hoor eensch:

MP3 Alvin Robinson - "Down Home Girl"

Ook de Dixie Cups kwamen uit New Orleans, zoals duidelijk te horen op deze onverwoestbare 'novelty traditional' (er wordt gedrumd op een glazen asbak):

MP3 The Dixie Cups - "Iko Iko"

Tenslotte nog even een wat minder bekende topper (met een geweldige bandnaam) op Red Bird; zelden zal een guiro zo prominent in de mix zijn gezet en jémíg wat een scheepstoeter heeft die chick:

MP3 Leola & The Lovejoys - "He Ain't No Angel"

Ik vond deze liedjes allemaal op de Charly verzamel-box The Red Bird Story ; u raadt het al, een aanrader.

Gedenk de bliksem

2008-02-25T22:45:00.006+01:00

Laten we het, alsof het maar niets kost allemaal, zomaar eens eventjes over een Perfecte Pop Song hebben: 20/20's "Remember The Lightning". Zó eeuwig groen maken ze ze tegenwoordig niet meer, ben je geneigd te denken als je het draait, waarbij ik het onmogelijk acht om het niet op repeat te zetten wanneer het toevallig weer eens langskomt in de shuffle. 20/20 heeft nog een paar misdadig mooie powerpoptoppers op zijn kerfstok, "Cheri" en "Yellow Pills" met name, maar "Remember The Lightning" is toch wel onbedreigd primus inter pares en moet, ik herhaal, moet gehoord worden. Nu wordt door last.fm 'toevallig' The Beat als numero uno similar artist aangemerkt, en ja, het is ook zonder meer golden age new wave power pop, maar voorts zijn er twee blikvangers in het geluidsbeeld: De breeduitwaaierende synths, die klinken alsof ze op een ijsvlakte zijn opgenomen ('ijl' moet je dan geloof ik zeggen) en mij onherroepelijk aan contemporaine Rush nummers als "Tom Sawyer" en "Subdivisions" doen denken (is het inderdaad de Oberheim OB-X?) en de tamelijk geniale Swervedriveresque baspartij (de band klinkt sowieso vaak veels te shoegazey Brits voor een stelletje Okies, al schiet de naam Urge Overkill ook nog wel eens te binnen). Aan het einde van ieder couplet wordt de songtitel twee keer gezongen, een hook zo catchy dat je vermoedt met het refrein van doen te hebben. Bassist Ron Flynt speelt steeds dezelfde noot, in het begin Peter-Hook-zwaait-levensgevaarlijk-met-de-hals-van-zijn-Rickenbacker-in-de-rondte-stijl hoog en dan, wanneer de vanzelfsprekende hoge tweede stem en het diep-zzzzwwwieeeeuuuwwwwende toetsentapijtje eronder gelegd worden, een octaaf lager, om vervolgens weer hoog af te sluiten. Dit alles was al ruimschoots voldoende geweest om "Remember The Lightning" tot goedkoop alternatief voor de insulinespuit te maken, maar dan moet het échte refrein dus nog komen, wederom ingeleid door een clichématig maar o zo terecht gebruikt basloopje, ofschoon de drummer (die verder keurig spartaans zijn louter met bekkendynamiek opgeleukte "You Can't Hurry Love" variatie-ding doet) in mijn ogen een klein steekje laat vallen door het niet wat dikker aan te zetten middels een snare (met grace note) / bassdrum (met crash) omkering aldaar. Maar goed, hier praat uiteraard met het voordeel van de achteruitkijkspiegel mijn post-Nevermind School van Posies/Sloan/Weezer alt.powerpop drummer-met-een-obsessie-voor-GitaarMurenLiedjes hart weer poep, dus vergeet die laatste opmerking, gesteld dat u hem überhaupt tot het einde toe gemeend heeft te moeten volgen, en luister maar gewoon even, anders :-)

MP3 20/20 - "Remember The Lightning"

TOP2007! It's A Wrap

2008-02-21T20:05:00.007+01:00

1. Lyle Lovett & His Large Band - It's Not Big, It's Large
Klein, Texas
MP3 "All Downhill"

2. Future Of The Left - Curses!
Cardiff, Wales
MP3 Small Bones Small Bodies

3. Alasdair Roberts - The Amber Gatherers
Callender, Scotland
MP3 The Calfless Cow

Zo, klaar :-)

Harp! Harp! Harp!

2008-02-18T21:31:00.010+01:00

Links de spiksplinternieuwe, rechts de (sinds vandaag) 'gooi & smijt' harp van De Vrouw.

Harp0))) zelf, spelende een mopje 'blues harp':

Paul Collins' Beat

2008-02-13T22:05:00.013+01:00

In de archieven van de 1970/80s power pop valt voor mij gelukkig nog genoeg te schatgraven. Nu kan ik alle Belangrijke Namen (flamingroovies-raspberries-bigstar-shoes-cars-badfinger-knack-rubinoos-cheaptrick-20/20yadayadayada) al jaren opdreunen alsof het de opstelling van Feyenoord in de UEFA Cup finale (edwin-christian-kees-patrick-thomasz-paul-shinji-bonaventure-jon-pierre-robin) betreft, compleet ben ik echter nog verre van, dus zo af & toe mag ik er graag weer een paar van de lijst afstrepen na een succesvol middagje tweedehands checken danwel avondje downloaden van het onvolprezen InterWeb. Aldus stuitte ik laatst op de titelloze debuutplaat van The Beat uit 1979 en dat blijkt potdikkie een bescheiden meesterwerk te zijn, waar mijn hart al een paar weken vol van is en mijn mond dientengevolge van over begint te lopen, waarvan acte.

The Beat werd in 1978 opgericht door ex-Nerves, ex-Breakaways (beiden met Peter Case in de gelederen) drummer Paul Collins, New Yorker in Los Angeles, en staat later ook bekend als Paul Collins’ Beat, om verwarring met skaband The (English) Beat te voorkomen. De bandnaam verwijst niet alleen naar de vroegere slagwerkzaamheden van Collins maar ook naar de British Invasion, die behoorlijk nagalmt op The Beat.

Opener “Rock ‘n’ Roll Girl” klinkt precies zoals je verwacht, uptempo garagepowerpunkpop, refreintje dat bestaat uit domweg 3 keer “I wanna be with a rock’n’roll girl”, met opzichtige triolen-accenten op ‘rock’n’roll’ en al; goeie shit. De Ramones, oude toermaatjes van de Nerves, zijn sowieso nooit ver weg ("U.S.A." legt het er wel heel dikkiedik bovenop), al is het allemaal wat minder numbskull en wat meer clever à la de boze jongemannen met dunne stropdassen-brigade van Elvis Costello, Graham Parker en Joe Jackson. Dat typische, net iets too eager toontje van de new wave doet liedjes als “Different Kind Of Girl” (alleen die titel al, na dat eerste nummer) en “Work-a-day World” bijna aan de verkeerde kant van de potsierlijkheidsgrens belanden, ware het niet dat zelfs de mindere broeders op de plaat hooks-a-plenty bezitten, het eerste gebod van de power pop natuurlijk. Daarbij is Collins’ stem, die onverwacht mooie nootjes pakt in een lekkere raspende schreeuw met snik en een vleugje nasalité (als dat een woord is; ik probeer mijn stopwoordje ‘sneer’ te vermijden), ook een machtig wapen, evenals het glorieuze Vanda/Young-era AC/DC braakscheurgitaargeluid her & der. Dat laatste zou trouwens best wel eens denkbeeldig kunnen zijn, vanwege de van LP geripte mp3tjes: Prijsnummer “Walking Out On Love” heeft dus ook op de iPod die mooie einde-van-kant-A-stof-op-de-naald knettersound. Toen ik twintig jaar terug Powerage en Let There Be Rock op een TDK D90 bandje opnam had ik een versterker/pick-up combinatie die steeds harder ging naarmate er minder geluid weer te geven was, met als gevolg een vertrouwd aanzwellend geruis aan het einde van iedere plaat; als het te lang aanhield ging 'ie zoemen, wat minder cool was (toevallig blogde Araglin deze week ook over stilte en ruis, zie hier). Anyway, yay for vinyl rips!

Nog even over "Walking Out On Love": Het duurt één minuut en zeven-en-veertig tellen, gewoon drie keer hetzelfde blokje meesterlijk aanelkaargeknoopte hooks herhaald. Mag ik hier de hand van de (ex-)drummer, die haarfijn aanvoelt hoe dit varkentje dynamisch/arrangement-technisch te wassen, menen te ontwaren? Collins kan zich vocaal ook prachtig vol overgave in zo'n hook 'gooien', zoals in het koebelaangedreven "Working Too Hard" (1:57 min.): Maatje smokkelen aan het eind van het couplet en lift-off door middel van een welgemikte floortom: "SO! Whyyyyyyy doooooon't you..."; hij is fijn. Verdere stand-outs zijn de hoekige hardrockshuffle "I Don't Fit In" en "Don't Wait Up For Me", waar u een Who rip-off kunt horen muteren naar Spoon avant-la-lettre: Die dictie ('tonight' wordt 'dnide'), dat gortdroge, afzakkende gitaarloopje... dit móet Britt Daniel ooit gehoord hebben voordat hij bijvoorbeeld "Don't Make Me A Target" schreef.

The Beat en Paul Collins hebben het nooit verder geschopt dan een cultstatus onder power pop afficionados (zijn we dat niet allemaal? Ik bedoel, kom op, what's not to like?) en zagen vooral The Knack goede sier en een aardig zakcentje maken met soortgelijke muziek. Akkoord, "My Sharona" is, als de "God Only Knows" van de power pop, uiteraard boven alle discussie verheven ("WOOOOO!"), maar The Knack heeft toch echt geen langspeler gemaakt die kan tippen aan The Beat. Zegt het voort.

En verdomd als het niet waar is: Niet alleen lijkt The Knack ook fysiek eng veel op The Beat, maar Paul Collins heeft ook nog eens de holle ogen van Bon Scott én de motoriek van Angus!

The Beat - "Walking Out On Love"

The Beat - "I Don't Fit In"

Bondage Goat Zombie

2008-02-10T17:15:00.000+01:00

Dat Oostenrijkers leip zat zijn was natuurlijk al langer bekend, maar met de titel en hoes van hun nieuwe plaat gaan de blackened death metallers van Belphegor wel ganz und gar ende dolkomisch over de top, daarmee de voorlopige leiding in het klassement voor Titel van het Jaar overnemend van The Mountain Goats' "Marduk T-Shirt Men's Room Incident" (mind you, het betreft hier literair verantwoorde indie/americana). De heren Belphegor komen in september naar het Patronaat in een droompackage met Nile en Grave, na Entombed en (aanstaande vrijdag in P3 te Purmerend) Dismember de derde bonafide Zweedse death metal grondleggers die ik dit jaar te zien krijg, maar liefst. Sowieso goed bezig, daar bij het Patronaat: Nile is een indrukwekkend grote vis, net als Vader, die op 24 april spelen, terwijl nota bene op hetzelfde moment in de kleine zaal de legendarische Legendary Pink Dots hun enige show in Nederland gaan doen. 't Is wel erg zware concurrentie voor een cd presenterend lokaal countrybandje, maar hey, als ik aldus backstage mijn Litany-LP gesigneerd kan krijgen is mijn avond hoe dan ook geslaagd...

Belphegor - Vomit Upon The Cross

Nutteloze Lijstjes #1: Favoriete C&W subgenres

2008-02-04T19:46:00.000+01:00

1. Alt.country / Country Rawk
2. Rockabilly
3. Hillbilly / Country Folk
4. Honky Tonk
5. Bluegrass
6. Country Noir
7. Western Swing / Hillbilly Boogie
8. Singer-songwriter
9. Country Blues
10. Western / Cowboy
11. Country Pop
12. Country Rock
13. Tex-Mex

Tennessee Ernie Ford feat. Speedy West & Jimmy Bryant - "Kissing Bug Boogie"